ಬಡಿಸುವ ಬಳಗ

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನೋ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಊರಿನ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಲೈನ್ ನಂಬರಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದೆ. ಯಾರೂ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಅಮ್ಮನ ಮೊಬೈಲಿಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ರಿಂಗ್ ಆದನಂತರ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿದ ಅಮ್ಮ, “ಎಂತಾದ್ರೂ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ವಿಷಯ ಇದ್ರೆ ಹೇಳು. ಇಲ್ಲೇಂದ್ರೆ ಸಂಜೆ ವಾಪಸ್ ಮಾಡ್ತಿ. ನಾನು ಭದ್ರಾವತಿಗೆ ಬಡಿಸಕ್ಕೆ ಬೈಂದಿ. ಈಗ ಎರಡನೇ ಪಂಕ್ತಿ.  ಫುಲ್ ಬಿಜಿ” ಅಂತ ಹೇಳಿ, ನನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೇ ಫೋನು ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು.  ಅಲ್ಲೇ ಊರು, ಪಕ್ಕದೂರು, ಪಕ್ಕದ ಸೀಮೆ ಅಂತ ಬಡಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಈ ಸಲ 70 ಮೈಲಿ ದೂರದ ಭದ್ರಾವತಿಗೆ ಬಡಿಸಲು ಬಂದಿರುವುದು ತಿಳಿದು ‘ಎಲಾ’ ಅಂದುಕೊಂಡೆ.  ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆದರೆ ಅಮ್ಮ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೂ ಬಡಿಸಲು ಬರಬಹುದೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡು ನಕ್ಕೆ.

ಅಮ್ಮ ಹೀಗೆ ಶುಭಕಾರ್ಯದ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಊಟ ಬಡಿಸಲು ಹೋಗುವುದು ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಆಕೆ ಒಂದು ಬಡಿಸುವ ಬಳಗವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಹೀಗೆ ಬಿಡುವಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿದ್ದು ಕರೆ ಬಂದರೆ, ಆ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟವನ್ನು ಬಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಊಟ ಮಾಡಿ ಬರುವುದು ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರೂಢಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಬಡಿಸುವ ಬಳಗ ಎಂಬುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆ-ಮುಂಜಿ-ಚೌಲ-ತಿಥಿ ಮೊದಲಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಓಲಗದವರು, ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟುವವರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಕೆಲಸದವರು, ಅಡುಗೆಯವರು ಇತ್ಯಾದಿ ಸೇವೆಯವರ ಜೊತೆ ಈ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಡಿಸುವ ಬಳಗದವರಿಗೂ ಕರೆ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಸೀಮೆಯ ಒಂದಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹಿ ಗಂಡಸರು-ಹೆಂಗಸರು ಸೇರಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ‘ಬಡಿಸೋ ಸೆಟ್’ನ ನಾಯಕ ಅಥವಾ ನಾಯಕಿಗೆ ತಿಂಗಳುಗಳ ಮೊದಲೇ ಫೋನು ಮಾಡಿ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಬಚಾವ್, ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳ ಸೀಸನ್ನುಗಳಲ್ಲಿ ಇವರು ಸಿಗುವುದೇ ಕಷ್ಟ.

ಮೊದಲಾದರೆ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ಯಾವುದೇ ಶುಭಕಾರ್ಯ, ತಿಥಿ ಅಥವಾ ಜನ ಸೇರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿರಲಿ, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೇ ಪಂಚೆ-ಶಲ್ಯದೊಡನೆ ಬಂದು, ನೆಂಟರ ಪಂಕ್ತಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬಡಿಸಿ, ಕೊನೆಯ ಪಂಕ್ತಿಗೆ ತಾವು ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಯಾರದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನ ಸೇರುವ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿರಲಿ, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಛತ್ರ-ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪಗಳ ದರಬಾರು ಶುರುವಾಗುವ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ ಸ್ವಗೃಹಗಳಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು.   ‘ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಸಹಕಾರ-ಒಗ್ಗಟ್ಟು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡೋಕೂ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮನೆಯ ಯಜಮಾನರು ನಿರಾಳವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು.   ಮನೆಯ ಅಂಗಳ ಹದಗೊಳಿಸುವುದು, ಚಪ್ಪರ ಹಾಕವುದು, ತೋರಣ ಕಟ್ಟುವುದು, ಮಂಟಪ ನಿರ್ಮಿಸುವುದು, ಕಾರ್ಯದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ದೊನ್ನೆ-ಬಾಳೆ ತಯಾರಿಸುವುದು, ಅಡುಗೆಗೆ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುವುದು, ಊಟ ಬಡಿಸುವುದು, ನಂತರ ಬಾಳೆಯೆಲೆ ತೆಗೆದು ನೆಲವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು –ಎಲ್ಲವೂ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ನೆರವಿನಿಂದಲೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದುದು. ಊರಲ್ಲೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಂಬಂತೆ ಊರವರೆಲ್ಲ ಒಂದಾಗಿ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಎಷ್ಟೇ ವಿಜ್ರಂಭಣೆಯ ಕಾರ್ಯವಾದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕೊನೆಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ‘ಊಟ ಹೇಗಿತ್ತು’ ಅಂತಲೇ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ.  ಹೀಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಾಣಸಿಗರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಸುವ ಎಚ್ಚರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಜಮಾನರಿಗಿರುತ್ತದೆ. ರುಚಿಕಟ್ಟಾದ ಊಟ ತಯಾರಿಸಿದರೆ ಸಾಕೇ? ಅದನ್ನು ಬಂದವರಿಗೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬಡಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ? ಹೀಗೆ ಬಡಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮೊದಲೇ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ ಬಾಳೆಯೆಲೆಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ಇರಿಸಿ, ಪ್ರತಿ ಎಲೆಯ ಪಕ್ಕವೂ ನೀರಿನ ಲೋಟವನ್ನಿರಿಸಿ, ನಂತರ ಎಡೆಶೃಂಗಾರಕ್ಕೆ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಬಡಿಸುವುದು. ಜನವೆಲ್ಲ ಬಂದು ಕುಳಿತು, ಊಟ ಶುರುಮಾಡಲು ಅಣತಿ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರ, ಅನ್ನ-ಸಾರುವಿನಿಂದ ಶುರುವಾಗುವ ಬಡಿಸುವ ಸಾಲು ಕೊನೆಯ ಮಜ್ಜಿಗೆಯವರೆಗೆ ಅವ್ಯಾಹತ ನಡೆಯಬೇಕು. ಮೊದಲಿಗೆ ಯಾವ ಪದಾರ್ಥ ಹೋಗಬೇಕು, ನಂತರ ಯಾವ ಪದಾರ್ಥ, ಯಾವು ಖಾದ್ಯವನ್ನು ಬಾಳೆಯ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಡಿಸಬೇಕು, ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಬೇಕು –ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದ ಅನುಭವಸ್ಥರೊಬ್ಬರು ಇದರ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಾಗಿ ನಿಂತಿರುವರು. ಅವರ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಬಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುವುದು. ಊಟಕ್ಕೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ  ಜಾಸ್ತಿ ಜನ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಮಾಡಿಸಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಪದಾರ್ಥ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಬಡಿಸುವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಯಾವುದಾದರೂ ಪದಾರ್ಥ ಹೇರಳವಾಗಿದ್ದರೆ ಕೈಬಿಚ್ಚಿ ಬಡಿಸಬಹುದು: ಒಂದು ಜಿಲೇಬಿ ಹಾಕುವಲ್ಲಿ, ‘ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಎರಡು ಜಿಲೇಬಿ ಹಾಕಬಹುದು! ಮುಂದಿನ ಪಂಕ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸಾರು ಕಮ್ಮಿಯಾಗುವಂತೆ ಕಂಡರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು-ಉಪ್ಪು ಬೆರೆಸಿ ಇರುವುದನ್ನೇ ‘ಉದ್ದ’ ಮಾಡುವ ಕಲೆಯೂ ಈ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿರುತ್ತೆ.  ಬಡಿಸುವವರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೈಪುಣ್ಯವಿರುವವರು ಅನ್ನ-ಸಾಂಬಾರು-ಸಿಹಿಗಳಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅನನುಭವಿ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ನೀರು ಬಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮೀಸಲು. ಹಿಂದೆ ನೆಲದಮೇಲೇ ಊಟ ಹಾಕಬೇಕಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗಿ ಬಗ್ಗಿ ಬಡಿಸಿ ಕೊನೆಯ ಪಂಕ್ತಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಡಿಸುವವರು ಸುಸ್ತಾಗಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.  ಟೇಬಲ್ಲು-ಕುರ್ಚಿಗಳು ಬಂದಮೇಲೆ ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಲಭವಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಬಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಕೊನೆಯ ಪಂಕ್ತಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರುವುದು ರೂಢಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊನೆಯ ಪಂಕ್ತಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಒಂದೆರಡು ಪದಾರ್ಥಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಬಹಳ ಸಮಯವೂ ಆಗಿ ಹಸಿವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಬಡಿಸುವ ಜನ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೇನು ಖಾಲಿಯಾಗಲಿರುವ ಬಜ್ಜಿ ತಿನ್ನುವುದೋ, ನೀರ್ಗೊಜ್ಜು ಕುಡಿಯುವುದೋ ಮಾಡಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಯ ಪಂಕ್ತಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರುವುದರ ಮಜವೂ ಬೇರೆಯೇ. ಅವರವರಲ್ಲೇ ಷರತ್ತು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಜಿಲೇಬಿ ತಿನ್ನುವುದಿರಬಹುದು, ಹಾಡು-ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುವುದಿರಬಹುದು, ಪರಸ್ಪರ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿರಬಹುದು –ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಪಂಕ್ತಿ ಮುಗಿಯಲು ಹಿಂದಿನ ಪಂಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಸಮಯ ಬೇಕು.

ಮಲೆನಾಡು-ಕರಾವಳಿಗಳ ಹಲವು ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಶುಭಕಾರ್ಯದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೇ ನೆರವಾಗುವ ಪದ್ಧತಿ ಈಗಲೂ ಇದೆಯಾದರೂ, ಪ್ರಾಯಶಃ ಯುವಜನತೆಯು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪಟ್ಟಣ ಸೇರಿರುವುದರಿಂದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹಲವು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ಕೊಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು ‘ಬಡಿಸುವ ಬಳಗ’ಗಳು.

ಮೊದಮೊದಲು ಎಲ್ಲೋ ತಾಲೂಕಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಇದ್ದ ಈ ಬಡಿಸುವ ತಂಡಗಳು ಈಗ ಊರಿಗೊಂದರಂತೆ ಇವೆ. ಪೈಪೋಟಿಯಂತೆ ಬಡಿಸುವ ಗುತ್ತಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇವು ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿರುವವರಿಗೆ ಆದಾಯ ತರುವ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿವೆ.  ಲವಲವಿಕೆಯ ಗೆಳೆಯ-ಗೆಳತಿಯರ ಈ ಬಳಗಗಳು ದೂರದೂರುಗಳಿಗೂ ಪಯಣಿಸಿ ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಉಣಬಡಿಸಿ, ತಾವೂ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಬಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹಣ ಪಡೆದು ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವವು. ಕೆಲವು ಕಲ್ಯಾಣಮಂಟಪಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಯಂ ಆಗಿ ನಿಯೋಜನೆಗೊಂಡಿರುವ ಬಡಿಸುವ ಬಳಗಗಳೂ ಇವೆ. ಬಡಿಸಲು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರ ಕೊರತೆಯಿರುವ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬಳಗಗಳು ವರದಾನವೂ ಆಗಿವೆ. ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರಿಗೆ ‘ಕೈಕಾಸು’ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದಾರಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಡ-ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಹುಡುಗರು, ತಮ್ಮ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ರಜೆಯಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಬಡಿಸುವ ತಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಖರ್ಚಿಗೆ, ಓದಿನ ಫೀಸಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗರ ಕಾವಿ ಪಂಚೆಗಳು ಸವೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ.

ರಾತ್ರಿ ನಾವು ಊಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭದ್ರಾವತಿಯಿಂದ ವಾಪಸು ಬಂದ ಅಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಇವತ್ತು ತಾನು ಬಡಿಸಲು  ಹೋಗಿದ್ದ ಮದುವೆಮನೆಗೆ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು - ಸಿನೆಮಾ ನಟನಟಿಯರು ಬಂದಿದ್ದರೆಂದೂ, ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಊಟ ಬಡಿಸಿ ತನಗೆ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ಅಂತಲೂ ಹೇಳಿದಳು.  ‘ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಕ್ಕಂಡಿದ್ದಿ. ಅಪ್ಪ ಬಂದಕೂಡ್ಲೇ ಕಳಿಸಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ತಿ’ ಎಂದಳು. ಯಾರದೋ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳಿಗೆ ಯಾರೋ ತಯಾರಿಸಿದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಬಡಿಸಿ ಖುಷಿ ಪಡುವ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಅಪ್ಪ ಕಳುಹಿಸಲಿರುವ ಸೆಲ್ಫಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ, ನಾವು ಊಟದ ತಯಾರಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು.

[ಈ ಬರಹದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪವು 2024ರ 'ಕಾಲನಿರ್ಣಯ' ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದೆ.]

ಉತ್ತಿ ಬಿತ್ತಿದ್ದು

ಹಲ್ಲು ಬಿತ್ತೆಂದು ಅಳಬೇಡ ಮಗಳೇ
ಅವು ಹಾಲುಹಲ್ಲು, ಬೀಳಲೆಂದೇ ಹುಟ್ಟಿದವು
ವರುಷವೇಳಾಯ್ತಲ್ಲ ನಿನಗೆ, ಬೀಳುವವು ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದೇ
ಹುಟ್ಟುವುವಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹಲ್ಲು
ಫಳಫಳ ಹೊಳೆವ ಬಿಳಿಬಿಳಿ ಹಲ್ಲು
ತಿಕ್ಕಬೇಕವನ್ನು ಗಸಗಸ ಪ್ರತಿದಿನ
ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಆದಷ್ಟೂ ಸ್ವಚ್ಛ
ಚಾಕ್ಲೇಟು ಬಿಸ್ಕೇಟುಗಳ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ
ತರಹೇವಾರಿ ಟೂತ್‌ಪೇಸ್ಟು ಬಳಸಿ
ಆದಾಗ್ಯೂ ಬಿದ್ದರೆ ಕುಳಿ, ತುಂಬಿಸಿ ಬೇಗಡೆ

ಹೀಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಅದಾಗೇ ಹುಟ್ಟುವ
ವಸ್ತು-ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ಚಿಂತಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ ಬಿಡು

ಆದರೆ ಕೆಲವೊಂದನ್ನು ನಾವೇ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು
ಒಳ್ಳೆಯ ಬೀಜವನ್ನೇ ಆಯ್ದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ,
ಪಾತಿ ಮಾಡಿ ನೆಟ್ಟು, ದಿನವೂ ನೀರೆರೆದು, ಕಳೆ ತೆಗೆದು,
ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕಿಪಿಕ್ಕಿ ಕಾಡುಮೃಗಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು
ಫಲ ತೆಗೆಯುವುದೊಂದು ಧ್ಯಾನ ಮಗಳೇ...
ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಮಾಡಿಸಿರಬೇಕು ಮಣ್ಣಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ
ಎಲ್ಲ ಗಿಡಗಳೂ ಎಲ್ಲ ಹವೆಯಲ್ಲೂ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ
ಕೃಷಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ಮೊದಲೇ ತಿಳಕೊಂಡಿರಬೇಕು ರೈತಧರ್ಮ

ಹಾಗೆ ಉತ್ತಿ ಬಿತ್ತಿಯೇ ಬೆಳೆಯಬೇಕು
ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯರ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಸನಗಳ
ಒಳಿತೆನಿಸಿದ ದಾರಿಯ ಸರಿಯೆನಿಸಿದ ಆಯ್ಕೆಗಳ
ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ತಳೆವ ಧೃತಿಯ
ಹದಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ನಿನ್ನ ಮನವ ನೀನೇ

ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ವಹಿಸಿದರೂ ಜಾಗ್ರತೆ,
ಬಂದುಬಿಡಬಹುದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಲ್ಲುನೋವು
ಸಹಿಸಬೇಕು ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ
ತಲುಪಿದರದು ಸಹಿಸಲಾಗದ ಹಂತ
ಇರಬೇಕು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವಷ್ಟು ಸ್ಥೈರ್ಯ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾ ಹೇಳಿಯೇ ನೀ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಂತಲ್ಲ;
ಆದರೆ ಈಗ ಹುಟ್ಟುವ ಈ ಹೊಸ ಹಲ್ಲುಗಳು
ನಿನಗೆ ಎಂಬತ್ತೋ ತೊಂಬತ್ತೋ ವರ್ಷವಾದಾಗ
ಮತ್ತೆ ಅಲುಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ...
ಆಗ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀನಿದನ್ನು ಓದಿದರೆ,
ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ:
ಆಗಷ್ಟೆ ಹಲ್ಲು ಬಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮರಿಮಕ್ಕಳಿಗೆ
ಇದನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳುವೆ.

ಡಿಲೀಟೆಡ್ ಮೆಸೇಜ್

ಡಿಲೀಟಿಸಿದ ಮೆಸೇಜುಗಳಿಗಿಂತ ಕಾವ್ಯವಿಲ್ಲ
ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವಗಳು
ಪರರ ಮನಕಿಳಿದು ಪರಾಮರ್ಶಿಸುವುದಿರಲಿ,
ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಊಹಿಸುವಷ್ಟೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲದ ಜಂಜಾಟದ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ
ಏನನೋ ಕಳುಹಿಸಿ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಳಿಸುವ
ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ತೋರುವೆಯಲ್ಲ, ಇರುವರೇ ನಿನಗಿಂತ ದುಷ್ಟರು ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ?

ಹೇಳದೇ ಸುಮ್ಮನುಳಿದರೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿ
ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಬಹುದು ಮೌನವನ್ನು
ಆದರೆ ನೀ ಹೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ನಾನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ
ಎಂಬುದನ್ನೇ ಲಾಭವಾಗಿ ಬಳಸಿ
ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?
ಮಾತಿಗೂ ಇದೆಯೇ ವ್ಯಾಲಿಡಿಟಿ?

ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು: ಮಾತು ಆಡಿದರೆ ಹೋಯ್ತೆಂದು
ಈಗ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ, ಆಡಿದ ಮಾತನು ವಾಪಸು ಪಡೆಯಬಹುದು
ಹೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ವಾದಿಸಬಹುದು
ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ಏನೋ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳು
ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಗೋಗರೆದರೂ
ರೈಲು ಹೋದಮೇಲೆ ಟಿಕೇಟಿಲ್ಲ ಎಂದು
ಡೈಲಾಗು ಹೊಡೆಯುತ್ತೀ

ಜೀವವಿಲ್ಲದ ವಾಟ್ಸಾಪು ನಿರ್ವಿಕಾರವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತೆ:
'This message was deleted'.
ಯಾರಿಗೋ ಕಳುಹಿಸುವ ಓಲೆಯ ತಪ್ಪಾಗಿ ನನಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದೆಯೋ
ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೇಳಿ ನಂತರ ಬೇಡವೆಂದಳಿಸಿದೆಯೋ
ಅಥವಾ ನೀನಾಡಿದ್ದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದು
ಕೋಪಗೊಂಡು ಮಾತನ್ನೇ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಿದೆಯೋ
ಯಾರು ಪರಿಹರಿಸುವರು ಅನಂತ ಗೊಂದಲಗಳ?

ಉತ್ತರಕ್ಕೆಂದು ಆಕಾಶ ನೋಡಿದರೆ
ದುರುಗುಟ್ಟುವ ಸೂರ್ಯ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕಿ,
ವಾಪಸು ಮೊಬೈಲು ನೋಡಿದರೆ ಬವಳಿ ಬಂದಂತಾಗಿ
ಒಂದು ಎಳನೀರಿಗೆ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ
ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ತತ್ವಾರ
ಎಲ್ಲಿದೆ ಪ್ರೀತಿ - ನಂಬಿಕೆ - ಭರವಸೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ?

ಕಿಂಚಿತ್ತು ಮೌನ

ಇಂಥದೇ ಒಂದು ಬಿರುಬಿಸಿಲಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ
ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಶೋರೂಮೊಂದರ ಒಳಹೊಕ್ಕ ಆಗಂತುಕ
ಅಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ನೂರಾರು ಟೀವಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಾಕ್ಕಾದ
ಹಲವು ಬ್ರಾಂಡುಗಳು ಹಲವು ಅಳತೆಗಳು
ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಬೆಲೆ
ಪ್ರತಿ ಟೀವಿಯಲ್ಲೂ ಬೇರೆಬೇರೆ ದೃಶ್ಯಗಳು

ಕೆಲವು ಟೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ದೈನಂದಿನ ಧಾರಾವಾಹಿ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಕಲಹ
ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಿನೆಮಾ,‌ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹೀರೋ
ತಾಜಾ ಸುದ್ದಿ ತೋರಿಸುವ ಕೆಲವು ಟೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತದ ಚಿತ್ರಗಳು
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವದರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟು ಫುಟ್‌ಬಾಲ್ ದೈತ್ಯದೇಹಿಗಳ ಬಡಿದಾಟ

ಒಂದು ಟೀವಿಯನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದೇ ಬಿಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡ
ಸಾ...ರ್, ಇದಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಡಿಸ್ಕೌಂಟು ಸಾರ್..
ಇದರ ಜೊತೆ ಸೆಟ್‌ಟಾಪ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಫ್ರೀ ಸರ್.. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಟೀವಿ ಸಾರ್,
ಇದನ್ನು ಕೊಂಡರೆ ಒಟಿಟಿಯೆಲ್ಲ ಆರು ತಿಂಗಳು ಪುಕ್ಕಟೆ ಬರ್ತವೇ
ಅಲ್ಟ್ರಾ ಎಚ್‌ಡಿ ಸಾರ್, ಸರೌಂಡ್ ಸೌಂಡು, ಥಿಯೇಟರ್ ಎಫೆಕ್ಟು

ಒಂದು ಟೀವಿಯ ಜತೆಜತೆ ಏನೆಲ್ಲ ಬರುವವು...
ಹಾಡು ನೃತ್ಯ ಹಾಸ್ಯ ಫೈಟಿಂಗ್ ಮರ್ಡರ್ ಮಿಸ್ಟರಿ
ಸಪ್ತಸಾಗರದಾಚೆಯ ಬೆಟ್ಟದಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಲಾವಾ
ದ ಬಗೆಗಿನ ವಿವರಣೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಕೌತುಕ
ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್
ಸುಂದರಿಯ ಹಾರುಮುಂಗುರುಳೂ, ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣೀರೂ,
ನೀರಿನಿಂದ ಛಂಗನೆ ಜಿಗಿದ ಶಾರ್ಕಿನ ಶಾರ್ಪುಹಲ್ಲೂ
ಹೈ ಡೆಫಿನಿಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವವು...

ಒಂದು ಟೀವಿಯ ಜತೆಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುದ್ದಿ ವಿವರ ಮನರಂಜನೆಗಳ
ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಒಯ್ದು ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ ತುಂಬಿಸಿಬಿಡಬಹುದು
ಕದಡಿಬಿಡಬಹುದು ನೀರವವ ರಿಮೋಟಿನೊಂದು ಗುಂಡಿಯಿಂದ

ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲಿ
ಇಡೀ ಶೋರೂಮನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದ ಆಗಂತುಕ
ಹಿಂದಿಂದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೇಲ್ಸ್‌‌ಮನ್
ಇತ್ತಲೇ ಇತ್ತು ಬಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಯಜಮಾನನ ಕಣ್ಣು

ಚಲಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳ ತೋರುವ ಸಾಲುಸಾಲು ಪರದೆಗಳ ನಡುವೆ
ಒಂದು ಆಫ್ ಆಗಿದ್ದ ಟೀವಿ..
ಎಲ್ಲ ಟೀವಿಗಳೂ ಮ್ಯೂಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ
ಈ ಆಫಾದ ಟೀವಿಮೊಗದಲಿ ಮಾತ್ರ ಶಾಂತಮೌನವಿದ್ದಂತಿತ್ತು

ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿದ ಆಗಂತುಕ:
ಸಾರ್, ಇದನ್ನೇ ಕೊಡಿ‌.

ಸ್ಕೂಲ್ ಟ್ರಿಪ್

ಶಾಲಾಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟ ಮಗಳು
ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕೈ ಬೀಸಿದಳು
ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ ಜತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮೊದಲ ಪಯಣ:
ಸರ್ವಸ್ವತಂತ್ರ, ಯಾರೂ ಹಿಡಿವವರಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದರೂ
ಸಣ್ಣ ಭಯ ಇದ್ದದ್ದೇ ಎದೆಯೊಳಗೆ;
ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರಿಗಿರುವಷ್ಟಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ!
ಸುತ್ತಲೆಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರು,‌ ಕಾಯಲೊಬ್ಬ ಮ್ಯಾಮು
ಹಾಡು ಮಾತು ಆಟ ಅಂತ್ಯಾಕ್ಷರೀ ಕುರ್ಕುರೇ

ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದೇ ಜಾಗ,‌ ಈಗ ಗೆಳೆಯರೊಡನಿರುವಾಗ
ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಬೇರೆಯೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ..
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರದ ಇಡ್ಲಿ, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು,
ಬಿಸಿಬೇಳೆಬಾತುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ..
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟೆನಿಸುವ ಟೀಚರು
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಗುನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..
ಅರೆ, ಅವರೂ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ,
ನಮ್ಮೊಡನೆಯೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಖಾರಕ್ಕೆ ಬಾಯಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..

ಇತ್ತ ಮಗಳಿಲ್ಲದೇ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಬಿಕೋ ಬಿಕೋ..
ಹುಷಾರಾಗಿ ತಲುಪಿದಳೇ ಮಗಳು
ವಾಂತಿಯಾಯಿತೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ
ಹುಡುಹುಡುಗರು ತಳ್ಳಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದರೋ
ತಿಂದಳೋ ಕೊಟ್ಟ ಊಟ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಬಿಟ್ಟು

ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಪ್ರವಾಸದ ನೆನಪು:
ಪಕ್ಕದೂರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ
ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಟೀಚರು
ಪಕ್ಕದ ತಾಲೂಕಿನ ಹೊಳೆದಂಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ
ಮೆಡ್ಲಿಸ್ಕೂಲಿನ ಗುರುವೃಂದ
ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಕಲ್ಲಿನಕೋಟೆಯ ತೋರಿಸುತ್ತ
'ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ವೀರರಮಣಿಯ' ಹಾಡೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದ
ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಷ್ಟ್ರು
ಅದು ಹೇಗೋ ಕೊನೆಯ ದಿನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಟೂರಿನ ದುಡ್ಡು ಹೊಂಚಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ
ಹಣ ಕೊಡಲಾಗದೆ ಸಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ
ವೆಚ್ಚ ತಾವೇ ಭರಿಸಿದ್ದ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಹೆಡ್‌ಮೇಷ್ಟ್ರು..

ಕಾಲೇಜ್ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್ಕಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಅತಿನಾಚಿಕೆಯ ಹುಡುಗಿ
ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿ ಮೈ ಬೆವರಿದ್ದು...
ಬೇರೆ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಸುಳ್ಳೇ ಹಾಡು ಕಟ್ಟಿ ಕಿಚಾಯಿಸುವಾಗ
ಟಚ್ಚುಟಚ್ಚಿಗೂ ಮೈ ಪುಳಕಗೊಂಡದ್ದು...

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ
ಮಗಳನು ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ಸುರಕ್ಷಿತ ವಾಪಸು
ಹಾರಿ ಇಳಿದ ವಿಜಯೀ ಮಗಳು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹಿಗ್ಗಿನಿಂದ
ಮನೆಯ ಹಾದಿಯಲಿ ಕಥೆಯೋ ಕಥೆ ಏನೇನಾಯ್ತು ಹೆಂಗೆಂಗಾಯ್ತು
ಏನೇನು ತಿಂದೆ ಏನೇನು ನೋಡಿದೆ ಏನೇನು ಮಾಡಿದೆ
ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯರಿಗೆ ಫೋನಿಸಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ
ತಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಹಸಕಾರ್ಯ...

ಪೂರ್ವದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ದಿನವೂ ಟೂರು ಹೋಗುವ ರವಿ
ಅಕೋ ಅಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಫಳಫಳ
ಕಾದು ಕಾದು ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದರೂ,
ನನ್ನ ಮಗಳನೂ ಕಾದಿದ್ದಾನೆ ಇಡೀದಿನ. 

 

ಜಸ್ಟ್ ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರ್

‘ಯಾರ್ರೀ ಎಂಟ್ನೇ ಮೈಲೀ’ ಅಂತ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಕೂಗಿದಾಗ ಹೌಹಾರಿ ಎದ್ದದ್ದು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳಿಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು: “ಎಂಟನೇ ಮೈಲಿ ಬಂತು ಎಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂತು ಎಂದರ್ಥ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಚ್ಚರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬ್ಯಾಗ್ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೋ. ಎಂಟನೇ ಮೈಲಿ ಆದಮೇಲೆ ಜಾಲಹಳ್ಳಿ ಕ್ರಾಸ್, ಗೊರಗುಂಟೆಪಾಳ್ಯ, ಯಶವಂತಪುರ, ನವರಂಗ್..... ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಎಂಬ ಲಾಸ್ಟ್‌ ಸ್ಟಾಪ್ ಬಂದೇಬಿಡುವುದು. ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು..”  ಈ ‘ಎಚ್ಚರವಾಗಿರು’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳಿದ್ದರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಅವರು ಅಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದಮೇಲೆಯೂ ಮೈ ಮರೆಯಲಾದೀತೇ? ಎಂಟನೇ ಮೈಲಿಯೇನು, ತುಮಕೂರು ಬಂದಾಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂತೆಂದು ಚಡಪಡಿಸಿ ಎದ್ದದ್ದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಕನಸುಗಳು, ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಯಕೆಗಳು, ಅಷ್ಟೊಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಅಷ್ಟೊಂದು ಭಯ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದವರಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂದೀತಾದರೂ ಹೇಗೆ?

 

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಎಂಬ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಳಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನಸುಗಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೇ ಇಳಿದವು... ಸುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಭಯ-ಚಡಪಡಿಕೆ-ಹಂಬಲಗಳನ್ನು ರಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಯಾವ ತೇರು ನೋಡಲು ಬಂದವರು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಜನ. ಏನೂ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದವರಂತೆ ಅದು ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಹುಸಿಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ. ಹೆಗಲ ಚೀಲದಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ಅಂಗಿ, ಎರಡು ಪ್ಯಾಂಟು, ಒಂದು ಕೌದಿಗಳನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲ ಯಾವ ನಲ್ಲಿಯಿಂದಿಳಿಯುವ ಕಾವೇರಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆಯುವರು.  ಒಂದೇ ಪುಟದ ಬಯೋಡೇಟಾ, ಝೆರಾಕ್ಸು ಮಾಡಿಸಿದ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಯಾರನ್ನೋ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದರೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುತ್ತಾರಂತೆ ಎಂಬ ಯಾರದೋ ಮಾತಿಗೆ ಈ ಮಹಾಸಾಗರಕ್ಕಿಳಿಯುವಷ್ಟು ಭರವಸೆಯಿತ್ತಲ್ಲ.

 

ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂನಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ, ಕೆಲಸ, ಸಂಬಳ, ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮನೆ –ಎಲ್ಲವೂ ಪಕ್ಕಾ ಆದಮೇಲೆಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ಇನ್ನುಳಿದ ಎಂಬತ್ತು ಜನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಬಂದವರು. ದಿಕ್ಕು ಹುಡುಕಲು ಬಂದವರು. ಏನು ಗೊತ್ತಿತ್ತು ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ? ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಜೇಬಿಗೆ ತುರುಕಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ನೋಟುಗಳು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವಂತಿದ್ದವು? ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ನಗರದ ಚಿತ್ರ, ಹರುಕುಮುರುಕು ಇಂಗ್ಲೀಷು, ಅರೆಬರೆ ಓದುಗಳ ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಭಂಡತನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೆ?

 

ಸಿಗ್ನಲ್ಲಿನ್ನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವದನ್ನು ಕಲಿತೆವು, ಫಳಫಳ ಹೊಳೆವ ಹೊದಿಕೆಯ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆವು, ಮಾಲುಗಳ ಎಸ್ಕಲೇಟರುಗಳನ್ನು ಢವಗುಡುವ ಎದೆಯೊಂದಿಗೆ ಏರಿದೆವು, ಮೂಲೆಯಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬನ್ನು ತಿಂದು - ಚಹಾ ಕುಡಿದು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡೆವು, ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್ಸೇರಿ ಪ್ರತಿ ಸ್ಟಾಪು ಬಂದಾಗಲೂ ಬಸ್‌ಸ್ಟಾಂಡ್ ಮೇಲಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಬಗ್ಗಿಬಗ್ಗಿ ಓದಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಟಾಪ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು, ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿನ ಜಾಬ್ ಓಪನಿಂಗ್ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಫೋನಿಸಿದೆವು, ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಹೆಸರಿನ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಕೊಟ್ಟು ಅವರಿಂದ ವಾಪಸು ಕಾಲ್ ಬರಬಹುದೆಂದು ಕಾದೆವು, ರಾತ್ರಿಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೊಂದನ್ನೂ ತೋರದ ನಗರ ಬೀದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಝಗಮಗಿಸುವ ರೀತಿಗೆ ಬೆರಗಾದೆವು, ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ತಿಂಡಿಗೆ ಹಣವಿದೆಯಾ ಅಂತ ಜೇಬು ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

 

ಬೆಂಗಳೂರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ‘ಏ, ಯಾರ್ಯಾರಿಗೋ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದೀನಂತೆ, ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟು ಟ್ಯಾಲೆಂಟ್ ಇದೆ, ಬಾ ನಂಜೊತೆ’ ಅಂತ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡಿಸಿತು. ಮೊದಲ ಸಂಬಳ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸೀರೆ ಕೊಂಡೂ ಉಳಿಯಿತಲ್ಲ ಹಣ. ಪೀಜಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಣ್ಣ ರೂಮು, ನಂತರ ಒನ್  ಬಿಎಚ್‌ಕೆ, ಸ್ವಂತ ಅಡುಗೆ, ರೂಂಮೇಟ್ಸು, ರೆಡಿಮಿಕ್ಸ್ ಸಾರು, ವೀಕೆಂಡ್ ದರಬಾರು, ಹುಡುಗಿಯ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ಸು, ಪಿಕ್‌ಪಾಕೆಟ್ ಆದ ನೋವು –ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು ನಗರ. ಫಸ್ಟ್ ಡೇ ಫಸ್ಟ್ ಶೋ ನೋಡಿದ ನೆಚ್ಚಿನ ಹೀರೋ ಸಿನೆಮಾ, ಅಂತರಜಾಲ ಜಾಲಾಡಿ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋದ ವೀಕೆಂಡ್ ಟ್ರೆಕ್ಕು, ಇಎಂಐನಲ್ಲಿ ಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಟೂವ್ಹೀಲರು, ಕಾಫಿಡೇಯ ದುಬಾರಿ ಬಿಲ್ಲು, ‘ಬಯ್ ಟೂ ಗೆಟ್ ವನ್ ಫ್ರೀ’ ಆಫರಿನಲಿ ಕೊಂಡ ಜೀನ್ಸು, ಮೆಟ್ರೋ ಪಾಸು, ಹೇಗೋ ಉಳಿಸಿದ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು...  ಬೆಂಗಳೂರು ನಿಧನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿತು. ಶಕ್ತರನ್ನಾಗಿಸಿತು. ಎಂದೋ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಕುಳಿತ ಘಳಿಗೆ ಯಾರೋ ಬಂದು ‘ಮುಂದೇನಯ್ಯಾ ನಿನ್ನ ಕಥೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, ‘ಏ, ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇ ಬದುಕಿದೀನಿ, ನಂಗ್ಯಾಕೆ ಭಯ? ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿ ಹೆಂಗಾದರೂ ಬದುಕ್ತೀನಿ ಬಿಡಯ್ಯಾ’ ಅಂತ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು.

 

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ರಶ್ಶಿನಲ್ಲಿ, ಸಿಲ್ಕ್‌ಬೋರ್ಡಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದ ಎಂಟನೇ ಕ್ರಾಸಿನ ಅಂದದ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ, ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯ ತಳುಕುಬಳುಕಿನಲ್ಲಿ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಯ ಫಾರೀನ್ ಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮಾರತ್ತಹಳ್ಳಿಯ ತಮಿಳುಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ, ಗಾಂಧಿಬಜಾರಿನ ಮುಗ್ಧ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಲಾಲ್‌ಭಾಗಿನ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಕೆಆರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಮುಂಜಾನೆಯ ತಾಜಾ ಹೂವು-ಹಣ್ಣು-ತರಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೆರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು.  ‘ಒನ್ನೆಂಡಾಫ್ ಆಗುತ್ತೆ ಸಾರ್’ ಆಟೋಗಳೂ, ಇಡ್ಲಿ-ಸಾಂಬಾರ್ ಡಿಪ್ಪಿನ ದರ್ಶಿನಿಗಳೂ, ಭಾನುವಾರದ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಗಳೂ, ಅಣ್ಣಮ್ಮನುತ್ಸವದ ತಮಟೆ ಸದ್ದೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಯಿತು.  ಬೆಂಗಳೂರು ನಿಧನಿಧಾನಕ್ಕೆ ‘ನಮ್ಮದು’ ಆಯ್ತು. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ, ಯಾರೋ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಟೆಕ್ಕಿ, ‘ಐ ಹೇಟ್ ದಿಸ್ ಸಿಟಿ ಯಾರ್.. ಇಲ್ಲಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು, ಗಲಾಟೆ, ಕೆಟ್ಟ ರಸ್ತೆಗಳು...’ ಅಂತೇನಾದರೂ ಭಾಷಣ ಕೊಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ ಅವನನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ತಡೆದು, ‘ಇದು ನಮ್ಮೂರು, ಯಾರು ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದು?’ ಅಂತ ದಬಾಯಿಸುವಷ್ಟು ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು ಆದೆವು.

 

ಬೆಂಗಳೂರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೆಂಪು ಸಿಗ್ನಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು, ಹಸಿರಾಗಿ ಮುಂದೆ ತಳ್ಳಿತು, ಕಾಣದ ವೈರಸ್ಸು ಬಂದಾಗ ಊರಿಗೆ ಓಡಿಸಿತು, ಮತ್ತೆ ವಾಪಸು ಕರೆಸಿತು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಭವನದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ತಿನ್ನಿಸಿತು, ಬೈಟೂ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಸಿತು. ನಮಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿತು, ಸಂಬಳ ಕೊಟ್ಟಿತು, ಹೊಸಹೊಸ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು, ಸಂಸಾರ ಹೂಡಿಕೊಟ್ಟಿತು, ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿತು.

 

ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನಗಳಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಂಗಳೂರು, ತಾನೇನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದೆ. ತನ್ನ ಫ್ಲೈಓವರಿನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸದಂತೆ ನಿಂತಿದೆ, ರಸ್ತೆತುಂಬ ನಿಂತ ಮಳೆನೀರನ್ನು ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಹಿಂಗಿಸಿದೆ, ಬೇರಿಳಿಯಲೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ಮೇಫ್ಲವರಿನ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಂಪನೆ ಹೂವರಳಿಸಿದೆ, ಮನೆಮನೆಗಳಿಂದ ಕಸ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇರಿ ನಗರದ ಆಚೆ ಹಾಕಿದೆ, ಹಸಿದು ಬಂದವರಿಗೆ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ರಸ್ತೆಬದಿಯ ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆಇಡ್ಲಿ ತಿನ್ನಿಸಿದೆ. ಮತ್ತು, ತನ್ನ ಕಾಂತತ್ವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ಈ ನಗರ, ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. 

 

[ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ-2023ರ 'ನನ್ನ ಬೆಂಗಳೂರು' ಸರಣಿಗಾಗಿ ಬರೆದದ್ದು]

 

ಸಹಿ

ಎಂದೋ ಗೀಚಿದ್ದು ಪೆನ್ನಿನ ಮೂತಿತುದಿಗೆ ಬೆರಳಿರಿಸಿ
ಅದೇ ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಬದಲಿಸಲಾಗದ
ಸಂಗಾತಿಯಾಗುವುದೆಂಬ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ?

ಒಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ, ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಮತ್ಯಾರಿಗೋ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದುದಕ್ಕೆ
ಪಡೆದುದಕ್ಕೆ, ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಜೀವವನ್ನೇ ಗಿರವಿಯಿಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ
ಯಾರದೋ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಅನಿವಾರ್ಯಕ್ಕೆ
ಬರಿಮಾತು ಸಾಲದು ಎಂದವರಿಗೆ ಭರವಸೆಯ ಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ

ಹಾಕಿದ್ದೇವೆ ಸಹಿ
ನೀಲಿ ಕಪ್ಪು ಹಸಿರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯಲ್ಲೂ

ನಿಂತದ್ದಿದೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಒಂದು ಸಹಿಗಾಗಿ ಕಾದು-
ಕಡಿಮೆ ಅಂಕದ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಥರಗುಡುತ್ತ, ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ
ಝೆರಾಕ್ಸು ಮಾಡಿಸಿದ ರೆಕಾರ್ಡು ಹಿಡಿದು, ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮುಂದೆ
ಮಾಸಾಂತ್ಯದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಕೈಯೊಡ್ಡಿ, ಧಣಿಯ ಮುಂದೆ
ಒಲವಿನ ಪತ್ರ ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಮುಂದೆ

ಅಲೆದಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಷ್ಟೋ ಮೈಲಿ ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ
ಹತ್ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಯಾರದೋ ಮುಲಾಜಿಗೆ
ಕೋರ್ಟು ಕಛೇರಿ ಪೋಲೀಸು ದಸ್ತಗಿರಿ
ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೇವೆ ಕಂಡು, ಒಂದು ಸಹಿಗಿರುವ ಶಕ್ತಿ

ದೇಶದೇಶಗಳು ನಿಂತಿವೆ ಒಂದು ಸಹಿಯ ಒಪ್ಪಂದದ ಮೇಲೆ
ಉರುಳದೆ ಉಳಿದಿವೆ ತಲೆಗಳು ಒಂದು ಸಹಿಯ ಕರುಣೆಯ ಮೇಲೆ
ಮನೆ ಮಠ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ನೀರು ದಾರಿ ಗಡಿ ಯುದ್ಧ ಸಂಬಂಧಗಳನು
ಕಾದಿಟ್ಟಿದೆ ಒಂದಿಂಚುದ್ದದೀ ಗೀಚು, ಕಲಕದಂತೆ ಸಾಮರಸ್ಯದ ತಿಳಿ

ಒಂದು ಸಹಿಯ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು
ತಜ್ಞರು ಕಿರಿಹಿಡಿದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಭೂತಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ
ತಾಳೆಯಾಗದ ಸಹಿಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಿವೆ ನಕಲಿಗಳ ಅಸಲಿಯತ್ತು

ಇಷ್ಟದ ತಾರೆಯಿಂದ ನಮ್ಮಿಷ್ಟದ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಪಡೆದ ಸಹಿ
ಬೋಳುಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಹೆಬ್ಬಂಡೆಯಲಿ ಅನಾಮಿಕ ಸಾಹಸಿಯ ಸಹಿ
ಉದುರಿದ ಅವಳ ಒದ್ದೆಕೂದಲು ಬಿಳಿನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸಹಿ
ರಸಋಷಿಗೆ ಹಾರುಹಕ್ಕಿಗುಂಪಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೇವರ ಸಹಿ
ಪ್ರತಿಯೋರ್ವರ ಚಿತ್ತಭಿತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದುಹೋದವರೆಲ್ಲರ ಸಹಿ

ವರುಷಗಳುರುಳಿವೆ...
ಹಳೆಯ ದಫ್ತರು ತೆಗೆದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ
ಬದಲಾಗಿದೆ ನನ್ನದೇ ಸಹಿ.
ಹೇಳು: ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅಸಲಿ, ಯಾವುದು ನಕಲಿ?

ಮೂರು ಡಬ್ಬಿಗಳು ಮತ್ತು...

ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಡಬ್ಬಿಗಳು ಸದಾ ಇದ್ದವು: ಔಷಧಿ ಡಬ್ಬಿ, ರಿಪೇರಿ ಡಬ್ಬಿ ಮತ್ತು ಸೂಜಿ ಡಬ್ಬಿ. 

ಆಸ್ಪತ್ರೆ-ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪುಗಳು ದೂರವಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದರೆ ಬೇಕಾಗುವ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಔಷಧಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಫಸ್ಟ್ ಏಡ್ ಕಿಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಗಡಿ, ಜ್ವರ, ಕೆಮ್ಮು, ಮೈಕೈ ನೋವು, ವಾಂತಿ-ಭೇದಿಗಳಂತಹ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಮಾತ್ರೆ-ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ನೋಡಿ, ಅದರಿಂದ ವಾಸಿಯಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಗಾಯವಾದರೆ ಹಚ್ಚಲು ಆಯಿಂಟ್‌ಮೆಂಟುಗಳೂ, ಬ್ಯಾಂಡೇಜುಗಳೂ ಆ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂಗ್ಲೀಷು ಓದಲು ಬಾರದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ, ಅಪ್ಪನನ್ನೋ ನನ್ನನ್ನೋ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಸ್ಟ್ರಿಪ್ಪಿನ ಮೇಲೆ ‘ಜ್ವರದ ಮಾತ್ರೆ’, ‘ಮೈಕೈ ನೋವಿನ ಮಾತ್ರೆ’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಲೇಬಲ್ಲು ಬರೆದು ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸದಾ ಬರೆಯುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ನಾನೇನಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಮುಂದಾದರೆ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, “ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಲ್ಲೆ. ಬರೀ ‘ಭೇದಿ ಮಾತ್ರೆ’ ಅಂತ ಬರೆಯಲಾಗ; ‘ಭೇದಿ ನಿಲ್ಲುವ ಮಾತ್ರೆ’ / ‘ಭೇದಿ ಆಗುವ ಮಾತ್ರೆ’ ಅಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯವು. ಯಾವ್ಯಾವ್ದಕ್ಕೆ ಎಂತೆಂತೋ ಮಾತ್ರೆ ತಗಂಡು ಕೊನಿಗೆ ಡಾಕ್ಟ್ರ ಹತ್ರ ಓಡದು ಆಗ್ತು!” ಅಂತ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಳು.  ನನ್ನ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಹೊಳೆಯಾಚಿನ ಊರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡುವಾಗ, “ನಿಂಗಕೆ ಹುಷಾರ್-ಗಿಷಾರ್ ಇಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಷ್ಟ.  ಲಾಂಚೆಲ್ಲ ಹತ್ಗ್ಯಂಡು ಅಷ್ಟ್ ದೂರದಿಂದ ಪ್ಯಾಟಿಗೆ ಬರವು. ಎಲ್ಲಾ ಥರದ್ ಔಷಧೀನೂ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡ್ತಿ. ತಗಂಡ್ ಹೋಕ್ಯ” ಅಂತ ಅಜ್ಜಿ, ಅತಿಯಾದ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ, ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಲೇಬಲ್ಲುಗಳ ಸಮೇತ ಬಳುವಳಿ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಜತೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. 

ಎರಡನೇ ಡಬ್ಬಿ ಸ್ಪಾನರು, ಟೆಸ್ಟರು, ಸ್ಕ್ರೂಡ್ರೈವರು, ಇಕ್ಕಳ, ರಿಂಚು ಮೊದಲಾದ ಉಪಕರಣಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದ ಟೂಲ್ಸ್ ಕಿಟ್. ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಪ್ಪನಿಂದ.  ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹಾಳಾಗಲಿ, ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬುಲಾವ್ ಬರುವುದು.  ಮಿಕ್ಸಿ ತಿರುಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಲೈಟ್ ಆನ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕಡೆಯುವ ಮಷಿನ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದೆ, ಬೈಕು ಎಷ್ಟು ಕಿಕ್ ಹೊಡೆದರೂ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ –ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ಅಪ್ಪ ಸ್ಕ್ರೂಡ್ರೈವರೋ – ಸ್ಪಾನರೋ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ. ಊರಿನ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಫಾರ್ಮರಿನಲ್ಲಿ ಫ್ಯೂಸೋ ಡೀವಿಯಲ್ಲೋ ಹೋದರೂ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತೆರಡು ಗಂಡಸರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸರಿ ಮಾಡಿ ಬರುವನು. “ಹೊರಬೈಲಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಿದ್ದಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟ್ ಇದ್ದಡ, ನಮ್ಮೂರಗೇ ಫ್ಯೂಸ್ ಹೋಯ್ದು ಕಾಣ್ತು” ಅಂತ ಶ್ರೀಮತಕ್ಕ ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರೆ, “ಪುಟ್ಟಣ್ಣ - ಶ್ರೀಧರಮೂರ್ತಿ ಆಗ್ಲೇ ಇಕ್ಳ ಹಿಡ್ಕಂಡ್ ಹೋದಂಗ್ ಕಾಣ್ಚು. ಇನ್ನೇನ್ ಬತ್ತು ತಗ” ಅಂತ ಸುಜಾತಕ್ಕ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವಳು.  ಈ ಅಪ್ಪನ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನೋಡೀನೋಡೀ, ಆ ತಲುಬು ನನಗೂ ತಗುಲಿಕೊಂಡಿತು. ಮನೆಯ ಯಾವ ವಸ್ತು ಹಾಳಾದರೂ ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡದೇ ರಿಪೇರಿಗೆ ಒಯ್ದಿದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಇಡೀ ವೈರಿಂಗನ್ನು ನಾನೇ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು. 

ಮೂರನೇ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ದಬ್ಬಣ, ಸೂಜಿ, ಗುಂಡುಪಿನ್, ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಬಿಳಿಯ ದಾರಗಳು, ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣದ ಗುಂಡಿಗಳು, ಒಂದೆರಡು ಹುಕ್ಕುಗಳು ಇದ್ದವು. ಈ ಡಬ್ಬಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಮ್ಮನಿಂದ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಂಗಿಯ ಗುಂಡಿಗಳು ಕಳಚಿ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸಿ ಹೊಲಿಯುವುದು, ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜೇಬು ತೂತಾದರೆ ಹೊಲಿದು ಸರಿ ಮಾಡುವುದು, ರವಿಕೆ ಬಿಗಿಯಾದರೆ ಒಂದು ಹೊಲಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಸರಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಲುಂಗಿಯ ಅಂಚು ಹೊಲಿಯುವುದು –ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ಡಬ್ಬಿಯ ಉಪಕರಣಗಳು ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರವೇನೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ರಿಪೇರಿ ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿ ಸೇರಿ ಹಳೆಯ ಸೀರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ, ದಬ್ಬಣ ಮತ್ತು ದಪ್ಪ ದಾರ ಬಳಸಿ ಹೊಲಿದು ಸುಮಾರು ರಜಾಯಿಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು.  ತನ್ನ ಮದುವೆ ನಿಕ್ಕಿಯಾದಾಗ ಅತ್ತೆಯು, ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಕೋಳನ್ನು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ನೆಂಟರಿಗೆ ಭಯವಾಗುವಂತಿದೆಯೆಂದೂ ಅದಕ್ಕೇನಾದರೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಲೂ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾವು ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಸಿಮೆಂಟು-ಗೊಬ್ಬರದ ಖಾಲಿಚೀಲಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಚ್ಚಿ ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಜೋಡಿಸಿ, ಇಡೀ ಮನೆಯ ಅಂಕಣಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡಕೆ ಹೊಲಿದು, ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಗೆ ‘ಫಾಲ್ಸ್ ಸೀಲಿಂಗ್’ ಥರ ಹೊಡೆದು ಕೂರಿಸಿದ್ದೆವು. ನೆಂಟರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಲೆಯನ್ನೂ-ತಲೆಯನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದರು. ಹೊಲಿದ ದಬ್ಬಣ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಟಣ್ ಟಣ್ ಎಂದಿತ್ತು. 

ಈಗ ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ, ‘ಒಂದು ಒಳ್ಳೇ ಹೊಲಿಗೆ ಮಷಿನ್ ತಗೋಳೋಣಾರೀ’ ಅಂತ ಹೆಂಡತಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಅರೆಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಆನ್‌ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೋರ್ಟೆಬಲ್-ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರ ಕೊಂಡು ಅದು ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳೂ ಬಾಳಿಕೆ ಬರದೇ ಹಾಳಾಗಿತ್ತು. ‘ಈ ಚೈನೀಸ್ ಮಾಲು ಇನ್ಮೇಲಿಂದ ಒಂದೂ ತಗೋಬಾರ್ದು ನೋಡು, ಸುಮ್ನೇ ದುಡ್ ದಂಡ’ ಅಂತ ನಾನು, ಚೀನಾ ಮೂಲದ ಟೀವಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು, ಚೀನಾ ಮೂಲದ ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕವಳು, ‘ಅದಕ್ಕೇ ಈ ಸಲ ಮೇಡ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಇರೋ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಟ್ರಡೀಶನಲ್ ಹೊಲಿಗೆ ಮಷಿನ್ನನ್ನ ಲೋಕಲ್ ಅಂಗಡಿಗೇ ಹೋಗಿ ಕೊಳ್ಳೋಣ’ ಅಂದಳು. ಹೆಂಡತಿಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೀರಲುಂಟೇ? ಕಪ್ಪಗೆ ಮಿರುಗುವ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. 

ಆದರೆ ಆ ಯಂತ್ರ ಬಂದು ಒಂದು ವರ್ಷವಾದರೂ ಹೆಂಡತಿಯೇನು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಆಗಾಗ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು: ‘ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದುಡ್ ಕುಟ್ಟು ತಂದಾತು. ಒಂದು ದಿನವೂ ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದು ಕಾಣಲ್ಲೆ. ಸುಮ್ನೇ ಜಾಗ ತಿಂತಾ ಕೂತಿದ್ದು’ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿಯಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗೊಣಗಿದೆ.  ‘ನೋಡಿ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಅದನ್ನ ಬಳಸ್ತೇನೆ’ ಅಂತ ಆಕೆಯೂ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.  

ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ, ಆ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಾನಿನ್ನು ಪರ್ಸು /ಪೌಚುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಾಗಿಯೂ, ಅವನ್ನು ಮಾರಲು ಆಗುವುದೋ ನೋಡುತ್ತೇನೆಂದೂ ಹೇಳಿದಳು. ಡಿಜೈನು-ಡಿಜೈನಿನ ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಂದು ವಿಧವಿಧದ ಪರ್ಸು, ಪೌಚು, ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸುಮಾರು ಮಾರಾಟವನ್ನೂ ಮಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರು ಬಂದರೆ, ಮನೆ ಮತ್ತು ಮಗಳನ್ನು ಸಂಬಾಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಇದನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿ ಸಲ ಆರ್ಡರ್ ಬಂದಾಗ ಹೊಸಹೊಸ ತರಹದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ತರುವುದು, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಡುವುದು, ನಂತರ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್-ಕೊರಿಯರ್ -ಎಲ್ಲವೂ ಬಹಳ ಸಮಯ ಬೇಡುವ ಕೆಲಸವಾದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಇದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. 

ನಂತರ ಈ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿಡಲು ಆಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗ ಟ್ಯುಟೋರಿಯಲ್ ವೀಡಿಯೋಗಳು. ಈಗಾಗಲೇ ‘ಪಾಕಸ್ವಾದ’ ಎಂಬ ಯುಟೂಬ್ ಚಾನೆಲ್ ನಡೆಸಿ ಅನುಭವವಿದ್ದಿದ್ದ ಅವಳು, ‘ನೂಲು’ ಎಂಬ ಹೊಸ ಚಾನೆಲ್ ಶುರು ಮಾಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪರ್ಸು, ಪೌಚು, ಬ್ಯಾಗು, ಕೌದಿ, ಮಕ್ಕಳ ಬಟ್ಟೆಗಳು –ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಉಪಯೋಗೀ ವಸ್ತ್ರ /ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ವೀಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಹಾಕತೊಡಗಿದಳು. ಆ ಚಾನೆಲ್ ಈಗ ಹತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಬ್‌ಸ್ಕ್ರೈಬರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.  ಹಾಗೆಯೇ, ಅದೇ ‘ನೂಲು’ ಹೆಸರಿನ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಪೇಜ್ ಈಗ ಐದು ಸಾವಿರ ಫಾಲೋವರುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. 

‘ನೀವೂ ಒಂದಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳ್ಸಿದ್ರೆ ಬೇಗ ಐದು ಸಾವಿರ ಆಗ್ತಿತ್ತೇನೋ’ ಅಂದಳು ಇವತ್ತು.  ತೀರಾ ನೇರವಾಗಿ ನಾನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಕೇಳಲಿ? ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬರೆದೆ ಅಂತಲ್ಲ; ಅವಳ ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸೂಜಿ ಡಬ್ಬಿಯೂ, ಅದರ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೆರಡು ಡಬ್ಬಿಗಳೂ ನೆನಪಾದವು. ಹಾಗಾಗಿ.... 

ಕೆಳಗೆ ಹೆಂಡತಿಯ ‘ನೂಲು’ ಪೇಜಿನ ಲಿಂಕ್ ಇದೆ. ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ: 

'ನೂಲು' ಎಫ್ಬಿ ಪೇಜ್ ಬೈ ದಿವ್ಯಾ: https://www.facebook.com/nooludivyahegde

ದರ್ಶಿನಿ ಹೋಟೆಲುಗಳೆಂಬ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರು

ಸಣ್ಣ ಊರಿನಿಂದ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ಬರುವವರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯೆನಿಸುವ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಅಡಿಗಡಿಗೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅಬ್ಬಾ ಎನಿಸುವಂತಹ ಇಲ್ಲಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು, ರಸ್ತೆಯಿಕ್ಕೆಲದ ಥಳಥಳ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಐಷಾರಾಮಿ ಬಂಗಲೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಸುಂಯ್ಯನೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹಾಯುವ ಕಾರುಗಳು, ತರಾತುರಿಯೇ ಜೀವನಕ್ರಮವೆಂಬಂತೆ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಜನ, ಮಾಲುಗಳ ಎಸ್ಕಲೇಟರುಗಳು, ಪಾರ್ಕುಗಳಲ್ಲಿನ ನಗೆಕ್ಲಬ್ಬುಗಳು.... ಹೀಗೆ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿಗಳೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ವಿಸ್ಮಯದ ಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವವು. ಇಂತಹ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹೊಸದೆನ್ನಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೇ ಸೇರಿಸಬಹುದಾದ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲೂ ಇರುವ ‘ದರ್ಶಿನಿ’ ಹೋಟೆಲುಗಳು.

 

ಹಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವರಿಗೆ, ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಎಂದೋ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ ಜೊತೆ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಉಮೇದು ಬಂದು ಕಾಫಿಯನ್ನೋ ಚಹಾವನ್ನೋ ಕುಡಿಯಲು ಹೋಟೆಲು ಅಥವಾ ಖಾನಾವಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಶಿರಾಶಿ ಕುರ್ಚಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವವರಾಗಿ, ನಾವೇ ಪೇಟೆ ಸುತ್ತಿ ಸಾಮಾನು ತರುವವರಾದಮೇಲೆ, ಉಳಿಸಿದ ದುಡ್ಡಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕುರ್ಚಿಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವು ಘನಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ ಆ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನಲಂಕರಿಸುವುದೂ, ಸರ್ವರ್ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಆರ್ಡರ್ ಪಡೆದು ಹೋಗುವುದೂ, ರಾಗವಾಗಿ ‘ಎರಡ್ ಮಸ್ಸಾಲೆ’ ಅಂತಲೋ ‘ಒಂದ್ ಪ್ಲೇಟ್ ಇಡ್ಲಿ ವಡಾ’ ಅಂತಲೋ ಕೂಗಿ ಹೇಳುವುದೂ, ನಮಗೆ ಅರೆಬರೆಯಷ್ಟೇ ಕಾಣುವಂತಿದ್ದ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ‘ಚಶ್’ ಎಂದು ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆಯನ್ನು ಕಾವಲಿಗೆ ಹೊಯ್ದ ಸದ್ದು ಕೇಳುವುದೂ ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ದೂರದ ಗಲ್ಲಾಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗರಿಗರಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಕೂತಿದ್ದ ಹೋಟೆಲಿನ ಮಾಲೀಕರು ಸದಾ ದುಡ್ಡು ಎಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅವರ ಹಿಂದಿದ್ದ ದೇವರ ಫೋಟೋಗಳ ಸುತ್ತ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ದೀಪಗಳ ಸರಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದ ಊದಿನಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಹೊರಟ ಹೊಗೆ, ಆ ಮಾಲೀಕರ ಮೇಲೊಂದು ದೈವೀಕ ಕಳೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಭಯ-ಭಕ್ತಿ ಹೊಮ್ಮಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.  ನಾವು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ ಭಕ್ಷ್ಯ ಬರುವವರೆಗೆ ಕುರ್ಚಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದವರದು ಮೊದಲೇ ಬಂದರೆ ನಮಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಸಿವು ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತಾಗಿ ಗಡಿಬಿಡಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಸರ್ವರು ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಟ್ರೇನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಟೇಬಲಿಗೆ ಸರ್ವ್ ಮಾಡಲು ಬರುವಾಗ ನಮಗೇ ತಂದನೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಳಯವಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಅವನು ನಮ್ಮ ತಿಂಡಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವೂ ಮುಗಿಲು ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಅದನ್ನು ಮುಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ತಿನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ, ಹೋಟೆಲಿನ ಆಹಾರ ಸದಾ ರುಚಿಯೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  ‘ಮತ್ತೇನಾದ್ರೂ ಬೇಕಾ ಸರ್?’ ಅಂತ ಸರ್ವರ್ ಕೇಳಿದಾಗ, ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತಿನ್ನುವಷ್ಟು ಜಾಗ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಬರಲಿರುವ ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೆದರಿ ‘ಹೆಹೆ, ಏನೂ ಬೇಡ. ಬಿಲ್ ಕೊಡಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇಷ್ಟೇ ಸಣ್ಣ ಚೀಟಿಯಾದರೂ, ದ್ರೌಪದಿಯ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ರಾಜಾಧಿರಾಜರೆಲ್ಲ ಎತ್ತಲು ವಿಫಲರಾಗುವ ಬಿಲ್ಲಿನಷ್ಟೇ ಭಾರವಾದ ಮೊತ್ತವಿರುವ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಆ ಸರ್ವರ್ ಸೋಂಪು ತುಂಬಿದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ತರುವಾಗ, ಈತ ಟಿಪ್ಸ್ ಪಡೆಯಲೆಂದೇ ಅತಿವಿನಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆಡಿಟರುಗಳು ಅಕೌಂಟ್ಸ್ ಮಾಡುವಾಗಲಾದರೂ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಈ ಹೋಟೆಲಿನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುವುದು ನಾವು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಕಿಸೆಯಿಂದ ಹಣ ತೆಗೆದು ಆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರಿಸಿ, ಸರ್ವರ್ ಅದನ್ನು ಪಡೆದು ಹೋಗಿ, ಚಿಲ್ಲರೆ ವಾಪಸು ತಂದಿಟ್ಟಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಡಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ. ಈ ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಡುವ ಮೊತ್ತವೂ ಯಾರ ಜೊತೆಗೆ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ, ಅವರಿವರು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ. ಕೊಟ್ಟ ಟಿಪ್ಸ್ ಕಮ್ಮಿಯಾಯಿತೋ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯಿತೋ ಅಂತ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಟೆಲಿನಿಂದ ಹೊರಬೀಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ತಿಂದ ತಿಂಡಿಯ ರುಚಿಯೂ ಮರೆತುಹೋಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

 

ಈ ತರಹದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಬಗೆಹರಿದುದು ದರ್ಶಿನಿ ಹೋಟೆಲುಗಳ ದರ್ಬಾರು ಶುರುವಾದಮೇಲೆ.  ರೆಸ್ಟುರೆಂಟುಗಳಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನೂ ಬೇಡದ ಈ ದರ್ಶಿನಿಗಳು ಸಣ್ಣ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ತಮ್ಮಿಡೀ ಹರಹನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಹಸಿದವರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವವು. ಇಲ್ಲಿ ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಕ್ಯಾಶಿಯರ್ ಚುರುಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ದರ್ಶಿನಿಯಲ್ಲಿ ದೊರಕುವ ತಿಂಡಿಯ ಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ತಿಂಡಿಯ ಬೆಲೆ. ಕೇಳಿದ ತಿಂಡಿಯ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಟಕ್ಕಟಕ್ಕನೆ ಮುದ್ರಿಸಿ, ಹಣ ಪಡೆದು ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಡುವ. ಆ ಚೀಟಿಯನ್ನೊಯ್ದು, ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮಗೆಂದೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಬಿಸಿಬಿಸಿ ತಿಂಡಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆದುರಲ್ಲಿ. ಅದನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮೆಲ್ಲತೊಡಗಿದರೆ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲ ಅದೃಶ್ಯರಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಿಂಡಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿದ್ದು, ಕೈಗೂ ಬಾಯಿಗೂ ಪರಿಚಿತವಾದ ಕೆಲಸ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

 

ಈ ಸ್ವಯಂಸಹಾಯ ಪದ್ಧತಿಯು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಉಳಿಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾಯಿತು. ಈ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಂತೂ ವೀಕೆಂಡು ಅಥವಾ ರಜಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹೋಟೆಲುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಕುರ್ಚಿ ಹಿಡಿಯಲೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.  ಕೆಲವು ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬರೆಸಿ ಕಾಯಬೇಕು.  ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ಕುಳಿತು ಉಣ್ಣುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತು ನಾವು ಏಳುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುವ ಜನ. ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಸರದಿ ಬಂದು, ಆ ಹೆಸರು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವವ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಟಕಟೆಗೆ ಕರೆಯುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದು, ನಾವು ಒಳಹೊಕ್ಕು, ಕುರ್ಚಿಯೊಂದನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯದ ನಂತರ ಆ ಟಿಪ್‌ಟಾಪ್ ಮನುಷ್ಯ ಬಂದು ಮೆನುಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟುಹೋಗಿ, ಮತ್ತೆಷ್ಟೋ ಸಮಯದ ತರುವಾಯ ಅವನು ವಾಪಸು ಬಂದು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಎನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ಘಳಿಗೆ ಕಳೆದಮೇಲೆ ಆ ಆಹಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಪ್ಲಾಯರೆಂಬ ಮಹಾಶಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟು, ನಾವು ಮೊದಲ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಲವು ಶತಮಾನಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.  ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಿ ಬರಬೇಕು ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ತಾಸು ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅಡುಗೆ ತಯಾರಿಸಿ ಉಣ್ಣಬಹುದು!

 

ಆದರೆ ದರ್ಶನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ರಶ್ ಇದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಬಹುದಾದರೂ, ಸರ್ವೀಸ್ ಸೆಕ್ಷನ್ನಿನಲ್ಲಿಯಷ್ಟು ತಡವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಶಕ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಬಿಲ್ ಭಾರವೂ ಕಡಿಮೆ. ಸ್ವಯಂಸಹಾಯ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಿನ್ನಲು ತೆರುವ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹಣವನ್ನು ಅದೇ ಹೋಟೆಲಿನ ಸರ್ವೀಸ್ ಸೆಕ್ಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅದೇ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ತಿಂದರೆ ತೆರಬೇಕು. ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಾದರೆ ಅದರ ಬೆಲೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು.  ಹೀಗಾಗಿ, ಕಿಸೆಗೆ ಹಗುರವೆನಿಸುವ, ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಸುವ, ಸಮಯವನ್ನೂ ಉಳಿಸುವ ದರ್ಶಿನಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯವಾದವು ಎನಿಸುತ್ತೆ.

 

ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರೂ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದವು: ಹಣ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಸಮಯ. ಹಣ ಗಳಿಸಬೇಕು, ಹಸಿವು ತಣಿಸಬೇಕು, ಸಮಯ ಉಳಿಸಬೇಕು. ಏನೇನೋ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬಂದವರಿಂದಲೇ ತುಂಬಿದೆ ನಗರ. ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ, ನೌಕರಿ-ಸಂಬಳ-ಇರಲೊಂದು ತಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಖಾಯಂ ಆದಮೇಲೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಅದೃಷ್ಟವಂತರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ‘ಏನಾದರೂ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ ದೇವರೇ’ ಎಂದು ಬರುವ ಆರ್ತರವರೆಗೆ ನಗರ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮೊದಲ ಸಲ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದವರು ಇಲ್ಲಿಯ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವಾಕ್ಕಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬೆನ್ನಿನ ಚೀಲದೊಂದಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಿಂದಲೋ ರೈಲಿನಿಂದಲೋ ಇಳಿಯುವ ಈ ಡವಡವ ಎದೆಯ ಬಿಡುಗಣ್ಣಿನ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು, ದೂರದೂರಿನಿಂದ ದಿನವಿಡೀ ಪಯಣಿಸಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ನುಗ್ಗಲು ಹಿಂಜರಿಯುವರು. ಇಂತವರಿಗೆಂದೇ ತೆರೆದಿರುವವು ದರ್ಶಿನಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನುಗಳೆಂಬ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರು. ಮಹಾನಗರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಖುಷಿಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಥಳಥಳ ಫೈವ್ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲುಗಳೂ  ಇವೆ; ಬೀದಿಬದಿ ತಳ್ಳುಗಡಿಯಲ್ಲಿ ದೊರಕುವ ಆಹಾರವೂ ಇದೆ. ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯ ಅಣ್ಣ ಕೊಡುವ ಅನ್ನ-ಸಾಂಬಾರು, ಎಗ್‌ರೈಸು, ತಟ್ಟೆ ಇಡ್ಲಿಗಳು ಹಣದ ಮುಗ್ಗಟ್ಟಿರುವವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಗೂಡಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಚಹಾ ಕರುಳನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತೆ.  ಜಗ್ಗಿನಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವ ನೀರನ್ನು ನೀವು ಎಷ್ಟು ಎತ್ತಿ ಕುಡಿದರೂ ನಯಾಪೈಸೆ ಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ‘ನಾರ್ಮಲ್ ವಾಟರ್ರಾ ಮಿನರಲ್ ವಾಟರ್ರಾ?’ ಅಂತ ಯಾವ ವೇಯ್ಟರೂ ಕೇಳಿ ನಿಮ್ಮನ್ನಿಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

 

ನಗರಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಸೆಂಟ್ರಲೈಸ್ಡ್ ಏಸಿ ಇರುವ ಆಫೀಸೂ, ಮೇಲ್ಗಡೆ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾವೂ ಇರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ? ಇಲ್ಲಿನ ಅರ್ಧ ಜನಕ್ಕೆ ಓಡುವುದೇ ಕೆಲಸ. ಸೇಲ್ಸ್‌ಮೆನ್ನುಗಳು, ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್ಸು, ಒಂದು ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಛೇರಿಗೆ ಓಡಾಡುವ ಕೆಲಸವಿರುವವರು, ಹಗಲು ಒಂದು ಕಡೆ ಕೆಲಸ – ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಜಾಬ್ ಇರುವ ಜನರು –ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಯವನ್ನು ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಹೀಗಾಗಿ ವಾರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಕುಳಿತು ಉಣ್ಣಲೂ ಇವರಿಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕ ಆಹಾರವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೋ ಮೂಗಿಗೋ ಬಾಯಿಗೋ ತುರುಕಿಕೊಂಡು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬೈಕು ಹತ್ತಿಯೋ ಬಸ್ಸಿಗೆ ನೇತಾಡಿಕೊಂಡೋ ಆಟೋ ಹಿಡಿದೋ ಓಡುವುದೇ. ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ದರ್ಶಿನಿಗಳು ನಿಜವಾದ ವರದಾನ. ಅಕೋ ಅಲ್ಲಿ ದಡಬಡನೆ ಒಂದು ರೈಸ್‌ಬಾತ್ ತಿಂದು, ಮೂಲೆಯ ಸಿಂಕಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು, ಕರ್ಚೀಫಿನಲ್ಲಿ ಕೈ-ಬಾಯಿ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಅಂಕಲ್ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಮಾಯವಾದರಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡೂ ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಯಾರೋ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು ಅಪಾಯಿಂಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿ ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಒಂದು ಇನ್ಷುರೆನ್ಸ್ ಪಾಲಿಸಿ ಮಾಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅದು ಸಫಲವಾದರೆ ಈ ತಿಂಗಳ ಮನೆಯ ಬಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

 

ದರ್ಶಿನಿ ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿನ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಜನಪ್ರಿಯವಾದುದು. ಕುಳಿತು ತಿನ್ನುವುದಿರಲಿ, ನಿಂತು ತಿನ್ನಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಆಹಾರವನ್ನು ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಮಾಡಿಸಿ ಒಯ್ಯುವರು. ಅದನ್ನವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಒಯ್ದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ತಿನ್ನುವರು.  ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಕುಳಿತು ತಿನ್ನುವ ಸಲುವಾಗಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ - ಹೊರಗೆ ಬರಲಾಗದವರ ಸಲುವಾಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರುವ ಆಪ್ತರ ಸಲುವಾಗಿ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಒಯ್ಯುವರು. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಸ್ವಿಗ್ಗಿ, ಜೊಮ್ಯಾಟೋ ತರಹದ ಮನೆಗೇ ಆಹಾರ ತಲುಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಕೌಂಟರುಗಳಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಡುವುದು. ದಿನವೂ ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಮಾತ್ರ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಂಬಾರನ್ನು ಹತ್ತಿರದ ದರ್ಶಿನಿಯಿಂದ ಒಯ್ಯುವ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವವನು ಈ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಒಂದು ಜಹಾಂಗೀರನ್ನೂ - ಒಂದು ಮಸಾಲೆವಡೆಯನ್ನೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿಂದು ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನವಾಗಿದೆ. 

 

ಉಳ್ಳವರನ್ನೂ ಏನೂ ಇರದವರನ್ನೂ ಸಮಾನಾಸ್ಥೆಯಿಂದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಲಹುವ ಸಂಕಲ್ಪ ತೊಟ್ಟಿರುವ ನಗರ ತನ್ನ ಫೈವ್ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲುಗಳು, ಮಲ್ಟಿ ಕ್ಯುಸಿನ್ ರೆಸ್ಟುರೆಂಟುಗಳು, ದರ್ಶಿನಿ ಹೋಟೆಲುಗಳು, ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನುಗಳು, ತಳ್ಳುಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿನ ಆಹಾರ ವ್ಯಾಪಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಇಬ್ಬನಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಮುಂಜಾನೆ, ವಾಕಿಂಗು ಮುಗಿಸಿದ ಗಡಿಬಿಡಿಯ ನಾಗರೀಕರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ರೆಸ್ಟುರೆಂಟುಗಳು ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ದರ್ಶಿನಿಗಳು ನಿಚ್ಛಳ ಗಾಳಿ-ಬೆಳಕುಗಳಿಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಬಿಳಿ ಶೂ – ತಲೆಗೊಂದು ಕ್ಯಾಪ್ ಧರಿಸಿದ ನೀವು ದಡಬಡಾಯಿಸಿ ಈ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಒಂದು ಪ್ಲೇಟು ಇಡ್ಲಿ-ವಡೆಗೆ ಚೀಟಿ ಪಡೆದು ಕೌಂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.  ‘ಸಾಂಬಾರ್ ಡಿಪ್ಪಾ ಸೆಪರೇಟಾ?’ -ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಕೌಂಟರಿನ ಸಮವಸ್ತ್ರಧಾರೀ ಅಣ್ಣ. ಎರಡು ಇಡ್ಲಿ, ಒಂದು ಗರಿಗರಿ ವಡೆ, ಮೇಲೆ ಸುರಿದ ಕೆಂಪನೆ ಸಾಂಬಾರು ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಕುದಿಕುದಿ ನೀರಲ್ಲಿರುವ ಚಮಚವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಎತ್ತರದ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚೂರ್ಚೂರೇ ಮುರಿದು ಮೆಲ್ಲತೊಡಗಿದರೆ, ಚುರುಗುಟ್ಟುವ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದಾಗಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿದ್ದ ಪರಮಾತ್ಮ ನಿಧನಿಧಾನವಾಗಿ ಶಾಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಈ ಎಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. 

 

[ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಯುಗಾದಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ-2023ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ]

ಅನವರತ -ಒಂದು ನೀಳ್ಗವಿತೆ

[ಈ ನೀಳ್ಗವಿತೆ ಅಥವಾ ಸರಣಿ ಕವಿತೆಗಳು ಮೊಮ್ಮಗನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿದ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯ ದಾಂಪತ್ಯಜೀವನದ ಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರುಷಗೂಡಿ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ ಈ ನೀಳ್ಗವಿತೆ 2015ರಲ್ಲಿ ‘ಚುಕ್ಕು-ಬುಕ್ಕು’ವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ‘ಚುಕ್ಕು-ಬುಕ್ಕು’ವಿಗೆ ಹಿರಿಯ ಕವಿ ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿಯವರು ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದರು. ರಘು ಅಪಾರ ಚಂದದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದರು. ಈಗ ‘ಚುಕ್ಕು-ಬುಕ್ಕು’ ಇಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ದಾಖಲೆಗಿರಲಿ ಅಂತ, ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನಾನು ಕೇಳಿದ-ನೋಡಿದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯರ ಕತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಬರೆಯುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿರುವ-ವರ್ಣಮಯವಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಇದನ್ನು ‘ಯಾರದೋ ಕಥೆ’ (work of fiction) ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೂಕ್ತ.]

 

ಅನವರತ

ಸಂಜೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ

ಬರೀ ಇಂಥವೇ ಯೋಚನೆಗಳು

ಕಣ್ಣ ಗೊಂಬೆಗಳಿಗೇ ಬಂದು

ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ಗುಂಗುರು ಹುಳಗಳು

ರೆಪ್ಪೆ ಆಡಿಸಿದರೆ ಸಾಕು,

ಗಾಭರಿಗೊಂಡು ಅತ್ತಿತ್ತ ಚೆದುರಿ

ಕ್ಷಣ ಅಷ್ಟೇ- ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಆಟ;

ಥೋ, ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಕಾಟ.

 

ಕವಳದ ತಬಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪು

ಖಾಲಿಯಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾಳೆ ಮಡದಿ:

ಆಸೆ ಆಕೆಗೆ, ಸಂಚಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದು ಅಂತ

ತಾಕುವ ಕೈಯ ಸುಕ್ಕುಗಳು ವಯಸ್ಸನ್ನು

ಮರೆಮಾಚುವುದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಕದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ

ಕಾಲನ ಕಾಯುವುದು ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬರ!

 

* * *

 

ಕಲ್ಲಿ ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಅಡಕೆಯ ಕೊನೆ ಹೊತ್ತು

ತೋಟದ ಧರೆ ಏರುವಾಗ ಏದುಸಿರು..

ಲಂಗದಾವಣಿಯ ಶೆಟ್ಟರ ಹುಡುಗಿ

ಸಣ್ ಹೆಗಡೇರ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರೆ ಪುಳಕ

ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮೈಬೆವರಿ ನೀರು ಕುಡಿವಾಗ

ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಲ್ಲದ ಚೂರನ್ನು ಅವಳಿಗೂ

ಕೊಟ್ಟರೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು, ಓರೆಗಣ್ಣಲ್ಲೇ ಗಮನಿಸಿದ

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮಗ ದಾರಿ ತಪ್ಪುವ ಆತಂಕ

 

ಮರಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಸಿದ ಅಕ್ಷರಗಳು

ತಲೆಗೆ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ

ಮುರಳಿ-ರಾಧೆಯರ ಭಾಗವತ

ತರಲೆ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಕೊಂಕಾಯ್ತು

ಮರುಳು ಮಾಡುವ ಹದವಯಸಿನಲ್ಲಿ

ತರಳೆಯರಷ್ಟೇ ಬರುವ ಕನಸುಗಳು

 

ಬಯಕೆಬಿಂಬದ ಲಕ್ಷಣದಂತೆ ಮೊದಲ ಮೊಡವೆ

ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದ ಯವ್ವನದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ

ಕೋಣೆಯಿಂದ ಬರುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಮೈಬಿಸಿಯೇರಿ...

ಅಡಕೆ ಕೊನೆ ಹೊತ್ತಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ

ಸಂಸಾರ ಹೊರುವುದು ಎಂಬ ಅರಿವು ಆದದ್ದು

ಎಷ್ಟು ತಡವಾಗಿ!

 

ಶುಭದಿನ ಮುಹೂರ್ತಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಿಗದಿ-

ಯಾಗಿರುತ್ತವಂತೆ. ಋಣಾನುಬಂಧದ ಎಳೆ

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತದಂತೆ. ನೆಂಟಸ್ಥನದ

ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಹಿಡಿದು ಬಂದವರ್ಯಾರು?

ಜಾತಕಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಕಂಡ

ಪುರೋಹಿತರ್ಯಾರು?

 

ಅಕೋ, ಆಗಲೇ ಓಲಗದ ಸದ್ದು!

ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ದಿನ ನೋಡಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳೇ

ಇರುವುದೇ ಆಚೆ ಕಡೆ ನೆಲ ನಿರುಕಿಸುತ?

ಅದ್ಯಾವಾಗ ಸರಿಯುವುದು ಈ ಪರದೆ?

ಯಾಕೆ ಸುಮುಹೂರ್ತೇ ಸಾವಧಾನ?

ಯಾರೀ ನಾಟಕದ ಸೂತ್ರಧಾರ?

 

* * *

 

ಕೆಂಪು ಲಂಗದ ಹುಡುಗಿಗೆ

ಕೌಳಿಹಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಮೋಹ

ಎತ್ತುಗಲ್ಲಾಡಲಿಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲೂ ಗೆಳತಿಯರು

ಮೇಲೆ ಹಾರಿದ ಕಲ್ಲು

ಕೆಳಗಿಳಿಯುವುದರೊಳಗೆ

ಚಿಗುರು ಬೆರಳುಗಳ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ.

ಆಟಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಗಂಡನ ಮೇಲೂ ಹುಂಡಿ!

 

ಇಳಕಲ್ಲೋ ಬಿಳಕಲ್ಲೋ-

ಸೀರೆಯಂತೂ ಮಾರು ಉದ್ದವಿತ್ತು

ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ

ಮಡಿಚಿ ಮಡಿಚಿ ಮಡಿಚಿ

ಸಿಕ್ಕಿಸುವಾಗ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ

ನಾಚಿಕೆಯೂ ಆಗದ ವಯಸು

ಕಚಗುಳಿಗೇ ಅರಳಿ ಮನಸು.

 

ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಒಂದು ಆಟ

ಧಾರೆ ಎರೆಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಒಂದು ಆಟ

ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಸೆರಗಲಿ

ದಿಬ್ಬಣ ದಾಂಗುಡಿ ಕುಲುಕಾಟದಲ್ಲಿ

ಅಷ್ಟು ದೂರದ ನಿಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದದ್ದೂ ಒಂದು ಮಜ

ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿದ್ದು, ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚಿಕೊಡು ಅಂತ

ಅತ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಗ; ಬಳಿದಂಗಳದಲ್ಲಿ

ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುವ ಚುಕ್ಕಿಗಳನು ಸರೀ

ಇಟ್ಟು ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುವಾಗ ಮಾತ್ರ.

 

ಗೆಳತಿಯರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಹೆಣ್ತನದ ಗುಟ್ಟು

ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಕೆ; ಅಪ್ಪ ಬಿಡಿ, ಗಂಡಸು.

ನಾನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಮೈ ಸರಿಯಾಗಿ

ಎಲ್ಲಿ ಏರು? ಎಲ್ಲಿ ತಗ್ಗು? ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ?

ನೀವೇ ತೋರಿಸಿದಿರಿ. ಸದ್ದುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು

ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ಕಂಬಳಿಯೇನು ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಯೇ?

ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ ನಾಚಿದ್ದು, ಏದುಸಿರಲ್ಲೂ ಅತ್ತಿದ್ದು,

ಆಚೆ ಮಲಗಿರುವವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸೀತೆಂದು ಭಯ ಪಟ್ಟದ್ದು

ನಿಮಗೆ ಕೊನೆಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬೆವರಿನ ವಾಸನೆಗೆ

ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವ ಸಮಯವೋ ಪ್ರಾಯವೋ ಅದಲ್ಲವಲ್ಲ?

 

ಕೂಡುಸಂಸಾರದ ಬೀಸುಗಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಅರೆದ ಅಕ್ಕಿಯ

ಲೆಕ್ಕವಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತು, ಸವೆದ ಕೈಯದಲ್ಲ.

ಹೆಪ್ಪು ಹಾಕಿಟ್ಟ ಹಾಲು ಮೊಸರಾಗದಿದ್ದರೂ ಹೊಣೆ ನಾನೇ

ಮಣೆಮೇಲೆ ಹರಿದ ಗೆದ್ದಲಿಗೂ ಕಾರಣ ಕಿರಿಸೊಸೆಯೇ.

ಹಿತ್ತಿಲ ಕಟ್ಟೆಯ ಚಳಿಗೆ ಎರಡು ಗೋಣಿಚೀಲ ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ

ಇಸಪೀಟು ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೂ ಕೀಲಿಸದೆ ಕಷಾಯ

ಕುಡಿವಾಗ ನಿಮಗೆ ಈ ಪಾಂಶುಲೆಯ ನೆನಪೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ

 

ಹಡೆದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ನೀವು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರಿ

ಸಂಜೆ ಭಜನೆಯ ಗಳಿಗೆಯಲೂ ಕೈಹಿಡಿದೆಳೆದು

ಮುಜುಗರ ತಂದಿರಿ.  ಬಚ್ಚಲ ತಟ್ಟಿ ಎತ್ತರಿಸಿಕೊಡಿ

ಎಂದರೆ ‘ನನ್ನಣ್ಣನ ಮೇಲೇ ಅನುಮಾನವಾ?’

ಅಂತ ಕೈ ಮಾಡಿದಿರಿ. ಹೆಣ್ತದ ಗುಟ್ಟು ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ

ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳತಿಯರು ಗರತಿಯರಾಗಿದ್ದೆವು.

 

ಆದರೂ ದೇವರ ನೈವೇದ್ಯದ ಪಂಚಾಮೃತ

ಒಬ್ಬಳೇ ಕದ್ದು ಕುಡಿವಾಗ ಕೆಟ್ಟ ಖುಷಿ.

ಎದೆಭಾರ ಇಳಿವ ಮುನ್ನವೇ ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಭಾರ,

ಆದರೂ ಈ ಓಕರಿಕೆಯಲ್ಲಿದೆಂತ ಹಿಗ್ಗು?

ತವರಿಂದ ಕಳಿಸಿದ ಅಣ್ಣ ಹಬ್ಬ ಕರೆಯಲು ಬಂದನೇನೇ?

ಸಂಭ್ರಮದ ಹಾಡನ್ನು ಮನದಲ್ಲೆ ಗುನುಗಿದೆನೇನೆ?

 

* * *

 

ಆಟದ ಕರೆಗಳು ಮುಗಿವುದರೊಳಗೇ ಪೇಟೆಯ ಕರೆ ಬಂತು

ಆಲಾಪದ ಜೋಂಪಳಿವುದರೊಳಗೇ ಕೀರ್ತನೆ ಕೊನೆಯಾಯ್ತು

 

ಎಡವಿದ ಕಲ್ಲನು ನೋಡುತ ನಡೆದರೆ ಎದುರಿಗೆ ಹೆಬ್ಬಂಡೆ

ಕಡಲಿನ ಅಬ್ಬರ ತಣಿವುದರೊಳಗೇ ಪೂರ್ಣಿಮೆ ಬಂದಂತೆ

 

ಗುಲಾಬಿಯೆಂಬುದು ಬರಿ ಹೂವಲ್ಲ, ಪರಿಮಳ ರೂಪಿತ ಬಣ್ಣ

ತೇರಿನ ಹಗ್ಗದ ಬುಡದಲೇ ಇರುವುದು ಎಳೆಯುವ ತಾಕತ್ತಿನ ಮರ್ಮ

 

ಭೃಂಗಾಮಲಕದ ತೈಲದ ಶೆಟ್ಟಿಗು ಮಂಡಿಯ ನೋವಂತೆ

ಶೃಂಗಾರದ ಪದ ಲೋಲುಪತೆಯಲೇ ಮುಗಿದ ಪ್ರಾಯಸಂತೆ

 

ಪಾಠಗಳೇನೋ ಬಹಳವಿದ್ದವು ಕಲಿಯಲೇ ಒಲವಿರಲಿಲ್ಲ

ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಸಂತೆಯ ಅಂಗಡಿ ಮತ್ತೆ ಕರೆಯಿತಲ್ಲ!

 

* * *

 

ಪುಕಾರು ಹೇಳುವವಳು ಹೊರಗಿನವಳು; ಕೇಳುವವಳು ಒಳಗಿನವಳು

ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನೊಳಗೇ.

ಇನ್ಯಾರಿದ್ದರು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು, ಕೇಳಲು?

ಸಣ್ಣ ಸಾಸಿವೆ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಕಾಸು ಕಾಣೆಯಾದರೂ

ನಿಮ್ಮ ಶರಟಿನ ಜೇಬಿನೊಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇನು ಗಟ್ಟಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ

ಬಡಿಸಿದೆ ಬಿಳಿಯಗುಳುಗಳ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ.

ಪಾತ್ರೆಯ ತಳ ಬಳುಗುವಾಗಿನ ಸದ್ದು

ಆ ಹೋ ನಗೆಗಳಬ್ಬರದ ನಡುವೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲಿ ಕೇಳೀತು?

 

ಸೂಕ್ಷ್ಮಜತೆಯ ಸಹನೆಯ ತಾಳುವಿಕೆಯ ಕಟ್ಟೆ

ಒಡೆದ ದಿನ ನಾನು ಜಗಜಟ್ಟಿಯಾದೆ.

ಊರ ಲೋಲುಪರ ಜೊಲ್ಲಸೊಲ್ಲುಗಳು ನನ್ನ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಹೆದರಿದವು.

ಕಾಲು ಕೆರೆಯುವರ ಶಿಳ್ಳೆ ಸದ್ದುಗಳು ನನ್ನ ಬಾಯ್ಮುಂದೆ ಮುಗ್ಗುಮ್ಮಾದವು.

ನೀರು ಕುದಿಯುತಿದ್ದರೂ ಅಷ್ಟೇ, ಅತಿಶೀತವಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ:

ಜನ ಮುಟ್ಟಲು ಹೆದರುತ್ತಾರೆ.

 

* * *

 

‘ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀನಿ, ಹುಡುಕಲು ಬಾಪ್ಪಾ’ -ಕರೆದರು ಹುಡುಗರು.

ಯಾಕೋ ಕಂಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಮನಸೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಕಾಡು ಗೂಡು ಉದ್ದಿನ ಮೂಟೆ...

ತೆರೆದರೆ- ಹರಿದ ಜೋಡು, ಕುಸಿದ ಮಾಡು, ಖಾಲಿ ಸಿಲಾವರದ ತಟ್ಟೆ.

ಮುಖವೊತ್ತಿಹಿಡಿದೆ ಕಂಬಕೆ.

‘ಜೂಟ್ ಹೇಳಿ ಎಷ್ಟೊತ್ತು ಆಯ್ತಪ್ಪಾ,

ಹುಡುಕೋಕೆ ಬಾರಪ್ಪಾ..’ ಮತ್ತದೋ ಆಟಕ್ಕೆ ಕರೆ.

ಕದಲಲಿಲ್ಲ.

ಹೊರಡಬೇಕಿತ್ತು, ನಿಜ: ಹುಡುಕಿ ದುಡಿಮೆಯ ದಾರಿ,

ತರಬೇಕಿತ್ತು ಒಲುಮೆಯೊಡತಿಗೆ ಒಂದು ಪದುಳದ ಸೀರೆ,

ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಿತ್ತು ವಾಲಿದ ತೊಲೆಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕವಲು.

ಊಹೂಂ, ಕಂಬ ಬಳಸಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ ಅಳುತ್ತ, ಹೇಡಿಯಂತೆ.

ಅದೂ ಮುಗಿದ ದಿನ ಕಂಬವನ್ನೇ ಕಿತ್ತು ಮಾರಿ

ನನ್ನ ಬೀಡಿಗೆ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ ಕೊಂಡುಕೊಂಡೆ.

 

* * *

 

ಗದ್ದವನ್ನೊತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದಳು

ಮುದ್ದುಮಗಳು: ‘ನೋಯುತಿರುವೀ ಹಲ್ಲು

ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿಬಿಡಬೇಕಿನಿಸುತಿದೆ.’

ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಿತ್ತು ಹಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ!

ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಕ್ಷಣ ಒಂದಿಕ್ಕಳದಿಂದೆಳೆದು

ಕಿತ್ತೆಸೆದು, ಎರಡು ಗಳಿಗೆ ನೋವು; ಆಮೇಲೆ ನಿರಾಳ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ: ಹುಳುಕುಗಳನು ಮುಚ್ಚಿಡಬೇಕು

ಬೆಳ್ಳಿ ತುಂಬಿಸಿ, ಬೇಗಡೆ ಹಾಕಿಸಿ, ಕುಳಿಗಳನೆಲ್ಲ

ಸಪಾಟು ಮಾಡಿ, ನೋಡುವವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಂದ ಸಾಲು

ಕರಕಲಾಗಿದ್ದರೂ ಹೊತ್ತಿ ತಳ, ಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯೆ ಹಾಲು

 

ಹೇಳಿದೆ: ಮಗಳೇ, ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ ಆಯ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕಾಲದಲ್ಲಿರಲಿ

ಹಾರೈಸಿದೆ, ಉತ್ತುಂಗದ ದಿಕ್ಕೇ ನಿನ್ನ ಕಾಲುದಾರಿಯಾಗಿರಲಿ.

 

* * *

 

“ಧಾರೆಯೆರೆದ ಜನಕಾ.. ಜಾನಕಿಯನು..”

ಮುಷ್ಟಿಯಕ್ಕಿಯನು ಹೊಯ್ವಾಗ ಹಿಂದೆರೆಯಲಿ ಹಾಡು.

ಯಾರೋ ಕಾರು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಮತ್ಯಾರೋ ಅಕ್ಕಿಮೂಟೆ ಕೊಟ್ಟರು.

ಮಗ ಕರೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ, ನಿನ್ನ ಮಗಳ ಮದುವೆ, ಬಾ ಎಂದು.

ತಲೆಗೆ ಯಾರೋ ಪೇಟ ಸುತ್ತಿದರು. ಮಡಿಶಲ್ಯ ಹೊದ್ದು ನಿಂತು

ಬೀಗರೋಪಚಾರದಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ತಂದೆತನದಲಿ ಬೀಗಿದೆ.

ಹೊರಟು ನಿಂತ ಮಗಳು ಕಾಲ್ಮುಟ್ಟಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಾಗ

ನನ್ನ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಗಳೆಡೆಗೆ ಅದೆಂತಹ ತಿರಸ್ಕಾರ!

ಹೇಳುವವಳಂತೆ ಉರಿವ್ಯಂಗ್ಯದಲೆ ದೊಡ್ಡ ನಮಸ್ಕಾರ!

 

ಜನಕನಾದರೆ ಆಗಲಿಲ್ಲವೋ ಸೀತೆಗೆ ತಂದೆಯೂ ಆಗಬೇಕು

ಸೀರೆಯುಟ್ಟ ಮಗಳ ಹತ್ತು ಸಮಸ್ತರ ನಡುವೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ

ವಿಜ್ರಂಭಿಸಬೇಕು ಸ್ವಯಂವರವ ಕಲ್ಪಿಸಿ. ಸುತ್ತ ಹತ್ತೂರ

ದೊರೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕರೆಯೋಲೆ, ಸಿಂಗರಿಸಿ ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ತೋರಣ

ಓಲಗವೂದಿಸಿ ಭಾಜಾಭಜಂತ್ರಿ ಬಾರಿಸಿ ವಿವಾಹದೌತಣವಿದು

ವಿಚಿತ್ರ ಭಕ್ಷಗಳಿವು ಅಹಹ್ಹಹಹ್ಹಹಾ ಎಂದು ಜನ ತಲೆ-

ದೂಗುವಂತೆ, ಮೆರೆದು ರೇಶ್ಮೆಯುಡುಗೆಯಲಿ, ಬೀಗನಾಗಿ ಬೀಗಿ.

 

ಆಗಲೇ ಜಾನಕಿ ಅಳುವಳು ಕುಂಕುಮಸೌಭಾಗ್ಯವತಿಯರ ಹಾಡಿಗೆ;

ನೆನೆದು ತವರ ಸುಖ, ಬೆಳೆದ ಮನೆ, ಬೆಳೆಸಿದವರ- ಕೈಯೊಡ್ಡುವ ಮುನ್ನ ಧಾರೆಗೆ.

 

* * *

 

ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತು ಜಡೆ ಹೆಣೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಗಳು

ಇವತ್ತು, ಎದ್ದು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು

ತಾನೇ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಳು!

‘ಇದೇನೇ ಅಮ್ಮಾ ಇಷ್ಟೊಂದುದುರುವ ಕೂದಲು!’

-ಉದ್ಘರಿಸಿದಳು. ಬಿಳಿಯ ಕೂದಲೊಂದ

ಹಿಡಿದೆಳೆದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯಿತು

ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಕೊಟ್ಟಳು.

 

ಹಿರಿಮಗಳ ಕೂಸು ‘ಅಜ್ಜೀ’ ಎಂದು ಕರೆದುದು

ಕರ್ಣಾನುರಣನವಾಯ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಬರಲಿರುವ ಸೊಸೆಗೆ

ಅಂಕುಶವ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸಿದೆ.

‘ಅಮ್ಮಾ, ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೊಪ್ಪಿದರು’ ಎಂದ ಮಗನ

ಇಷ್ಟೆತ್ತರ ಕಣ್ತುಂಬ ನೋಡಿದೆ.

ನಾನನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳು ಹೊಸಹೆಣ್ಣಿಗೆ

ಸೋಂಕದಂತಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಸಂತೆಯಿಂದೊಂದು

ಚೌರಿ ತಂದು ಧರಿಸಿ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.

 

* * *

 

ಜಗಲಿಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಾಯಿತು.

ಸೋಗೆಯ ಮನೆಗೊಂದು ಹಂಚಿನ ಮಾಡು ಬಂತು.

ಮಗ ತೆಗೆಸಿದ ಹೊಸ ಬಾವಿಯ ಹೊಸ ನೀರ

ಮೊಗೆಮೊಗೆದು ಹಂಡೆಯಿಂದ ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ

ಇದ್ಯಾಕೋ ನನ್ನದಲ್ಲ ನನ್ನದಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವ..

ನಮ್ಮದೆಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಂತದ್ದನ್ನೋ ಯಾರೋ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ.

ಬಚ್ಚಲೊಲೆಯಿಂದೆದ್ದ ಹೊಗೆ ಸೋಕಿ ಕಣ್ಣೀರು.

ಸ್ನಾನ ಮುಗಿದರೂ ಹೊರಬರಲು ಹಿಂಜರಿಕೆ.

 

‘ಕನಿಷ್ಟ ಹೊಸ ಸೊಸೆಯೆದುರು ಮಗನಿಂದ

ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳದಷ್ಟು ಗೌರವ ಯಜಮಾನ

ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು’ -ಹೊತ್ತುಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ನೆನಪಾಗುವ

ಎಂದೋ ಕೇಳಿದ ವೇದವಾಕ್ಯಗಳು.

‘ಸಾಕು, ಒಂದು ತಾಸಾತು ಸ್ನಾನ ಮಾಡ್ತಾ’ -ಗುರುಗುಡುವ ಹೆಂಡತಿ.

ಯಾಜಮಾನ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಾಲವೇ ಆಗಿತ್ತು;

ಇನ್ನುಳಿದದ್ದು ತಂದೆತನ ಅಷ್ಟೇ.

ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಅನಿವಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ನಿಂತ ಅವರು-

ಮತ್ತು ನಾನು.

 

ಹಾಗೂ-

ಎದ್ದು ಜಾಡಿಸಿಬಿಡಬೆಕು ಒಮ್ಮೆ ಎಂಬ,

ಆಗೀಗ ಏಳುವ ಉನ್ಮಾದ.

‘ಅರೆ, ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸ್ನಾನ

ಮಾಡೋ ಹಾಗೂ ಇಲ್ವಾ?’

‘ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೂ ಹಕ್ಕಿದೆ’

‘ಈ ಈ ಈ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಾನೇ ಕಾರಣ,

ನಾನಿಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ರೆ ನೀವೆಲ್ಲ ನೀವೆಲ್ಲ..’

‘ಈ ಮನೆ ಕೂಳು ಬ್ಯಾಡ, ನಾನು ಈಗಲೇ ಹೊರಟೆ’

ಭುಗಿಲೇಳುವ ಆಕ್ರೋಶದ ಜ್ವಾಲೆಗಳು

ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ತಣ್ಣಗಾಗಿಸುವ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಅಲೆಗಳು

ಪರಿತಾಪದ ನಿಖರ ಹಿರಿಮಲೆಗಳು.

 

ನಗರದ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆ.

 

* * *

 

ಈಗ ಪ್ರತಿ ಆಶಾಢಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಇವರು

ಮಂಡೆ ಹಣ್ಣಾದಜ್ಜನ ಬಳಿ ಮೊಮ್ಮಗ ಬೆರಗಿಲೆ ಸುಳಿವಾಗ

ಸವೆದ ಹಾದಿಬದಿಯ ಝರಿಗಳ ಉಮ್ಮಳದ ನೆನಪು

ಬಳೆಗಾರನೋ ಪ್ರತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತಾನೆ

ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: ಹಳತಾಗಿವೆ ಬಳೆಗಳು, ಇಡಲೇ ಅಮ್ಮಾ ಹೊಸದು?

ಮಗ ಕೇಳಿದ್ದು ಕೊಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಸೊಸೆಯದೂ ಒತ್ತಾಯ

ಹೇಳುವೆ ಚೆನ್ನಯ್ಯನಿಗಿನಿದನಿಯಲ್ಲೇ, ಬೇಡ ಮಾರಾಯ ಆ ಸರಭರ

ಮನವೇ ಕುಣಿಯದು, ಇನ್ನು ಘಲ್ ಘಲ್ ಏಕೆ?

 

ಅಣ್ಣ ದಮ್ಮಿನ ಖಾಯಿಲೆ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟುಹೋದ

ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಶೋಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಟ್ಟುಸಿರು. ಮೊಮ್ಮಗನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತವರ

ಬಳ್ಳಿಯ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ:

 

ನೋಡೋ ಪೋರ, ಇಗೋ ಈ ಮನೆಯಿದೆಯಲ್ಲ, ಇಲ್ಲೊಂದು ನೇರಳೆ ಮರವಿತ್ತು

ಅಣ್ಣ ಮರವೇರಿ ಗಲಗಲ ಅಲುಗಿಸಿದರೆ ಹೆರೆ, ನೀಲಿಮಳೆ

ರಾಮಶೆಟ್ಟಿಯ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಣಗುತಿರುತಿತ್ತು ವಾಟೆಸಿಪ್ಪೆ

ಪುಟ್ಟಮ್ಮಿ ಕದ್ದೆತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಅವನದು ಸುಳ್ಳೇ ಗದರಿಕೆ.

ದನಕಾಯುವ ಮರಿಯನ ಮನೆಯಿದ್ದದ್ದು ಇಲ್ಲೇ

ಪೆಟ್ಲು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದಲ್ಲದೆ ಪೆಟ್ಲಕಾಯಿಗಳನ್ನೂ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.

ನಮ್ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಮೆತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭೂತವಿದೆ ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿದ್ದರು:

ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ, ಬೆಕ್ಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಮರಿ ನೋಡಲು ಹೋದದ್ದು ಅಷ್ಟೇ.

 

ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ತವರು

ಪ್ರತಿ ಸಂಕ್ರಾತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬಾಗಿನವರ್ಪಿಸಲು

ಅಪ್ಪನ ಬೀಡಿಯ ಹೊಗೆಯಾಡುವವರೆಗೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು ಆಗಾಗ ಭೇಟಿ

ಅಣ್ಣನ ಮರಣದೊಂದಿಗೆ ತವರ ಬಂಧವೂ ಮುಗಿಯಿತು

ಮನದ ತೆರವು ಮತ್ತೂ ವಿಶಾಲವಾಯಿತು.

 

* * *

 

ಮೊಮ್ಮಗ ಬರೆದ ಪತ್ರವನ್ನೋದುವುದು ಎಂದರೆ ನನಗೆ

ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ. ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡ

ಪುಟ್ಟ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಬರೆದ ಒತ್ತೊತ್ತೊಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥ ಮುಗ್ಧತೆ!

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕೂತು ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ.

ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ ಮುದ್ದು. ಕಣ್ಣಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ನೀರು.

ಅಜ್ಜಾ ನೀನ್ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೀ? ಅಲ್ಲೇನು ಮಾಡುತ್ತೀ?

ದನ ಚೊಚ್ಚಿಲು ಕರ ಹಾಕಿದೆ ಗೊತ್ತೇ? ಗಿಣ್ಣಹಾಲು ಕುಡಿಯಲು ಬಾ..

 

ಹೌದಲ್ಲಾ, ಗಿಣ್ಣಹಾಲು ಕುಡಿಯದೇ ಅದ್ಯಾವ ಕಾಲವಾಯಿತು

ದೊಡ್ಡ ಮಗಳ ಮಗಳು, ಅವಳ ಹೆಸರೇನಾಯಿತು, ನೋಡಿದ್ದೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ

ಏನಾಗಿದೆ ಊರು? ಪಾಪಣ್ಣ, ಪುಟ್ಟಣ್ಣ, ಗುಂಡಣ್ಣ, ಮಂಜಣ್ಣ?

ಇದ್ಯಾವ ಹಟ ನನಗೆ? ಏನಿದೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ನೂಕುವ ಜರೂರತ್ತು?

ಸಂಸಾರ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ಅಪರಿಚಿತರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ?

ತೊಡರನೆಲ್ಲ ತೊರೆದು ಬಂದರೂ ಸಿಗದಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ವಿಮುಕ್ತಿ..

 

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಂಡಿನೋವು ಜಾಸ್ತಿ.

ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ನಡುಗುವ ಕಾಲು.

ಸಣ್ಣಕ್ಷರಗಳನ್ನೋದುವಾಗ ಮಂಜು ಕಣ್ಣು.

ಆಗಾಗ ಝಲ್ಲೆನ್ನುವ ಎದೆ.

ಹಾಳು ಮರೆವು. ಏನೋ ಮಂಕು.

 

* * *

 

ತೋಟದ ಕಾದಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಕೂತಿದ್ದೇನೆ

ಕಾಲಿನಿಂದೇರಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಪಾದರಸದಂತೆ

ಪಕ್ಕಿರವಗಳ ನಡುವಿನ ನೀರ ಹಾಡು ಮನದ ನೀರವವ

 

ತಂಗಿಗೆಂದು ವರ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಮಗ.

‘ಇವರಿದ್ದಿದ್ದರೆ..’ ಎಂಬ ನಿಡುಸುಯ್ಲು ಕಳೆದು ಕಾಲವಾಯ್ತು.

ಮಗನೇ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ ಮನೆ, ಎಲ್ಲರ ಮನ

ರಂಪ, ಹುಡುಗಾಟ, ಕೀಟಲೆಗಳನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ

ಅದೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿಬಿಟ್ಟರು ಮಕ್ಕಳು

ಹೊಳೆಯಾಚಿನ ಸಂಬಂಧವಂತೆ, ಅಲ್ಲಾಕೆಯದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಂತೆ

ಕನಸು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಕಿರಿಮಗಳು

ಆಹ್, ಇದ್ಯಾವ ಹಕ್ಕಿಯ ಕೂಜನ ಈ ತೋಟದಲ್ಲಿ

 

ಧಾರೆಯೆರೆಯಲು ಬಾ ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಸೆಟಗೊಂಡು

ಒಲ್ಲೆನೆಂದರಂತೆ ಇವರು. ವಯಸ್ಸು ಮಾಗಿದಂತೆ ಬುದ್ದಿಯೂ

ಮಾಗುವುದೆಂಬುದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು. ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗುತ್ತಾರೆಂಬುದು ನೆಪ.

ಸೊಟ್ಟಗಿದ್ದ ವರ್ತನೆಗಳು ನೆಟ್ಟಗಾಗುವುದು ಅಪರೂಪ

 

ಅಗೋ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಸೋಗೆ ಬಿತ್ತು: ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವಂತೆ

ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಕರೆ ಮಿದುಳಲ್ಲೇ: ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಏಳಿಸುವಂತೆ.

 

* * *

 

ಟೇಪ್‌ರೆಕಾರ್ಡರಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದೆ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹೊಯ್ಲು:

‘ಇವಳ್ಯಾವ ಲೋಕದ ಸತಿಯೋ..

ಮತ್ತೀ ಯುವತಿಯ ಪಡೆದವ ಏನ್ ಪುಣ್ಯಮತಿಯೋ..’

ಚಂಡೆ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದರೆ ಸಾಕು, ಮತ್ತೆ ಯವ್ವನ

ಹಾಕಲೇ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ? ಕುಣಿವುದು ಮನ

 

ಚಿಕ್ಕಮಗಳ ಲಗ್ನವೂ ಆಯಿತು

ಮಗನೇ ನಿರ್ವಾಹಕನಾಗಿದ್ದರೂ

ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೂರಿಸಿದ್ದರು

ಮಗಳನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಹೊಳೆ ದಾಟಿಸಿ ಬಂದೆ

ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಗಳಿದರು

ಕುದುರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು, ಅದಕೆ ಮೇವೆಲ್ಲಿಂದ ತಂದರು,

ದಾರಿ ಖರ್ಚಿಗೆ ಹಣ ಹೇಗೆ ವ್ಯವಸ್ತೆ ಮಾಡಿದರು,

ರಥದಲಂಕಾರಕ್ಕೆಲ್ಲಿ ಹೊಂಚಿದರು ಬಣ್ಣ-

ಒಂದೂ ತಿಳಿಯದ ನನಗೆ ಸಾರಥಿಯ ಪಟ್ಟ!

ಮೈಸೂರು ಪೇಟ ತಲೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು,

ಜರಿ ಶಲ್ಯ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿತ್ತು

ಕಚ್ಚೆಪಂಚೆಯನ್ನೇ ಉಡಬೇಕು ಎಂದರು ಪುರೋಹಿತರು

ಸ್ವಾಹಾ ಎನ್ನುವಾಗ ಬಲಗೈ ಮುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ

ರೇಶ್ಮೆಸೀರೆಯುಟ್ಟ ಅಡ್ಡಕುಂಕುಮದ ಮಡದಿ

ಕನ್ಯಾದಾನದ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಇವಳಿಗೂ ಅರ್ಧವಂತೆ

ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪಾಲಿಲ್ಲ- ಯಾರು ಮಾಡಿದರೋ ನಿಯಮ?

 

ಬೆಟ್ಟನಾಡಿನ ನಟ್ಟನಡುವಿನ ಪುಟ್ಟಮನೆಯಲ್ಲಿ

ಮಗಳು ಹೇಗೆ ಬಾಳುವಳೋ ಎಂಬಾಲೋಚನೆ ಕ್ಷಣ ಬಂದು-

ಹೋಯಿತು.

 

* * *

 

ಅಟ್ಟಕ್ಕೆಂದು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಹುಗಿದ ಕಂಬ

ಹಾಗೇ ಉಳಿದುಹೋಗಿದೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ

ಅದರ ಮೇಲೆ ರಣಬಿಸಿಲು, ಮಾಘೀಚಳಿ

ಹಳೆಮಳೆಗಳ ಹಾವಳಿಯೇ ಆಗಿದೆ

ಬುಡದಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆದು, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ

ಹಬ್ಬಿದ ಸೌತೆಬಳ್ಳಿಯ ಕಿಲ್ಲೊಂದು ತನ್ನ

ಸುರುಳಿ ಚಾಚಿ ಕಂಬಕಾಂಡವ ತಬ್ಬಿದೆ

ಪಕ್ಕದ ದಾಸವಾಳದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ಕೆಂಪಿಹೂವ ಶಲಾಕೆಯು

ಗಾಳಿ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಾಗಿ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತದೆ.

ಚತುರ್ಥಿಯ ಚಂದಿರನ ಮುಟ್ಟಲು ಕಂಬಕ್ಕಾಸೆ

ಇನ್ನೂ ಶಾಲೆಯ ಯುನಿಫಾರ್ಮಿನಲೇ ಇರುವ

ಇಜ್ಜಡೆಯ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು

ಕೊರಡು ಕೊನರುವ ಕತೆಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದರೆ

ಕಂಬ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ.

 

ಕಂಬ ನಾಲ್ಕಿದ್ದರೆ, ಹುಡುಗರು ಐವರಿದ್ದರೆ ಕಂಬಕಂಬದಾಟ.

ಒಂಟಿಕಂಬ ಆಟಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ.

 

ಒಂದೇ ಮಗು ಸಾಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳದೂ ಹಟ.

ನಿನ್ನ ಕಾಲವಲ್ಲ ಇದು ಅಂತ ತಿರುಗುಮಾತು.

ಹೆಗಲಲ್ಲೊಂದು-ಬಗಲಲ್ಲೊಂದು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು

ದೂರ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ತರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನದೇ ಚಿತ್ರ

ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬಾವಿಯಿದೆ.

ಗುಂಡಿಯದುಮಿದರೆ ಸಾಕು, ಚಿಮ್ಮಿ ಬರುತ್ತದೆ ನೀರು-

ಪಾತಾಳದಿಂದ.

 

* * *

ಮಣ್ಣ ಗೋಡೆಯ ದಪ್ಪ ತೊಲೆಯ ಗಾರೆ ನೆಲದ ಮನೆ

ತಳ್ಳಿ ಕೆಡವಿದರಂತೆ ಆಳುಗಳು. ದಿಬ್ಬದಂತಿದ್ದ ರಾಶಿಮಣ್ಣ

ಹಾರೆಕೋಲು-ಗುದ್ದಲಿಗಳಿಂದ ಅಗೆದಗೆದು ತುಂಬಿಸಿದರಂತೆ ಬುಟ್ಟಿ.

ನೂರು ಕೆಲಸಗಾರರು ಹತ್ತು ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳು ಕಟ್ಟಿದರಂತೆ

ಇಟ್ಟಿಗೆ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಎತ್ತೆತ್ತರ. ಭದ್ರವಾಗಿರಲೆಂದು ತುಂಬಿಸಿ

ಸಿಮೆಂಟು ನಡುನಡುವೆ. ಮಟಗೋಲಿಟ್ಟು ಅಳೆದರಂತೆ ನೇರದೂರವ.

ಕೆತ್ತಿದರಂತೆ ವಾಸ್ತುಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮಲ್ಲೆಹೂಬಳ್ಳಿ. ಇಣುಕಿದರೂ ಕಾಣದಂತೆ

ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಗೆ ಅಪಾರದರ್ಶಕ ಗಾಜು ಕೂರಿಸಿ

ಬಳಿದರಂತೆ ಬಣ್ಣ ಚಂದ ಕಾಣುವವರೆಗೆ. ಸಿಂಗರಿಸಿದರಂತೆ

ಅರಮನೆಯ ಹಾಗೆ, ಹಾಸಿದರಂತೆ ಹೊಸ ಕಂಬಳಿ ನೆಲಕೆ.

ಮಗ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಹೊಸಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೂ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಂತೆ.

 

ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿಷ್ಟೇ: ನಾನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದ ಮುರುಕಲು ಗುಡಿಸಲು

ನಿಷ್ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕೆಡವಿದರು ಎಂದು ಸೆಡವು ತೋರಲೋ?

ಮಗನ ಸಾಹಸ ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಲೋ?

 

ಹೇಳುವ ಕಾಲ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಈಗೇನಿದ್ದರೂ ಕೇಳುವ ಕಾಲ.

ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಹೆಸರಿದೆ:

ನಾನೇ ಕರೆದಂತೆ ಎಲ್ಲ ನೆಂಟರ ಹೊಸ ತಾವು ನೋಡಲು.

ಬಂದ ನೆಂಟರು ಮಾತ್ರ ಅವನನ್ನೇ ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು.

 

* * *

 

ಹಳೆಮನೆಯ ಕೆಡವಿ, ಹೊಸಮನೆಗೆ ಒಕ್ಕಲಾಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಹಳೆನೆನಪ ಮುಚ್ಚಿ, ಹೊಸ ಬದುಕಿಗಡಿಯಿಡಬಹುದೇ?

 

ಸಮೃದ್ಧಿಯೆಂಬುದೊಂದು ಭ್ರಮೆ ಎಂದರೆ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ನಾನು.

ಬೀದಿಪಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ಒದ್ದು ಮುನ್ನಡೆದಿದ್ದ ಜನ

ಹಸಿವೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ನಕ್ಕು ಅಣಕಿಸಿದ್ದ ಜನ

ಅರಿವೆಗೆಡೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದ ಜನ

ಈಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬರುವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ.

 

ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಮಕ್ಕಳ ವಾದ.

ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಇವೆ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರ.

ಅವೇ ಅವವೇ ಮುಖಗಳು: ದೇಹಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ.

ಗಡ್ಡ ಮೀಸೆ ಮೂಡಿವೆ. ತೊಗಲು ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದೆ.

ಬೊಜ್ಜು ಬಂದೇರಿದೆ. ಬೆನ್ನು ಮುಡುಗಿ ಬಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಅದೇ ಜನ. ಅದದೇ ಜನ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?

 

“ಕಾರ್ಯೇಷು ದಾಸಿ, ಕರಣೇಷು ಮಂತ್ರಿ, ಪೂಜ್ಯೇಷು ಮಾತಾ,

ಭೋಗೇಷು ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರಿ, ಶಯನೇಷು ರಂಭಾ”

ಓಹೋ! ಯಾರೋ ಕಾರ್ಯಸಾಧಕರು ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬರೆದ ಸಾಲು.

ಹೇ ಸಮಾಜವೇ, ಸಿಡಿದೇಳುವ ಕಾಳಿಯೂ, ಸಂಹರಿಸುವ ದುರ್ಗೆಯೂ,

ಹೂಂಕರಿಸುವ ಜಟ್ಟಿಯೂ, ಛಲ ಬಿಡದ ಪ್ರಾಂಜಲೆಯೂ ಹೌದು- ಹೆಣ್ಣು.

ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ. ತೋರಿಸಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ.

ನಾನು ಮೊಂಡು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಚಂಡಿ ಹಿಡಿದೆ.

 

* * *

 

ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಅಷ್ಟೇ, ಖಾರ ಪದಾರ್ಥವೆಂದರಾಯಿತು ನನಗೆ.

ಸೂಜಿಮೆಣಸು ನುರಿದ ಮಂದನಗೊಜ್ಜು, ಖಟ್ಟಗೆ ಬೀಸಿದ

ನೆಲಮಾವಿನಸೊಪ್ಪಿನ ಚಟ್ನಿ, ಕೊನೆಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ

ಜಾರಿಯಿಂದೀಗಷ್ಟೆ ತೆಗೆದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ-

ಹಾಕಿ ಕಮ್ಮಗೆ ಬಸಿದನ್ನಕೆ ಚೂರೇಚೂರು ಕೊಬ್ಬರಿಯೆಣ್ಣೆ ಜತೆ

ಕಲಸಿ ಗಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುರಿಯಲು ತಿಳಿಸಾರೋ

ಕಾಯಿತಂಬುಳಿಯೋ ಕಡಮಜ್ಜಿಗೆಯೋ. ಕತ್ತರಿಸಿಯೇ ಊಟ ಮಾದಿದವ ತಾನು.

 

ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ

ನನ್ನೂಟದ ಶೈಲಿ ನೋಡಿ ‘ಕಟ್ಟೇಭಟ್ಟರು’ ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದರು ಮಾವ!

ನೆನೆದರೀಗ ನಗು. ನಾಲಿಗೆಯ ರುಚಿಯೇನು ಕ್ಷೀಣಿಸಿಲ್ಲ ಈಗಲೂ.

ಜಿಹ್ವಾಜ್ವಾಲೆಗಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲ ಕಸರತ್ತು.

 

ಈಗೀಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ: ಊಟ, ಆಟ, ನೋಟಗಳ ಅಭಿ-

ರುಚಿ ಸಭ್ಯವಾಗಿರುವವನನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದು ಲೋಕ.

 

ಆದರೂ ಸತ್ಯ: ಕಾಲ ಮಿಂಚಿದ ಮೇಲೆ

ಸುಳ್ಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲೇಬೇಕು

ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಲೇಬೇಕು

ಎರಡು ಮೊಂಡುಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

 

* * *

 

ಸಂತಸದ ದಿನಗಳು ಎಂದರೆ ಇವೇ.

ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರದೋ ಮದುವೆ ಸಂಭ್ರಮ.

ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮಗಳು. ಹುಳುಕಿಲ್ಲದ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ

ಆಯ್ದು ಮಾಡಿದ ಮಾವಿನ ತೋರಣ.

ಹದವಾಗಿ ಶರೆಬಂದ ಕಣಿಕೆಯೊಳಗೆ ಮಟ್ಟಸವಾಗಿ ಕೂರುವ ಹೂರಣ.

ತುಪ್ಪದ ದೀಪದ ಸೊಡರಿಗೆ ತಾಕಿಸಿ ಹಚ್ಚಿದ ಊದುಬತ್ತಿ.

ಝಾಂಗಟೆ ಹೊಡೆಯಲು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಪೈಪೋಟಿ.

ಸಿಡಿಮದ್ದುಗಳ ಸದ್ದು.

ಎಡೆಶೃಂಗಾರದಿಂದಲೇ ತುಂಬಿದ ಬಾಳೆಯೆಲೆ.

ನೆಲಕ್ಕೆ ಕೂರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಕುರ್ಚಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ.

 

ಖುಷಿಯಲ್ಲೇ ಮರೆಯಬೇಕು ಎಡರುಗಳನ್ನು.

ಕಟ್ಟಿ ಬರುವ ದಮ್ಮನ್ನು. ನಡುಗುವ ಕೈಗಳನ್ನು.

ಆಗೀಗ ಕಣ್ಕತ್ತಲಾಗಿ ವಾಲುವಂತಾಗುವುದನ್ನು.

ತಿವಿಯುವ ಹಳೆಯ ನೋವುಗಳನ್ನು. ಸಾವಿನ ಕರೆಯನ್ನು.

 

* * *

 

ಕಾವಿಗೆ ಕೂತ ಹೆಣ್ಣು ಮಂಗಟ್ಟೆ ಹಕ್ಕಿ

ಗೂಡಿನಲ್ಲೇ ಬಂಧಿ. ಗಂಡ ತರುವವರೆಗೂ ಕಾಳು

ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಸಣ್ಣ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ ನೋಡುವುದು.

ಬೇಟೆಗಾರನ ಕೋವಿಗೆ ಬಲಿಯಾದರೆ ಗಂಡು,

ಗೂಡಿನೊಳಗೇ ಇದರ ಸಾವು. ಮೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೇ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆ.

ಕಾಯುವವನೇ ಕಾಯಬೇಕು- ಕಾಯುವವಳ,

ಕಾವಿಗೆ ಕಾದವರ.

 

ಕೂಪ ಮಂಡೂಕಕ್ಕೋ ಬೇರೆ ಜಗತ್ತೇ ಇಲ್ಲ.

ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣುವ ಗಡಗಡೆಯೇ ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ.

ಆಗೀಗ ಬರುವ ಕೊಡಪಾನ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರವಾಹ ದೇವರಾಟ.

ಬಿಂದಿಗೆ ಮೇಲೇರುವಾಗ ಬೀಳುವ ನೀರೇ ಮಳೆ.

ನೀರು ಕಮ್ಮಿಯಾದರೆ ಬರ. ಜಲವೊಡೆದರೆ ಜೀವ ಮೇಲು.

 

ಈಗ ಬೆಕ್ಕೂ ಬಲು ಚಾಲಾಕಿ. ನಾವೆಲ್ಲ ಇರುವಂತೆಯೇ

ಪಂಜರದೊಳಗಿನ ಗಿಳಿಗೆ ಚಂದದ ಮಾತಿಂದ ಮರುಳು ಮಾಡಿ

ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲ ಮನೆಯಿಂದ ಅನಾಮತ್ತೆತ್ತೊಯ್ವುದು.

ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮೂಗ ಹೊಳ್ಳೆಗಳ ಸುಯ್ಗುಡು

ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾವರಿಸುವುದು.

 

ಆಮೇಲೆ ರಾಮ ರಾಮನೆನ್ನುತ್ತ ಹಗುರಗೊಂಡ ನಿನ್ನನ್ನು

ಆರಾಮವಾಗೆತ್ತಿ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ತಂದು ಮಲಗಿಸುವರು.

ತಲೆಯ ಬುಡದಲ್ಲೊಂದು ದೀಪ. ಬೆಳಗೊರೆಗೂ ಉರಿವಂತೆ

ಅದಕೆರೆಯಲು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಎಣ್ಣೆಡಬ್ಬಿ.

ಚಮಚದಲ್ಲೆತ್ತಿ ಹಾಕಲು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕಾವಲುಗಾರ.

 

ಜೀವ ಇರುವಾಗ ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ

ಜೀವ ಹೋದಮೇಲೆ ಬರಿದೇಹವನ್ನೂ ಬಳಿಕೂತು ಕಾಯುವರು

 

* * *

 

ಮಣಿಯಲಿಲ್ಲ ಯಾರಿಗೂ.  ಕೈಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ ದೇವರಿಗೂ.

ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಮನೆಯ ವ್ಯಾಮೋಹ. ನೋಡಲಿತ್ತು ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಏನೇನೋ.

ಆದರೆ ಆಗಲೇ ಕರೆ ಬಂದಿದೆ. ‘ಕಲ್ಲಾಗು ಕಷ್ಟಗಳ ಮಳೆಯ ವಿಧಿ ಸುರಿಯೆ’

ಎಂದ ಮಹಾತ್ಮರೇ ‘ಹೊರಡು ಕರೆ ಬರಲ್‌ ಅಳದೆ’ ಅಂತಲೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ನಗುತ್ತಲೇ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ: ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ.

ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ ಬೇಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮ ಅರ್ಥ ಕಾಮ ಮೋಕ್ಷಗಳ ಸರಿಯಾಗಾಚರಿಸಿ,

ಕರಣಶುದ್ಧಿ, ಇಂದ್ರಿಯಶುದ್ಧಿ, ದೈವಾರಾಧನೆ... ಓಹೋಹೋ!

ಮೋಕ್ಷಸಿದ್ಧಿ ಬಯಸಿದವರಾರು? ಭೌತಿಕದಾಸೆಗಳು ಕ್ಷಣಭಂಗುರವಾದರೂ

ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದಾಗ. ಬಿಡಲಾರೆ, ಯಕ್ಷನಿಗೂ ಕಾದಿದೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಛಲದಿಂದಲೇ ನಡೆದಿದ್ದೇನೆ ದೂತರೊಡನೆ.

 

* * *

 

ಇಳಿಸಂಜೆ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂತರೆ ಬರೀ ಇಂಥವೇ ಯೋಚನೆಗಳು.

ಕಣ್ಣ ಗೊಂಬೆಗಳಿಗೇ ಬಂದು ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ಗುಂಗುರು ಹುಳಗಳು

ತಬಕಿನ ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪಿಗೀಗ ಮಡದಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ

ಮಗನೋ ಸೊಸೆಯೋ ಮೊಮ್ಮಗನೋ ಆಗೀಗ ತಂದುಕೊಡುವ ಕಷಾಯ

ಕರುಳ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿತ್ತಿಲಿಂದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಸರಕ್ಕನೆ ಹಾರಿಬಂದ

ಬಾಳೆಕಾಯಿ ಶೆಟ್ಟಿ ಸಾಟಿಪಂಚೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕಚಗುಳಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಶಿಕ್ಕಳನ ಹಕ್ಕಿ ಸಿಕ್‌ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೋ ಅಂತ ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನನಗೇ ಇರಬೇಕು ಈ ಸಲಿಯ ಪಾಶ. ಹುರಿ ಹಾಕಿ ಎಳೆದರೆ ಸಾಕು,

ಗಂಟಲಲ್ಲುಸಿರು ಸಿಕ್ಕಿ ನಿನ್ನ ಮನೆಯೆಡೆಗೆ ನನ್ನ ಪಯಣ.

 

ನನ್ನಮ್ಮನ ಸಾವು-ಬದುಕಿನಂಥ ನೋವಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ,

ಸಾವೆಂದರೇನೆಂದು ತಿಳಿಯುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಬಲಿತು,

ಸಾವೆಂಬುದಿದೆಯೆಂಬುದ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಹೂಂಕರಿಸಿ ನಡೆದು,

ಸ್ವಂತ ಕಂದಮ್ಮಗಳದೇ ಸಾವುಗಳ ನೋಡಿ,

ನಿನ್ನನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು,

ಸಾಯುವ ಭಯ ನನಗೂ ಕಾಡತೊಡಗಿ ನಡುಗಿ,

ಈಗ ಸಾವಿಗೆ ಆಸೆಪಡುತ್ತಿರುವ ದಿನಗಳು.

 

ಕರೆಸಿಕೋ ಅಂತ ಕೇಳಲು ನನಗೂ ಬಾಯಿಯಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸದವನ ಅಲ್ಲೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸೀಯೆ ನೀನು.

ಪಿತ್ತಕ್ಕುದುರುವ ಜಡಕಲು ಬಿಳಿಮಂಡೆ ಬಾಚಿ

ಚಿತ್ತಕ್ಕೊಪ್ಪುವ ರಂಗಿನ ಸೀರೆಯುಡಿಸಿ

ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವಂತಃಕರಣ ಎನಗೀಗಿದೆ ಎಂದರೆ

ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ನೀನು. ಏನು ಮಾಡಲಿ,

ಕ್ಷಮಿಸು ಎಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಅಕ್ಷರ.

 

ಯಮದೂತರು ಪಾಶ ಹಾಕಿ ಎಳೆಯುವರಂತೆ.

ಭಟರ ಛಾಟಿಯೇಟಿಗೆ ಹೃದಯ ಛಿದ್ರಗೊಳುವುದಂತೆ.

ವೈತರಿಣೀ ನದಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ,

ಯಮಲೋಕದ ದೂರ ಎಂಭತ್ತಾರು ಸಾವಿರ ಯೋಜನಗಳಂತೆ.

ಇಹದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಹದಿಮೂರನೇ ದಿನ

ಪೂರ್ಣಕಾಯವ ಪಡೆದ ಪ್ರೇತಾತ್ಮವಾಗಿ

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಇನ್ನೂರಾ ನಲವತ್ತೇಳು ಯೋಜನದಂತೆ

ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ನಿನ್ನ ತಲುಪಬೇಕಿದೆ.

ಈ ಕುಂಟುಕಾಲಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಲಿ ಮಾರಾಯ್ತಿ?

ಆದರೂ ಹೊರಡಲೇಬೇಕಿದೆ. ಬರುತ್ತಿರುವೆ.

ಸ್ವಾಗತಿಸಲಣಿಯಾಗು. 

 

* * *

 

ಅಜ್ಜ ಇನ್ನಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕರೆ ಬಂದಿದೆ ಮನೆಯಿಂದ.

ಬಸ್ಸು ತೂಗುತ್ತಿದೆ ಹೊಂಡಹಂಪುಗಳ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ

ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಹ ಪಯಣಿಗರು ಸೀಟಿಗೊರಗಿ

ಕೆಲವರು ತೂಕಡಿಸುತ್ತ, ಕೆಲವರು ಪೇಪರೋದುತ್ತ

ಕೆಲವರು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಕೆಲವರು...

ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಹಾಯುವ ವಾಹನಗಳು, ಅವುಗಳಲ್ಲೂ ಭರ್ತಿ ಜನಗಳು

ಎತ್ತಲೋ ಹೊರಟವರು, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬರುವವರು

ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವುದಿದೆ.

ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಇಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೂರ ನಿಲ್ದಾಣವಿರಬೇಕು.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕೈ ಮಾಡಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಬಸ್ಸು ಸಾಗುವ ವೇಗಕ್ಕೆ ಇಕ್ಕೆಲದ ಚಿತ್ರಗಳು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವೂ ಓಡುತ್ತಿವೆ. ಅಥವಾ ಓಡುತ್ತಿರುವಂತೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿರ್ವಾಹಕ ಟಿಕೀಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ:

‘ಎಲ್ಲಿಂದ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಎರಡು ತೂತು

‘ಎಲ್ಲಿಗೆ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಎರಡು ತೂತು ಚುಚ್ಚಿ

ಅದೇನು ಪಟ್ಟಿಯೋ ಅದಕೇನರ್ಥವೋ ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು

ಚಾಲಕನೋ, ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ಸಹ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ

ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು

ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಅವನಿಗಷ್ಟೇ ತಿಳಿದಂತಿದೆ.

ಅವನನ್ನೇ ನಂಬಿ ಕೂತಿದ್ದೇವೆ ಎಲ್ಲಾ.

ಯಾರು ಇಳಿದರೂ ಯಾರು ಹತ್ತಿದರೂ ಯಾತ್ರೆ

ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಬಹುಶಃ

ನಿಲ್ಮನೆಯ ನಿಯೋಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ

ಈ ಪರ್ಯಟನ ಅನವರತ.

 

* * *

-ಮುಕ್ತಾಯ-