Thursday, February 08, 2018

ಲಘಿಮಾ

ಪಾರ್ಕಿನ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು
ಹಗುರ ಎಂದರೇನು ಅಂತ ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗಿಗೆ
ನೀನೇ ಎಂದುತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ ಚುಟುಕಾಗಿ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪಾರಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪಾರಾಗುವುದಷ್ಟು ಸುಲಭವೂ ಅಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹೂವನೊಂದ ಕೊಯ್ದು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದಳು.
ಹೌದೌದು, ಹೂವೇ ಹಗುರೆಂದೆ ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ.
ಹೂವನರಸಿ ಬಂದ ಚಿಟ್ಟೆ ತೋರಿಸಿ ಗೆಲುವ ನಗೆ ಬೀರಿದಳು.
ಅವಳೆದುರು ಸೋಲುವುದೇನು ಹೊಸತೇ?
ನೀನೇ ಗೆದ್ದೆಯೆಂದೆ.
ಆದರೆ ತೆಳ್ಳಗೆ ಬೀಳಹಿಡಿದ ಮಂಜು ಇಬ್ಬರನೂ ಸೋಲಿಸಿತ್ತು.
ಒಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಆ ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಲು
ಬೀನ್‌ಬ್ಯಾಗ್ ಚಟ್ಟಿ ಸಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದೇ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ನಿಜ.
ಫ್ಲಿಪ್‌ಕಾರ್ಟಿನ ಹುಡುಗ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ರೀಫಿಲ್ಲಿನೊಳಗಿನ
ಉರೂಟು ಥರ್ಮಕೋಲ್ ಗುಂಡುಗಳನ್ನು
ಚಟ್ಟಿದ ಬ್ಯಾಗಿನ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ತುಂಬಿಸುವ
ಕಸರತ್ತಿನಲ್ಲಿಬ್ಬರೂ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವಾಗ,
ಅದು ಹೇಗೋ ಚೀಲ ಬಾಯಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು

ನಿರ್ಭಾರ ಕೋಶಗಳು ಇಡೀ ಹಾಲಿನ ತುಂಬ ಹರಡಿ
ಫ್ಯಾನಿನ ಗಾಳಿ, ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬರುವ ಗಾಳಿ,
ಕೊನೆಗೆ ಜೋರಾಗಾಡಿದ ಉಸುರಿಗೂ ಹಾರಿ
ಹಿಡಿಯಹೊರಟರೆ ಮೈಕೈಗೆಲ್ಲ ಅಂಟಿಕೊಂಡು
ಅಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಾರಿ
ಬೊಗಸೆಗೆ ಬಾರದ ಸೊಗಸಿನ ಚೂರುಗಳು

ಹೇಳಿದವು ಸ್ವಚ್ಛಂದ ತೇಲುತ್ತಾ ಬಿಳಿಬಿಳಿ:
ಈ ಮನೆಗಡಿಯಿಟ್ಟಾಗ ಇದ್ದುದೊಂದು ಚಾಪೆಯಷ್ಟೇ
ಆಮೇಲೆ ಹಾಸಿಗೆ ಖುರ್ಚಿ ಮಂಚ
ಮಲಗಿಯೇ ಟೀವಿ ನೋಡಲೆಂದು ದೀವಾನ್
ಹಾಯಾಗಿರಲೆಂದು ಸೋಫಾ
ಮೆತ್ತಗಿರಲೆಂದು ಬೀನ್‌ಬ್ಯಾಗ್....
ಎಲವೋ ನೀವು ಹೊತ್ತಿರುವ ಭಾರ ನೋಡಿರಿ ಈಗ
ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರಿರಿ ಯಾವುದನ್ನೂ
ಕುಸಿಯಿತೋ ಬೀನ್‌ಬ್ಯಾಗಿನ ಎತ್ತರ,
ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡುವಿರಿ ಹೊಸ ರೀಫಿಲ್
ಕೂರಲಾಗದೀಗ ನೆಲಕ್ಕೆ, ಊಟಕ್ಕೂ ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್
ಹಿಡಿಯಿರಿ ನಮ್ಮನ್ನು, ಓಹ್ ಬಗ್ಗಲಾಗದು ಮೈಯೇರಿ

ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರನೋಡಿದರೆ
ಪಾರ್ಕಿನ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೊಂದು ಹೊಸಜೋಡಿ ಕುಳಿತಿದೆ
ಏನೋ ಕೀಟಲೆಯ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ಅವಳೊಂದು ಹೂವು ಕಿತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ
ಅಂವ ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ
ಇದು ಕಿಟಕಿಯೋ ಹಳೆಯದನ್ನು ತೋರಿಸುವ
ಮಾಯಾಕನ್ನಡಿಯೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ.

[ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳ ಸರಣಿಯ ಎರಡನೇ ಪದ್ಯ]

ಗೈರೋಡಿಜೈನು ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಪೌಚು




‘ಪಾಪು ಹುಟ್ಟಿದ್ಮೇಲೆ ನಂಗೆ ನಂದೂ ಅಂತ ಒಂದು ಲೈಫೇ ಇಲ್ದೇಹೋದಂಗೆ ಆಗಿದೆ’ ಅಂತ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನೇನು ಅದನ್ನ ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ವಿಷಯ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ಇತ್ತು: ಇಪ್ಪತ್ನಾಕು ತಾಸೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಬಯಸುವ ಮಗಳು, ನಾನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಅವಳಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಡುವ ಕಾಟವನ್ನು ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದೆ. ಯಾವ ಆಟದ ವಸ್ತು ಕೊಟ್ಟರೂ ಐದೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಅದವಳಿಗೆ ಬೇಜಾರ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜೋತುಬೀಳುವುದೇ. ಮಗಳು ಮಲಗುವುದೂ ಕಡಿಮೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವಳಮ್ಮನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯ ಸಿಗುವುದೇ ದುರ್ಲಬವಾಗಿತ್ತು.

ಇಂತಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿ, ನಾನು ಒಂದು ದಿನ ಆಫೀಸು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗ ಇಡೀ ಹಾಲಿನ ತುಂಬ ಪೇಪರು-ಪೆನ್ನುಗಳನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಮಗಳು ಬೇರೆ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪೇಪರುಗಳನ್ನು ಚೂರು ಮಾಡುತ್ತಾ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಳು. 'ಇದೇನೇ ನಿನ್ ಕಥೆ?' ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ದ ಅವಳು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗಿ ಅದೇನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೇಂತ ನೋಡಿದೆ, ಏನೋ ಚಕ್ರ-ಚಕ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಪಾಳಿಯಾದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ಮಗಳನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಗರ್ಕನಾದೆ.

ಪೂರ್ತಿ ಬಿಡಿಸಿಯಾದಮೇಲೆ ಆ ಪೇಪರನ್ನು ನನ್ನತ್ತ ಹಿಡಿದು 'ಮಂಡಲ ಆರ್ಟ್. ಚನಾಗಿದ್ಯಾ?' ಕೇಳಿದಳು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳೋ ಏನೋ, ಭಯಂಕರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿವರಗಳಿದ್ದ ಆ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಅವಳ ತಾಳ್ಮೆಗೆ ತಲೆದೂಗಿದೆ. ಭೇಷ್ ಎಂದೆ.
ಆದರೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಈ 'ಹುಚ್ಚು' ಆ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮರುದಿನಕ್ಕೂ, ಅದರ ಮರುದಿನಕ್ಕೂ, ಮುಂದಿನ ವಾರಕ್ಕೂ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಮನೆ ತುಂಬಾ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ನುಗಳು, ಪೇಪರುಗಳು. ನಾನು ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆದರೆ, 'ನೀವು ಮಾಡಿ. ನಾನು ಇದೊಂದಕ್ಕೆ ಕಲರ್ ತುಂಬಿ ಆಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡ್ತೇನೆ' ಎಂದಳು. 'ಅಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತೀ, ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಪಾಪು ಜೊತೆ ಒದ್ದಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿರತ್ತೆ, ನಾನು ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದಮೇಲಾದ್ರೂ ನೀನು ಅರಾಮಾಗಿರು, ಟೀವಿ ನೋಡು, ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡು ಅಂದ್ರೆ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸ್ತಾ ಮತ್ತೂ ಕಷ್ಟ ಪಡ್ತಾ ಕೂತಿದೀಯಲ್ಲಾ?' ಅಂದೆ. 'ಇಲ್ಲ, ಇದು ಕಷ್ಟ ಅಲ್ಲ; ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ. ಸ್ಟ್ರೆಸ್‌ಬಸ್ಟರ್ ಥರ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದೆ ಇದು. ಅಡಿಕ್ಟ್ ಆಗ್‌ಹೋಗಿದೀನಿ' ಅಂದ್ಲು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಇಂದಿನ ಮಂಡಲ ಇನ್ನೂ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಬಲೆಬಲೆಯಾಗಿದ್ದ ವೃತ್ತಗಳನ್ನ ನೋಡಿ 'ಏ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಇದನ್ನ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಯಾಕೆ ಪಡ್ತಿದೀಯಾ, ಗೈರೋಡಿಜೈನ್ ಇದ್ರೆ ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ಬಹುದು' ಅಂದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅದೇನೆಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 'ಏನದು ಗೈರೋಡಿಜೈನ್?' ಕೇಳಿದಳು. 'ಏ ಗೈರೋಡಿಜೈನ್ ಕಣೇ. ಜಾತ್ರೇಲೆಲ್ಲಾ ಇಟ್ಕೊಂಡ್ ಮಾರ್ತಾರಲ್ಲ, ಒಂದು ಗ್ಲಾಸಿನ ವ್ಹೀಲ್ ಇರುತ್ತೆ, ಅದ್ರೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಣ್ಸಣ್ಣ ವ್ಹೀಲ್ಸ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು, ಅದ್ರಲ್ಲಿರೋ ಕಿಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೆನ್ ಇಟ್ಟು ತಿರುಗಿಸಿದ್ರೆ ನೀನು ಈಗ ಮಾಡಿರೋ ಥರದ್ದೇ ಡಿಸೈನ್ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರೆಡಿ ಆಗುತ್ತೆ' ಅಂದೆ.

ಅವಳ ಕಣ್ಣರಳಿತು. ತಾನು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ, ತಂದ್ಕೊಡಿ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅಂದಳು. ಈ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೀಂತ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ? ಕಡ್ಲೆಕಾಯಿ ಪರಿಷೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂತಿತ್ತಾದ್ರೂ ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಪರಿಷೆಯವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕು. ಹೋಗಲಿ, ಯುಟ್ಯೂಬಲ್ಲಿ ಅದರ ವೀಡಿಯೋಗಳು ಇರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡು, 'ಗೈರೋಡಿಜೈನ್ ಆರ್ಟ್ಸ್' ಅಂತ ಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿದರೆ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲಾ, ಕಂಡ್‌ಕಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸಿಗೋ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟಗೋಸಿ ಗೈರೋಡಿಜೈನ್ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಅಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತು. ನಾನೇ ಅದರದ್ದೊಂದು ವೀಡಿಯೋ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಬರೆದು ಫುಲ್ ಫೇಮಸ್ ಆಗಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಸುಮಾರು ತಡಕಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಕಂಡುಹಿಡಿದಳು: ಅದರ ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರು ಗೈರೋಡಿಜೈನ್ ಅಲ್ಲ, 'ಸ್ಪೈರೋಗ್ರಾಫ್ ಆರ್ಟ್' ಎಂದು. ಸಾಗರದ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಇದರ ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲೆ 'ಗೈರೋಡಿಜೈನ್' ಅಂತಲೇ ಬರೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾವೂ ಅದನ್ನು ಹಾಗೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಸ್ಪೈರೋಗ್ರಾಫ್ ಆರ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಸುಮಾರು ಬರಹಗಳು, ಚಿತ್ರಗಳು, ವೀಡಿಯೋಗಳು ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ತಿಳಿದು, ನಾನು ಫೇಮಸ್ ಆಗುವುದು ಮಿಸ್ ಆದುದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಾಯ್ತು.

ಸರಿ, ಈಗ ಇದನ್ನು ಹೆಂಡತಿಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕಲ್ಲ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಗೈರೋಡಿಜೈನಿನ ಒಂದು ಸೆಟ್ ಇತ್ತು. ಈಗ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನು ಇದನ್ನು ಯಾವುದೋ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ, 'ಇದೆ. ನಾಡಿದ್ದು ಬರುವಾಗ ತರ್ತೀನಿ' ಅಂತ ರಿಪ್ಲೇ ಮಾಡಿದ.
ನಿನ್ನೆ ಬಂದ ಅಪ್ಪ ಗೈರೋಡಿಜೈನ್ ಸೆಟ್ ತಂದಿದ್ದಾನೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹಳೆಯದಾದ ಈ ಗಾಜಿನ ಪುಟ್ಟ ಉಪಕರಣಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಈ ಗೈರೋಡಿಜೈನಿನ ಸೆಟ್ ಹಾಕಿಟ್ಟಿದ್ದ ಚರ್ಮದ ಪೌಚು! ಈ ಚರ್ಮದ ಸಂಚಿಗೆ ಕನಿಷ್ಟ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷವಾಗಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ತಾನೇ ನಿಂತು ಹೊಲಿಸಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸಂಚಿಯಂತೆ ಇದು. ಇದು ಅವಳ ವ್ಯಾಲೆಟ್ ಆಗಿತ್ತು! ಇದರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಎರಡು-ಐದು-ಹತ್ತು ಪೈಸೆಗಳ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಪೈಸೆಗಳು ಬೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸಂಚಿಯೂ ಅಪ್‌ಗ್ರೇಡ್ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಸಾಗರದ ಜಾತ್ರೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪ ತಂದಿದ್ದ ಈ ಗೈರೋಡಿಜೈನಿನ ಸೆಟ್ಟನ್ನು ನಾನು ಈ ಪೌಚಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಅಂದು ಹಾಕಿಟ್ಟಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವುದು, ಮತ್ತು ಆ ಸಂಚಿ ಸಹ ಹಾಳಾಗದೇ ಇರುವುದರ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನೂ-ಅಪ್ಪನೂ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದೆವು. ಅವಳೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟಳು.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಈ ಸುಮಧುರ ನೆನಪಿನ ಕಲಾಪ ಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳ ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು? ತಾನು ನೋಡದ ಮುತ್ತಜ್ಜಿಯ ಕಾಲದ ಪೌಚು ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಆಟದ ಸಾಮಾನಿನಂತೆ ಕಂಡು, ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೆಂದು ಆ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬರುವಾಗ, ಆ ಪೌಚನ್ನೂ ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಗಾಜಿನ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನೂ-ಅಪ್ಪನೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಓಡಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ, ಸುಕ್ಕು ಕೈಗಳ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಂತೆ ಎನಿಸಿತು.

Saturday, December 02, 2017

ಕಾಫಿ ನೆಪ ಅಷ್ಟೇ

ಬಿಸ್ಕತ್ತೆಂದರೆ ಇರಬೇಕು ಹೀಗೆಯೇ:
ಪೊಟ್ಟಣದಿಂದ‌ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಗರಿಗರಿ
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮುರಿಯುವಾಗೊಂದು ಟಕ್ಕನೆ ಸದ್ದು
ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟು ಅಗೆದರೆ ಕರುಂಕುರುಂ
ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟರೆ ಕರಗಬೇಕು ಹಿಟ್ಟಿಟ್ಟಾಗಿ ಆಹಾ!
ಇಳಿಯಬೇಕು ಗಂಟಲಲಿ ಸರಾಗ
ಸಿಗಬೇಕಲ್ಲಲ್ಲೊಂದು ಚಾಕೋಚಿಪ್ಪು
ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಳು
ಲೋಟದಲಿಳಿಯಲು ಒಲ್ಲೆನೆಂಬ ಮಾರಿ ಹೆಮ್ಮಾರಿ
ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ನೆನಪ ತರುವ ಆಪ್ತ ಪಾರ್ಲೇಜಿ
ಸಿಹಿ ಬೇಡವೆಂದವರಿಗೆ ಚಸ್ಕಾ ಮಸ್ಕಾ

ಕಾಫಿ ನೆಪ ಅಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವರು ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಬಿಸ್ಕತ್ತೂ ನೆಪವೇ
ಮುಖ್ಯ ಆಗಬೇಕಿರುವುದು ಸಮಾಲೋಚನೆ. ತೀರ್ಮಾನ.
ಹಿಡಿದ ಕಪ್ಪಿನಿಂದ ನಿರಂತರ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಹಬೆ.
ಕೇಳುತ್ತಾನವನು: ’ಸ್ವಲ್ಪ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಲಾ?’
ಬರುತ್ತದೆ ಅತ್ತ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಮಾರುತ್ತರ:
’ಇಲ್ಲ, ನನಗೆ ಕಹಿಕಾಫಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ’

ಬಿಸಿಯ ಗಮನಿಸದೆ ಗುಟುಕರಿಸಿದರೆ ಚುರ್ರೆನ್ನುವ ನಾಲಿಗೆ
ಮಬ್ಬು ಮೌನ ಏಸಿ ಗಾಜುಕೋಣೆ ಏಕಾಂತ
ಇಂತಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿ ಮಾತನೂ ಅಳೆದು ತೂಗಿ ಆಡಬೇಕು
ಬಿಸ್ಕತ್ತನ್ನು ಕಾಫಿಯಲ್ಲದ್ದುವ ಮುನ್ನ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು:
ಕಾಫಿಯಿರುವ ಬಿಸಿ, ಬಿಸ್ಕತ್ತಿಗಿರುವ ತ್ರಾಣ,
ಎಷ್ಟು ಸೆಕೆಂಡು ಹಿಡಿದಿರಬೇಕೆಂಬ ಪಕ್ಕಾಲೆಕ್ಕ,
ಮತ್ತು ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಆತಂಕದ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ

ದೇವರೇ, ಆಡುವ ಮಾತೇನಿದ್ದರೂ ಈಗಲೇ ಆಡಿಬಿಡು
ಆಗಲೇ ಮೆತ್ತಗಾದದ್ದು ಬೀಳಲಿ ಕಪ್ಪಿನಲ್ಲೇ
ಗೊತ್ತಾದರೆ ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದಷ್ಟೇ
ಸುರಳೀತ ತಳ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ
ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಸದ್ದು - ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬಡಿದಂತೆ.

ಇರಲಿ, ಆದರೆ ಕಪ್ಪಿನಿಂದೆತ್ತಿದ ಆ ಮೃದುಮಧುರ ಚೂರನ್ನು
ಸಾವಿರ ಮೈಲಿ ದೂರದ ಬಾಯಿಯವರೆಗೆ ಒಯ್ದು
ಬಿಡುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಬೇಡ.
ಬಹುಜನರೆದುರಿನ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮದ ಅತಿ ನಾಜೂಕಿನ
ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವಾದರೆ ಏನು ಚಂದ?
ಬೀಳುವುದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲೇ ಬೀಳಲಿ
ತಳ ಕಲಕದೆ ಉಳಿದ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಹೊರಟುಬಿಡೋಣ
ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿದೆ
ಕರೆದರೆ ಬರುವ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಿದೆ
ಹೋಗಿಬಿಡೋಣ ಅವರವರ ದಿಕ್ಕು ಹಿಡಿದು ದೇಶಾಂತರ.

ನಡುಗುಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆಯಿರುವ ಬಿಸ್ಕತ್ತು
ಹನಿಗಣ್ಣ ಹುಡುಗಿಯ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ:
ಹೇಳಿಬಿಡು, ನಿನ್ನ‌ ನಿರ್ಧಾರವ ಹೇಳಿಬಿಡು ಈಗಲೇ.

Tuesday, November 14, 2017

ಮಗಳಿಗೆ ಗೊಂಬೆ ಕೊಳ್ಳುವುದು

ಮಗಳಿಗೆ ಗೊಂಬೆ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬುದು
ನನಗಾಗಿ ಹೊಸ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ ಖರೀದಿಸಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ
ಮೊದಲು ಗೋಡೆಯ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ
ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಎಂದೆಂದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಯಿದೆಯೆಂದು
ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದಾಗಿಸಿ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡಬೇಕು
ಪತ್ತೆಯಾದ ದಿನವ ಗುರುತು ಹಾಕಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ಇಕೋ ಈ ವರ್ಷ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರಿಜಾತ್ರೆ
ಇಂತಹ ದಿನವೇ ಹೇರೂರಿನ ತೇರು
ಇದು ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಪರಿಷೆಯ ತಾರೀಖು

ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ನೂರು ಜಂಜಡಗಳ ಸರಿಸಿ ಬದಿಗೆ
ತಯಾರಾಗಬೇಕು ನುಗ್ಗಲು ಜಂಗುಳಿಯ ನಡುವೆ,
ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಪೀಪಿ ಸದ್ದಿನ ಹಾವಳಿ
ಇರುತ್ತಾರಲ್ಲಿ ಕಿಸೆಗಳ್ಳರು: ತಪ್ಪಬಾರದು ಎಚ್ಚರ

ತರಿಕೆರೆ ಮುದುಕ ಮುದುಕನ ಹೆಂಡತಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಗಳು
ಯಾರಿಲ್ಲ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬಂತಹ ಜಾತುರೆಯಲ್ಲಿ
ಖುಷಿ ಉನ್ಮಾದ ಭಕ್ತಿ ತುಂಬಿರುವ ಜನಗಳೊಡನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ
ಚೌಕಾಶಿಗೊಗ್ಗುವ ಗೂಡಂಗಡಿಯಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದರೆ

ತಾರೇ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಆಗಿರುವ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ
ಡೋರೆಮಾನು ಶಕ್ತಿಮಾನು ಸೂಪರ್‌ಮ್ಯಾನು ದೊಡ್ಡ ಬಲೂನು
ಗಾಳಿ ತುಂಬಿದ ಮೀನು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಸಲ್ಮಾನ್ ಖಾನೂ
ಇರುವ ಈ ಸಮೂಹಸಿರಿಯಲ್ಲಿ ಏನನಾಯುವುದು ಏನ ಬಿಡುವುದು..
ಎಲ್ಲಿದೆಯದು ಮೊನಚಿನಂಚಿರದ ತೀರಗಡಸಿರದ ಅಲ್ಪಭಾರದ
ಬಣ್ಣ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಕಣ್ಸೆಳೆವ ಚಂದದೊಂದು ಗೊಂಬೆ?
ನನ್ನ ಮಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿರುವ ಅಂದದೊಂದು ಬೊಂಬೆ?

ಜೇಬಿನಿಂದ ಕಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಡುವಾಗ ನೆನಪಾಗುವುದು:
ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಸಾಗರದ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು
ಕಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು
ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಕೇಳಲು ಭಯ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು
ಮನೆಯಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣದಲ್ಲೇ ಇಡೀ ಜಾತ್ರೆ ಸುತ್ತಿದ್ದು
ಪೈಸೆಪೈಸೆ ಎಣಿಸಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ
ತಿಂದದ್ದು ಕೊಂಡದ್ದು ತೊಟ್ಟಿಲೇರಿ ಕೇಕೆ ಹಾಕಿದ್ದು
ಅಹೋರಾತ್ರಿ ಯಕ್ಷಾಗನ ನೋಡಿದ್ದು
ಕೊಂಡ ಆಟಿಕೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದರೊಳಗೇ ಹಾಳಾಗಿ
ಎಲ್ಲರಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಂಡದ್ದು

ಸುಲಭವಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳುಕ್ಕಿ ಬರುವಾಗ
ಹಿಂದೋಡಿದ ಚಿತ್ತವ ಮರಳಿ ಸರಿದಾರಿಗೆ ತರುವುದು
ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ದಿಗ್ಮೂಢನಾಗಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ
ಲಕ್ಷಜನಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಏಕಾಂಗಿಯಂತನಿಸುವಾಗ
ಸುಲಭವಲ್ಲ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು
ಸುಲಭವಲ್ಲ ಮಗಳಿಗೊಂದು ಗೊಂಬೆ ಕೊಳ್ಳುವುದು

Wednesday, November 08, 2017

ಹೇರ್‌ಬ್ಯಾಂಡ್

ನಿನಗೊಂದು ಹೇರ್‌ಬ್ಯಾಂಡ್ ಹಾಕಿಬಿಡೋಣ ಎಂದರೆ ಅದು ಅಸಾಧ್ಯ
ತಲೆಗೇರಿಸಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನೀನದನ್ನು ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಯಿಂದ ಕಿತ್ತು
ಕೆಲಕ್ಷಣ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿ ಆಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುಕ್ಕಿಕೊಂಡು
ಅತ್ತು ಕರೆದು ರಂಪ ಮಾಡಿ ಅಯ್ಯೋ ತಪ್ಪೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮದೇ
ಎನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೀ. ನಿನಗಿಷ್ಟವಾಗದ ಯಾವುದನ್ನೂ
ನಮ್ಮಿಂದ ಮಾಡಲಾಗಿಲ್ಲ ಇದುವರೆಗೂ.
ನಿನಗೆ ಹಸಿವಾದಾಗಲೇ ಉಣ್ಣುತ್ತೀ,
ನಿದ್ರೆ ಬಂದಾಗಲೇ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೀ,
ನಗು ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನಗುತ್ತೀ,
ನೋವಾದ ಕ್ಷಣ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡದೇ ಅಳುತ್ತೀ.

ನಾವೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಿನಗೂ ಉಣಿಸಲು,
ನಾವು ನಿದ್ರಿಸುವಾಗಲೇ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಮಲಗಿಸಲು,
ನಮಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಬೇಕೆಂದಾಗ ನಿನ್ನ ನಗಿಸಲು,
ಗದ್ದಲವಾಗಬಾರದೆಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಲು...
ಊಹುಂ. ನೀನು ಯಾರ ಸೋಗಿಗೂ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದ ಸೊಕ್ಕಿನ ಮೂಟೆ.

ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದು
ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಉಸುರಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು
ಮಾಡಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮಣಿಯದೆ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು
ಉಕ್ಕಿ ಬರುವ ನಗೆಯ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಹರಡಬೇಕೆಂದು
ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದ ಕಣ್ಣೀರ ತಡೆಹಿಡಿಯಬಾರದೆಂದು

ಸಂಸ್ಕಾರದುಪದೇಶಗಳು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ...
ಕಾಣದ ಕೈಗಳು ಅದೃಶ್ಯ ಅಲಗುಗಳು ಮರ್ಯಾದೆ ಮೊಗಗಳು
ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ, ಹೆದರಿಸುತ್ತವೆ, ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ
ಮುಗ್ಧತೆಯ ಕಳೆವ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಅಡಿಗಡಿಗೂ ತೊಡರು.
ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ದಾಟಿದರೆ ಮೊಂಡನೆಂಬ ಬಿರುದು.

ಅಗತ್ಯವೋ ಅನಗತ್ಯವೋ ತಥ್ಯವೋ ಪಥ್ಯವೋ-
ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಲೆಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು
ತಲೆಭಾರವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಮಂಕಾಗಿ 
ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲೇ ದಿನ ಕಳೆದು
ಅಧೀನನಾಗುತ್ತ ಆಸೆಗಳ ಹಿಂಡಿನ ತುಳಿತಕ್ಕೆ
ಅಧೀರನಾಗುತ್ತ ಮುಂಬರುವ ಅಂತರಾಯಗಳ ಶಂಕೆಯಲ್ಲಿ
ಸರಳ ಪ್ರಕ್ರಮಗಳನೂ ಕಠಿಣಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು
ಗೊಂದಲಪುರಿಯಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ನಿನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದರೆ 

ಹೇರ್‌ಬ್ಯಾಂಡ್ ಏನು, ಚಳಿಯಾಗುತ್ತದೆಂದು ಅಮ್ಮ ತೊಡಿಸಹೊರಟ
ಟೊಪ್ಪಿಯನ್ನೂ ಕಿತ್ತೆಸೆದು ತಂಗಾಳಿಯನಾಸ್ವಾದಿಸುತ್ತ
ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಆಡುತ್ತಿರುವೆ ನೀನು.
ಮಲಗಿದಲ್ಲೇ ತೇಲುತ್ತಿರುವೆ ಹಗುರನನುಭವಿಸುತ್ತ.
ನೆಲದಲ್ಲೇ ಈಜುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯೊಳಗಿನ ಸರೋವರ-
ಅದೆಷ್ಟು ಶಾಂತವಿರಬಹುದು

-ಎಂದೆನಿಸಿ, ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ಮುದ್ದುಕ್ಕಿ ಬಂದು,
ಎತ್ತಿ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡರೆ-
ಅಪ್ಪಾ, ನನ್ನನ್ನೂ ತಲೆಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ,
ಕೆಳಗಿಳಿಸು ಅಂತ‌ ಕೂದಲೆಳೆದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ;
ನಾನು ಕಣ್ಕಣ್ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ.