ಕಿಂಚಿತ್ತು ಮೌನ

ಇಂಥದೇ ಒಂದು ಬಿರುಬಿಸಿಲಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ
ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಶೋರೂಮೊಂದರ ಒಳಹೊಕ್ಕ ಆಗಂತುಕ
ಅಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ನೂರಾರು ಟೀವಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಾಕ್ಕಾದ
ಹಲವು ಬ್ರಾಂಡುಗಳು ಹಲವು ಅಳತೆಗಳು
ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಬೆಲೆ
ಪ್ರತಿ ಟೀವಿಯಲ್ಲೂ ಬೇರೆಬೇರೆ ದೃಶ್ಯಗಳು

ಕೆಲವು ಟೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ದೈನಂದಿನ ಧಾರಾವಾಹಿ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಕಲಹ
ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಿನೆಮಾ,‌ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹೀರೋ
ತಾಜಾ ಸುದ್ದಿ ತೋರಿಸುವ ಕೆಲವು ಟೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತದ ಚಿತ್ರಗಳು
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟು ಫುಟ್‌ಬಾಲ್ ದೈತ್ಯದೇಹಿಗಳ ಬಡಿದಾಟ

ಒಂದು ಟೀವಿಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದೇ ಬಿಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡ
ಸಾ...ರ್, ಇದಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಡಿಸ್ಕೌಂಟು ಸಾರ್..
ಇದರ ಜೊತೆ ಸೆಟ್‌ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಫ್ರೀ ಸರ್.. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಟೀವಿ ಸಾರ್,
ಇದನ್ನು ಕೊಂಡರೆ ಒಟಿಟಿಯೆಲ್ಲ ಆರು ತಿಂಗಳು ಪುಕ್ಕಟೆ ಬರ್ತವೇ
ಅಲ್ಟ್ರಾ ಎಚ್‌ಡಿ ಸಾರ್, ಸರೌಂಡ್ ಸೌಂಡು, ಥಿಯೇಟರ್ ಎಫೆಕ್ಟು

ಒಂದು ಟೀವಿಯ ಜತೆಜತೆ ಏನೆಲ್ಲ ಬರುವವು...
ಹಾಡು ನೃತ್ಯ ಹಾಸ್ಯ ಫೈಟಿಂಗ್ ಮರ್ಡರ್ ಮಿಸ್ಟರಿ
ಸಪ್ತಸಾಗರದಾಚೆಯ ಬೆಟ್ಟದಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಲಾವಾ
ದ ಬಗೆಗಿನ ವಿವರಣೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಕೌತುಕ
ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್
ಸುಂದರಿಯ ಹಾರುಮುಂಗುರುಳೂ, ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣೀರೂ,
ನೀರಿನಿಂದ ಛಂಗನೆ ಜಿಗಿದ ಶಾರ್ಕಿನ ಶಾರ್ಪುಹಲ್ಲೂ
ಹೈ ಡೆಫಿನಿಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವವು...

ಒಂದು ಟೀವಿಯ ಜತೆಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುದ್ದಿ ವಿವರ ಮನರಂಜನೆಗಳ
ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಒಯ್ದು ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ ತುಂಬಿಸಿಬಿಡಬಹುದು
ಕದಡಿಬಿಡಬಹುದು ನೀರವವ ರಿಮೋಟಿನೊಂದು ಗುಂಡಿಯಿಂದ

ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲಿ
ಇಡೀ ಶೋರೂಮನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದ ಆಗಂತುಕ
ಹಿಂದಿಂದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೇಲ್ಸ್‌‌ಮನ್
ಇತ್ತಲೇ ಇತ್ತು ಬಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಯಜಮಾನನ ಕಣ್ಣು

ಚಲಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳ ತೋರುವ ಸಾಲುಸಾಲು ಪರದೆಗಳ ನಡುವೆ
ಒಂದು ಆಫ್ ಆಗಿದ್ದ ಟೀವಿ..
ಎಲ್ಲ ಟೀವಿಗಳೂ ಮ್ಯೂಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ
ಈ ಆಫಾದ ಟೀವಿಮೊಗದಲಿ ಮಾತ್ರ ಶಾಂತಮೌನವಿದ್ದಂತಿತ್ತು

ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿದ ಆಗಂತುಕ:
ಸಾರ್, ಇದನ್ನೇ ಕೊಡಿ‌.

ಸ್ಕೂಲ್ ಟ್ರಿಪ್

ಶಾಲಾಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟ ಮಗಳು
ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕೈ ಬೀಸಿದಳು
ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ ಜತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮೊದಲ ಪಯಣ:
ಸರ್ವಸ್ವತಂತ್ರ, ಯಾರೂ ಹಿಡಿವವರಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದರೂ
ಸಣ್ಣ ಭಯ ಇದ್ದದ್ದೇ ಎದೆಯೊಳಗೆ;
ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರಿಗಿರುವಷ್ಟಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ!
ಸುತ್ತಲೆಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರು,‌ ಕಾಯಲೊಬ್ಬ ಮ್ಯಾಮು
ಹಾಡು ಮಾತು ಆಟ ಅಂತ್ಯಾಕ್ಷರೀ ಕುರ್ಕುರೇ

ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದೇ ಜಾಗ,‌ ಈಗ ಗೆಳೆಯರೊಡನಿರುವಾಗ
ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಬೇರೆಯೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ..
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರದ ಇಡ್ಲಿ, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು,
ಬಿಸಿಬೇಳೆಬಾತುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ..
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟೆನಿಸುವ ಟೀಚರು
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಗುನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..
ಅರೆ, ಅವರೂ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ,
ನಮ್ಮೊಡನೆಯೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಖಾರಕ್ಕೆ ಬಾಯಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..

ಇತ್ತ ಮಗಳಿಲ್ಲದೇ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಬಿಕೋ ಬಿಕೋ..
ಹುಷಾರಾಗಿ ತಲುಪಿದಳೇ ಮಗಳು
ವಾಂತಿಯಾಯಿತೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ
ಹುಡುಹುಡುಗರು ತಳ್ಳಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದರೋ
ತಿಂದಳೋ ಕೊಟ್ಟ ಊಟ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಬಿಟ್ಟು

ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಪ್ರವಾಸದ ನೆನಪು:
ಪಕ್ಕದೂರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ
ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಟೀಚರು
ಪಕ್ಕದ ತಾಲೂಕಿನ ಹೊಳೆದಂಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ
ಮೆಡ್ಲಿಸ್ಕೂಲಿನ ಗುರುವೃಂದ
ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಕಲ್ಲಿನಕೋಟೆಯ ತೋರಿಸುತ್ತ
'ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ವೀರರಮಣಿಯ' ಹಾಡೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದ
ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಷ್ಟ್ರು
ಅದು ಹೇಗೋ ಕೊನೆಯ ದಿನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಟೂರಿನ ದುಡ್ಡು ಹೊಂಚಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ
ಹಣ ಕೊಡಲಾಗದೆ ಸಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ
ವೆಚ್ಚ ತಾವೇ ಭರಿಸಿದ್ದ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಹೆಡ್‌ಮೇಷ್ಟ್ರು..

ಕಾಲೇಜ್ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್ಕಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಅತಿನಾಚಿಕೆಯ ಹುಡುಗಿ
ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿ ಮೈ ಬೆವರಿದ್ದು...
ಬೇರೆ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಸುಳ್ಳೇ ಹಾಡು ಕಟ್ಟಿ ಕಿಚಾಯಿಸುವಾಗ
ಟಚ್ಚುಟಚ್ಚಿಗೂ ಮೈ ಪುಳಕಗೊಂಡದ್ದು...

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ
ಮಗಳನು ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ಸುರಕ್ಷಿತ ವಾಪಸು
ಹಾರಿ ಇಳಿದ ವಿಜಯೀ ಮಗಳು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹಿಗ್ಗಿನಿಂದ
ಮನೆಯ ಹಾದಿಯಲಿ ಕಥೆಯೋ ಕಥೆ ಏನೇನಾಯ್ತು ಹೆಂಗೆಂಗಾಯ್ತು
ಏನೇನು ತಿಂದೆ ಏನೇನು ನೋಡಿದೆ ಏನೇನು ಮಾಡಿದೆ
ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯರಿಗೆ ಫೋನಿಸಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ
ತಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಹಸಕಾರ್ಯ...

ಪೂರ್ವದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ದಿನವೂ ಟೂರು ಹೋಗುವ ರವಿ
ಅಕೋ ಅಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಫಳಫಳ
ಕಾದು ಕಾದು ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದರೂ,
ನನ್ನ ಮಗಳನೂ ಕಾದಿದ್ದಾನೆ ಇಡೀದಿನ. 

 

ಜಸ್ಟ್ ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರ್

‘ಯಾರ್ರೀ ಎಂಟ್ನೇ ಮೈಲೀ’ ಅಂತ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಕೂಗಿದಾಗ ಹೌಹಾರಿ ಎದ್ದದ್ದು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳಿಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು: “ಎಂಟನೇ ಮೈಲಿ ಬಂತು ಎಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂತು ಎಂದರ್ಥ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಚ್ಚರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಗ್ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೋ. ಎಂಟನೇ ಮೈಲಿ ಆದಮೇಲೆ ಜಾಲಹಳ್ಳಿ ಕ್ರಾಸ್, ಗೊರಗುಂಟೆಪಾಳ್ಯ, ಯಶವಂತಪುರ, ನವರಂಗ್..... ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಎಂಬ ಲಾಸ್ಟ್‌ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಂದೇಬಿಡುವುದು. ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು..”  ಈ ‘ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳಿದ್ದರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಅವರು ಅಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದಮೇಲೆಯೂ ಮೈ ಮರೆಯಲಾದೀತೇ? ಎಂಟನೇ ಮೈಲಿಯೇನು, ತುಮಕೂರು ಬಂದಾಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂತೆಂದು ಚಡಪಡಿಸಿ ಎದ್ದದ್ದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಕನಸುಗಳು, ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಯಕೆಗಳು, ಅಷ್ಟೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಅಷ್ಟೊಂದು ಭಯ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದವರಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂದೀತಾದರೂ ಹೇಗೆ?

 

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಎಂಬ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಳಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನಸುಗಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೇ ಇಳಿದವು... ಸುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಭಯ-ಚಡಪಡಿಕೆ-ಹಂಬಲಗಳನ್ನು ರಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಯಾವ ತೇರು ನೋಡಲು ಬಂದವರು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಜನ. ಏನೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದವರಂತೆ ಅದು ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಹುಸಿಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ. ಹೆಗಲ ಚೀಲದಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ಅಂಗಿ, ಎರಡು ಪ್ಯಾಂಟು, ಒಂದು ಕೌದಿಗಳನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲ ಯಾವ ನಲ್ಲಿಯಿಂದಿಳಿಯುವ ಕಾವೇರಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆಯುವರು.  ಒಂದೇ ಪುಟದ ಬಯೋಡೇಟಾ, ಝೆರಾಕ್ಸು ಮಾಡಿಸಿದ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಯಾರನ್ನೋ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದರೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುತ್ತಾರಂತೆ ಎಂಬ ಯಾರದೋ ಮಾತಿಗೆ ಈ ಮಹಾಸಾಗರಕ್ಕಿಳಿಯುವಷ್ಟು ಭರವಸೆಯಿತ್ತಲ್ಲ.

 

ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂನಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ, ಕೆಲಸ, ಸಂಬಳ, ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮನೆ –ಎಲ್ಲವೂ ಪಕ್ಕಾ ಆದಮೇಲೆಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ಇನ್ನುಳಿದ ಎಂಬತ್ತು ಜನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಬಂದವರು. ದಿಕ್ಕು ಹುಡುಕಲು ಬಂದವರು. ಏನು ಗೊತ್ತಿತ್ತು ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ? ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಜೇಬಿಗೆ ತುರುಕಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ನೋಟುಗಳು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವಂತಿದ್ದವು? ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ನಗರದ ಚಿತ್ರ, ಹರುಕುಮುರುಕು ಇಂಗ್ಲೀಷು, ಅರೆಬರೆ ಓದುಗಳ ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಭಂಡತನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೆ?

 

ಸಿಗ್ನಲ್ಲಿನ್ನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವದನ್ನು ಕಲಿತೆವು, ಫಳಫಳ ಹೊಳೆವ ಹೊದಿಕೆಯ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆವು, ಮಾಲುಗಳ ಎಸ್ಕಲೇಟರುಗಳನ್ನು ಢವಗುಡುವ ಎದೆಯೊಂದಿಗೆ ಏರಿದೆವು, ಮೂಲೆಯಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬನ್ನು ತಿಂದು - ಚಹಾ ಕುಡಿದು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡೆವು, ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್ಸೇರಿ ಪ್ರತಿ ಸ್ಟಾಪು ಬಂದಾಗಲೂ ಬಸ್‌ಸ್ಟಾಂಡ್ ಮೇಲಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಬಗ್ಗಿಬಗ್ಗಿ ಓದಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಟಾಪ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು, ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿನ ಜಾಬ್ ಓಪನಿಂಗ್ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಫೋನಿಸಿದೆವು, ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಹೆಸರಿನ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಕೊಟ್ಟು ಅವರಿಂದ ವಾಪಸು ಕಾಲ್ ಬರಬಹುದೆಂದು ಕಾದೆವು, ರಾತ್ರಿಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೊಂದನ್ನೂ ತೋರದ ನಗರ ಬೀದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಝಗಮಗಿಸುವ ರೀತಿಗೆ ಬೆರಗಾದೆವು, ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ತಿಂಡಿಗೆ ಹಣವಿದೆಯಾ ಅಂತ ಜೇಬು ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

 

ಬೆಂಗಳೂರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ‘ಏ, ಯಾರ್ಯಾರಿಗೋ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದೀನಂತೆ, ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟು ಟ್ಯಾಲೆಂಟ್ ಇದೆ, ಬಾ ನಂಜೊತೆ’ ಅಂತ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಿಸಿತು. ಮೊದಲ ಸಂಬಳ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸೀರೆ ಕೊಂಡೂ ಉಳಿಯಿತಲ್ಲ ಹಣ. ಪೀಜಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಣ್ಣ ರೂಮು, ನಂತರ ಒನ್  ಬಿಎಚ್‌ಕೆ, ಸ್ವಂತ ಅಡುಗೆ, ರೂಂಮೇಟ್ಸು, ರೆಡಿಮಿಕ್ಸ್ ಸಾರು, ವೀಕೆಂಡ್ ದರಬಾರು, ಹುಡುಗಿಯ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ಸು, ಪಿಕ್‌ಪಾಕೆಟ್ ಆದ ನೋವು –ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು ನಗರ. ಫಸ್ಟ್ ಡೇ ಫಸ್ಟ್ ಶೋ ನೋಡಿದ ನೆಚ್ಚಿನ ಹೀರೋ ಸಿನೆಮಾ, ಅಂತರಜಾಲ ಜಾಲಾಡಿ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋದ ವೀಕೆಂಡ್ ಟ್ರೆಕ್ಕು, ಇಎಂಐನಲ್ಲಿ ಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಟೂವ್ಹೀಲರು, ಕಾಫಿಡೇಯ ದುಬಾರಿ ಬಿಲ್ಲು, ‘ಬಯ್ ಟೂ ಗೆಟ್ ವನ್ ಫ್ರೀ’ ಆಫರಿನಲಿ ಕೊಂಡ ಜೀನ್ಸು, ಮೆಟ್ರೋ ಪಾಸು, ಹೇಗೋ ಉಳಿಸಿದ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು...  ಬೆಂಗಳೂರು ನಿಧನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿತು. ಶಕ್ತರನ್ನಾಗಿಸಿತು. ಎಂದೋ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಕುಳಿತ ಘಳಿಗೆ ಯಾರೋ ಬಂದು ‘ಮುಂದೇನಯ್ಯಾ ನಿನ್ನ ಕಥೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, ‘ಏ, ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇ ಬದುಕಿದೀನಿ, ನಂಗ್ಯಾಕೆ ಭಯ? ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿ ಹೆಂಗಾದರೂ ಬದುಕ್ತೀನಿ ಬಿಡಯ್ಯಾ’ ಅಂತ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು.

 

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ರಶ್ಶಿನಲ್ಲಿ, ಸಿಲ್ಕ್‌ಬೋರ್ಡಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದ ಎಂಟನೇ ಕ್ರಾಸಿನ ಅಂದದ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ, ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯ ತಳುಕುಬಳುಕಿನಲ್ಲಿ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಯ ಫಾರೀನ್ ಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಾರತ್ತಹಳ್ಳಿಯ ತಮಿಳುಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ, ಗಾಂಧಿಬಜಾರಿನ ಮುಗ್ಧ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಲಾಲ್‌ಭಾಗಿನ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಕೆಆರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಮುಂಜಾನೆಯ ತಾಜಾ ಹೂವು-ಹಣ್ಣು-ತರಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು.  ‘ಒನ್ನೆಂಡಾಫ್ ಆಗುತ್ತೆ ಸಾರ್’ ಆಟೋಗಳೂ, ಇಡ್ಲಿ-ಸಾಂಬಾರ್ ಡಿಪ್ಪಿನ ದರ್ಶಿನಿಗಳೂ, ಭಾನುವಾರದ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಗಳೂ, ಅಣ್ಣಮ್ಮನುತ್ಸವದ ತಮಟೆ ಸದ್ದೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಯಿತು.  ಬೆಂಗಳೂರು ನಿಧನಿಧಾನಕ್ಕೆ ‘ನಮ್ಮದು’ ಆಯ್ತು. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ, ಯಾರೋ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಟೆಕ್ಕಿ, ‘ಐ ಹೇಟ್ ದಿಸ್ ಸಿಟಿ ಯಾರ್.. ಇಲ್ಲಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು, ಗಲಾಟೆ, ಕೆಟ್ಟ ರಸ್ತೆಗಳು...’ ಅಂತೇನಾದರೂ ಭಾಷಣ ಕೊಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ ಅವನನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ತಡೆದು, ‘ಇದು ನಮ್ಮೂರು, ಯಾರು ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದು?’ ಅಂತ ದಬಾಯಿಸುವಷ್ಟು ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು ಆದೆವು.

 

ಬೆಂಗಳೂರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೆಂಪು ಸಿಗ್ನಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು, ಹಸಿರಾಗಿ ಮುಂದೆ ತಳ್ಳಿತು, ಕಾಣದ ವೈರಸ್ಸು ಬಂದಾಗ ಊರಿಗೆ ಓಡಿಸಿತು, ಮತ್ತೆ ವಾಪಸು ಕರೆಸಿತು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಭವನದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ತಿನ್ನಿಸಿತು, ಬೈಟೂ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಸಿತು. ನಮಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿತು, ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟಿತು, ಹೊಸಹೊಸ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು, ಸಂಸಾರ ಹೂಡಿಕೊಟ್ಟಿತು, ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿತು.

 

ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನಗಳಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಂಗಳೂರು, ತಾನೇನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದೆ. ತನ್ನ ಫ್ಲೈಓವರಿನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸದಂತೆ ನಿಂತಿದೆ, ರಸ್ತೆತುಂಬ ನಿಂತ ಮಳೆನೀರನ್ನು ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಹಿಂಗಿಸಿದೆ, ಬೇರಿಳಿಯಲೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ಮೇಫ್ಲವರಿನ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಂಪನೆ ಹೂವರಳಿಸಿದೆ, ಮನೆಮನೆಗಳಿಂದ ಕಸ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇರಿ ನಗರದ ಆಚೆ ಹಾಕಿದೆ, ಹಸಿದು ಬಂದವರಿಗೆ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ರಸ್ತೆಬದಿಯ ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆಇಡ್ಲಿ ತಿನ್ನಿಸಿದೆ. ಮತ್ತು, ತನ್ನ ಕಾಂತತ್ವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ಈ ನಗರ, ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. 

 

[ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ-2023ರ 'ನನ್ನ ಬೆಂಗಳೂರು' ಸರಣಿಗಾಗಿ ಬರೆದದ್ದು]

 

ಸಹಿ

ಎಂದೋ ಗೀಚಿದ್ದು ಪೆನ್ನಿನ ಮೂತಿತುದಿಗೆ ಬೆರಳಿರಿಸಿ
ಅದೇ ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಬದಲಿಸಲಾಗದ
ಸಂಗಾತಿಯಾಗುವುದೆಂಬ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ?

ಒಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ, ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಮತ್ಯಾರಿಗೋ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದುದಕ್ಕೆ
ಪಡೆದುದಕ್ಕೆ, ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಜೀವವನ್ನೇ ಗಿರವಿಯಿಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ
ಯಾರದೋ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ
ಬರಿಮಾತು ಸಾಲದು ಎಂದವರಿಗೆ ಭರವಸೆಯ ಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ

ಹಾಕಿದ್ದೇವೆ ಸಹಿ
ನೀಲಿ ಕಪ್ಪು ಹಸಿರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯಲ್ಲೂ

ನಿಂತದ್ದಿದೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಒಂದು ಸಹಿಗಾಗಿ ಕಾದು-
ಕಡಿಮೆ ಅಂಕದ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಥರಗುಡುತ್ತ, ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ
ಝೆರಾಕ್ಸು ಮಾಡಿಸಿದ ರೆಕಾರ್ಡು ಹಿಡಿದು, ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮುಂದೆ
ಮಾಸಾಂತ್ಯದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಕೈಯೊಡ್ಡಿ, ಧಣಿಯ ಮುಂದೆ
ಒಲವಿನ ಪತ್ರ ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಮುಂದೆ

ಅಲೆದಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಷ್ಟೋ ಮೈಲಿ ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ
ಹತ್ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಯಾರದೋ ಮುಲಾಜಿಗೆ
ಕೋರ್ಟು ಕಛೇರಿ ಪೋಲೀಸು ದಸ್ತಗಿರಿ
ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೇವೆ ಕಂಡು, ಒಂದು ಸಹಿಗಿರುವ ಶಕ್ತಿ

ದೇಶದೇಶಗಳು ನಿಂತಿವೆ ಒಂದು ಸಹಿಯ ಒಪ್ಪಂದದ ಮೇಲೆ
ಉರುಳದೆ ಉಳಿದಿವೆ ತಲೆಗಳು ಒಂದು ಸಹಿಯ ಕರುಣೆಯ ಮೇಲೆ
ಮನೆ ಮಠ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ನೀರು ದಾರಿ ಗಡಿ ಯುದ್ಧ ಸಂಬಂಧಗಳನು
ಕಾದಿಟ್ಟಿದೆ ಒಂದಿಂಚುದ್ದದೀ ಗೀಚು, ಕಲಕದಂತೆ ಸಾಮರಸ್ಯದ ತಿಳಿ

ಒಂದು ಸಹಿಯ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು
ತಜ್ಞರು ಕಿರಿಹಿಡಿದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಭೂತಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ
ತಾಳೆಯಾಗದ ಸಹಿಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಿವೆ ನಕಲಿಗಳ ಅಸಲಿಯತ್ತು

ಇಷ್ಟದ ತಾರೆಯಿಂದ ನಮ್ಮಿಷ್ಟದ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಪಡೆದ ಸಹಿ
ಬೋಳುಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಹೆಬ್ಬಂಡೆಯಲಿ ಅನಾಮಿಕ ಸಾಹಸಿಯ ಸಹಿ
ಉದುರಿದ ಅವಳ ಒದ್ದೆಕೂದಲು ಬಿಳಿನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸಹಿ
ರಸಋಷಿಗೆ ಹಾರುಹಕ್ಕಿಗುಂಪಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೇವರ ಸಹಿ
ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರ ಚಿತ್ತಭಿತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದುಹೋದವರೆಲ್ಲರ ಸಹಿ

ವರುಷಗಳುರುಳಿವೆ...
ಹಳೆಯ ದಫ್ತರು ತೆಗೆದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ
ಬದಲಾಗಿದೆ ನನ್ನದೇ ಸಹಿ.
ಹೇಳು: ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅಸಲಿ, ಯಾವುದು ನಕಲಿ?

ಮೂರು ಡಬ್ಬಿಗಳು ಮತ್ತು...

ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಡಬ್ಬಿಗಳು ಸದಾ ಇದ್ದವು: ಔಷಧಿ ಡಬ್ಬಿ, ರಿಪೇರಿ ಡಬ್ಬಿ ಮತ್ತು ಸೂಜಿ ಡಬ್ಬಿ. 

ಆಸ್ಪತ್ರೆ-ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪುಗಳು ದೂರವಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದರೆ ಬೇಕಾಗುವ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಔಷಧಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಫಸ್ಟ್ ಏಡ್ ಕಿಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಗಡಿ, ಜ್ವರ, ಕೆಮ್ಮು, ಮೈಕೈ ನೋವು, ವಾಂತಿ-ಭೇದಿಗಳಂತಹ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಮಾತ್ರೆ-ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ನೋಡಿ, ಅದರಿಂದ ವಾಸಿಯಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಗಾಯವಾದರೆ ಹಚ್ಚಲು ಆಯಿಂಟ್‌ಮೆಂಟುಗಳೂ, ಬ್ಯಾಂಡೇಜುಗಳೂ ಆ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂಗ್ಲೀಷು ಓದಲು ಬಾರದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ, ಅಪ್ಪನನ್ನೋ ನನ್ನನ್ನೋ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಸ್ಟ್ರಿಪ್ಪಿನ ಮೇಲೆ ‘ಜ್ವರದ ಮಾತ್ರೆ’, ‘ಮೈಕೈ ನೋವಿನ ಮಾತ್ರೆ’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲೇಬಲ್ಲು ಬರೆದು ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸದಾ ಬರೆಯುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ನಾನೇನಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಮುಂದಾದರೆ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, “ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಲ್ಲೆ. ಬರೀ ‘ಭೇದಿ ಮಾತ್ರೆ’ ಅಂತ ಬರೆಯಲಾಗ; ‘ಭೇದಿ ನಿಲ್ಲುವ ಮಾತ್ರೆ’ / ‘ಭೇದಿ ಆಗುವ ಮಾತ್ರೆ’ ಅಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯವು. ಯಾವ್ಯಾವ್ದಕ್ಕೆ ಎಂತೆಂತೋ ಮಾತ್ರೆ ತಗಂಡು ಕೊನಿಗೆ ಡಾಕ್ಟ್ರ ಹತ್ರ ಓಡದು ಆಗ್ತು!” ಅಂತ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಳು.  ನನ್ನ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಹೊಳೆಯಾಚಿನ ಊರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡುವಾಗ, “ನಿಂಗಕೆ ಹುಷಾರ್-ಗಿಷಾರ್ ಇಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಷ್ಟ.  ಲಾಂಚೆಲ್ಲ ಹತ್ಗ್ಯಂಡು ಅಷ್ಟ್ ದೂರದಿಂದ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಬರವು. ಎಲ್ಲಾ ಥರದ್ ಔಷಧೀನೂ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡ್ತಿ. ತಗಂಡ್ ಹೋಕ್ಯ” ಅಂತ ಅಜ್ಜಿ, ಅತಿಯಾದ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ, ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಲೇಬಲ್ಲುಗಳ ಸಮೇತ ಬಳುವಳಿ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಜತೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. 

ಎರಡನೇ ಡಬ್ಬಿ ಸ್ಪಾನರು, ಟೆಸ್ಟರು, ಸ್ಕ್ರೂಡ್ರೈವರು, ಇಕ್ಕಳ, ರಿಂಚು ಮೊದಲಾದ ಉಪಕರಣಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದ ಟೂಲ್ಸ್ ಕಿಟ್. ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಪ್ಪನಿಂದ.  ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹಾಳಾಗಲಿ, ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬುಲಾವ್ ಬರುವುದು.  ಮಿಕ್ಸಿ ತಿರುಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಲೈಟ್ ಆನ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕಡೆಯುವ ಮಷಿನ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದೆ, ಬೈಕು ಎಷ್ಟು ಕಿಕ್ ಹೊಡೆದರೂ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ –ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ಅಪ್ಪ ಸ್ಕ್ರೂಡ್ರೈವರೋ – ಸ್ಪಾನರೋ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ. ಊರಿನ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಫಾರ್ಮರಿನಲ್ಲಿ ಫ್ಯೂಸೋ ಡೀವಿಯಲ್ಲೋ ಹೋದರೂ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆರಡು ಗಂಡಸರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸರಿ ಮಾಡಿ ಬರುವನು. “ಹೊರಬೈಲಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಿದ್ದಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟ್ ಇದ್ದಡ, ನಮ್ಮೂರಗೇ ಫ್ಯೂಸ್ ಹೋಯ್ದು ಕಾಣ್ತು” ಅಂತ ಶ್ರೀಮತಕ್ಕ ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರೆ, “ಪುಟ್ಟಣ್ಣ - ಶ್ರೀಧರಮೂರ್ತಿ ಆಗ್ಲೇ ಇಕ್ಳ ಹಿಡ್ಕಂಡ್ ಹೋದಂಗ್ ಕಾಣ್ಚು. ಇನ್ನೇನ್ ಬತ್ತು ತಗ” ಅಂತ ಸುಜಾತಕ್ಕ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವಳು.  ಈ ಅಪ್ಪನ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನೋಡೀನೋಡೀ, ಆ ತಲುಬು ನನಗೂ ತಗುಲಿಕೊಂಡಿತು. ಮನೆಯ ಯಾವ ವಸ್ತು ಹಾಳಾದರೂ ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡದೇ ರಿಪೇರಿಗೆ ಒಯ್ದಿದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಇಡೀ ವೈರಿಂಗನ್ನು ನಾನೇ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು. 

ಮೂರನೇ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ದಬ್ಬಣ, ಸೂಜಿ, ಗುಂಡುಪಿನ್, ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಬಿಳಿಯ ದಾರಗಳು, ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣದ ಗುಂಡಿಗಳು, ಒಂದೆರಡು ಹುಕ್ಕುಗಳು ಇದ್ದವು. ಈ ಡಬ್ಬಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಮ್ಮನಿಂದ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಂಗಿಯ ಗುಂಡಿಗಳು ಕಳಚಿ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸಿ ಹೊಲಿಯುವುದು, ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜೇಬು ತೂತಾದರೆ ಹೊಲಿದು ಸರಿ ಮಾಡುವುದು, ರವಿಕೆ ಬಿಗಿಯಾದರೆ ಒಂದು ಹೊಲಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಸರಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಲುಂಗಿಯ ಅಂಚು ಹೊಲಿಯುವುದು –ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ಡಬ್ಬಿಯ ಉಪಕರಣಗಳು ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರವೇನೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ರಿಪೇರಿ ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿ ಸೇರಿ ಹಳೆಯ ಸೀರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ, ದಬ್ಬಣ ಮತ್ತು ದಪ್ಪ ದಾರ ಬಳಸಿ ಹೊಲಿದು ಸುಮಾರು ರಜಾಯಿಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು.  ತನ್ನ ಮದುವೆ ನಿಕ್ಕಿಯಾದಾಗ ಅತ್ತೆಯು, ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಕೋಳನ್ನು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ನೆಂಟರಿಗೆ ಭಯವಾಗುವಂತಿದೆಯೆಂದೂ ಅದಕ್ಕೇನಾದರೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಲೂ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾವು ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಸಿಮೆಂಟು-ಗೊಬ್ಬರದ ಖಾಲಿಚೀಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಚ್ಚಿ ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಜೋಡಿಸಿ, ಇಡೀ ಮನೆಯ ಅಂಕಣಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡಕೆ ಹೊಲಿದು, ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಗೆ ‘ಫಾಲ್ಸ್ ಸೀಲಿಂಗ್’ ಥರ ಹೊಡೆದು ಕೂರಿಸಿದ್ದೆವು. ನೆಂಟರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಲೆಯನ್ನೂ-ತಲೆಯನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದರು. ಹೊಲಿದ ದಬ್ಬಣ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಟಣ್ ಟಣ್ ಎಂದಿತ್ತು. 

ಈಗ ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ, ‘ಒಂದು ಒಳ್ಳೇ ಹೊಲಿಗೆ ಮಷಿನ್ ತಗೋಳೋಣಾರೀ’ ಅಂತ ಹೆಂಡತಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಅರೆಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಆನ್‌ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೋರ್ಟೆಬಲ್-ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರ ಕೊಂಡು ಅದು ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳೂ ಬಾಳಿಕೆ ಬರದೇ ಹಾಳಾಗಿತ್ತು. ‘ಈ ಚೈನೀಸ್ ಮಾಲು ಇನ್ಮೇಲಿಂದ ಒಂದೂ ತಗೋಬಾರ್ದು ನೋಡು, ಸುಮ್ನೇ ದುಡ್ ದಂಡ’ ಅಂತ ನಾನು, ಚೀನಾ ಮೂಲದ ಟೀವಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು, ಚೀನಾ ಮೂಲದ ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕವಳು, ‘ಅದಕ್ಕೇ ಈ ಸಲ ಮೇಡ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಇರೋ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಟ್ರಡೀಶನಲ್ ಹೊಲಿಗೆ ಮಷಿನ್ನನ್ನ ಲೋಕಲ್ ಅಂಗಡಿಗೇ ಹೋಗಿ ಕೊಳ್ಳೋಣ’ ಅಂದಳು. ಹೆಂಡತಿಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೀರಲುಂಟೇ? ಕಪ್ಪಗೆ ಮಿರುಗುವ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. 

ಆದರೆ ಆ ಯಂತ್ರ ಬಂದು ಒಂದು ವರ್ಷವಾದರೂ ಹೆಂಡತಿಯೇನು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಆಗಾಗ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು: ‘ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದುಡ್ ಕುಟ್ಟು ತಂದಾತು. ಒಂದು ದಿನವೂ ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದು ಕಾಣಲ್ಲೆ. ಸುಮ್ನೇ ಜಾಗ ತಿಂತಾ ಕೂತಿದ್ದು’ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿಯಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗೊಣಗಿದೆ.  ‘ನೋಡಿ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಅದನ್ನ ಬಳಸ್ತೇನೆ’ ಅಂತ ಆಕೆಯೂ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.  

ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ, ಆ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಾನಿನ್ನು ಪರ್ಸು /ಪೌಚುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಾಗಿಯೂ, ಅವನ್ನು ಮಾರಲು ಆಗುವುದೋ ನೋಡುತ್ತೇನೆಂದೂ ಹೇಳಿದಳು. ಡಿಜೈನು-ಡಿಜೈನಿನ ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಂದು ವಿಧವಿಧದ ಪರ್ಸು, ಪೌಚು, ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸುಮಾರು ಮಾರಾಟವನ್ನೂ ಮಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರು ಬಂದರೆ, ಮನೆ ಮತ್ತು ಮಗಳನ್ನು ಸಂಬಾಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಇದನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿ ಸಲ ಆರ್ಡರ್ ಬಂದಾಗ ಹೊಸಹೊಸ ತರಹದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ತರುವುದು, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಡುವುದು, ನಂತರ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್-ಕೊರಿಯರ್ -ಎಲ್ಲವೂ ಬಹಳ ಸಮಯ ಬೇಡುವ ಕೆಲಸವಾದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಇದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. 

ನಂತರ ಈ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿಡಲು ಆಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗ ಟ್ಯುಟೋರಿಯಲ್ ವೀಡಿಯೋಗಳು. ಈಗಾಗಲೇ ‘ಪಾಕಸ್ವಾದ’ ಎಂಬ ಯುಟೂಬ್ ಚಾನೆಲ್ ನಡೆಸಿ ಅನುಭವವಿದ್ದಿದ್ದ ಅವಳು, ‘ನೂಲು’ ಎಂಬ ಹೊಸ ಚಾನೆಲ್ ಶುರು ಮಾಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪರ್ಸು, ಪೌಚು, ಬ್ಯಾಗು, ಕೌದಿ, ಮಕ್ಕಳ ಬಟ್ಟೆಗಳು –ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಉಪಯೋಗೀ ವಸ್ತ್ರ /ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ವೀಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಹಾಕತೊಡಗಿದಳು. ಆ ಚಾನೆಲ್ ಈಗ ಹತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಬ್‌ಸ್ಕ್ರೈಬರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.  ಹಾಗೆಯೇ, ಅದೇ ‘ನೂಲು’ ಹೆಸರಿನ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಪೇಜ್ ಈಗ ಐದು ಸಾವಿರ ಫಾಲೋವರುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. 

‘ನೀವೂ ಒಂದಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳ್ಸಿದ್ರೆ ಬೇಗ ಐದು ಸಾವಿರ ಆಗ್ತಿತ್ತೇನೋ’ ಅಂದಳು ಇವತ್ತು.  ತೀರಾ ನೇರವಾಗಿ ನಾನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಕೇಳಲಿ? ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬರೆದೆ ಅಂತಲ್ಲ; ಅವಳ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸೂಜಿ ಡಬ್ಬಿಯೂ, ಅದರ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೆರಡು ಡಬ್ಬಿಗಳೂ ನೆನಪಾದವು. ಹಾಗಾಗಿ.... 

ಕೆಳಗೆ ಹೆಂಡತಿಯ ‘ನೂಲು’ ಪೇಜಿನ ಲಿಂಕ್ ಇದೆ. ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ: 

'ನೂಲು' ಎಫ್ಬಿ ಪೇಜ್ ಬೈ ದಿವ್ಯಾ: https://www.facebook.com/nooludivyahegde