ಲಾಡ್ಜ್

ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದು ಎನ್ನುವುದುಂಟು
ಆದರೆ ಲಾಡ್ಜಿನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ತರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಹಾಗೆ:
ಸದಾ ಅಲಕ್ಷ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ರೂಮ್‌ಬಾಯ್
ತನ್ನ ಪರಿಣಿತ ಕೈಗಳಿಂದ ಚಕಾಚಕ್ಕೆಂದು ಕೀಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ
ಕದ ತೆರೆದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ
ಕೊಡಬೇಕಾದುದನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ನಿರ್ಗಮಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ

ಆಗಲೇ ಅಪ್ಪಳಿಸುವುದು ಮೈಗೆ ನಿರ್ವಾತದ ಹಸಿಹಸಿ ರಾಚು
ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳ ಅಪರಿಚಿತ ಊರಿನ ನಡುವೆಲ್ಲೋ ಇರುವ ಈ ಲಾಡ್ಜು
ತನ್ನ ಖಾಲಿತನದ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ಬಯಲುಗೊಳಿಸಿ ತೋರಿಸುವಾಗ
ಮೌನದ ರೇಣುಗಳೊಡನೆ ತೇಲಿಬರುವವು ನಿಕಟ ವಾಸನೆಗಳು

ಆ ಗಂಧ ಕೊಟ್ಟ ಸುಳುಹೇ ಬೆರಳಾಗುವುದು ಕಲ್ಪನೆಯ ನೇಯ್ಗೆಗೆ:
ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿದ ಪಿಯರ್ಸ್ ಪರಿಮಳದ ಹುಡುಗಿ
ಒದ್ದೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತ ಬಾತ್ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಂತೆ
ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಚಲಿತಗೊಂಡು ಸಿಗರೇಟು ಆರಿಸಿ
ಸ್ಥವಿರದಿಟ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಳ ತಬ್ಬಲು ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿದಂತೆ

ಗೋಡೆ ಹೊದ್ದಿಗಿರಿಸಿದ ಕೆಂಪು ಸೋಫಾದ ಸವೆದ ಫ್ಯಾಬ್ರಿಕ್
ಹೇಳುವುದು ಕತೆ, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಇಲ್ಲಿಗೊಗ್ಗದ ಹಳೆಯ ಕಲಾಪ
ಕಿಟಕಿಯ ಅಪಾರದರ್ಶಕ ಗಾಜು ಹೊಳೆಸುವುದು ಮಾಸಲು ಚಿತ್ರ
ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಹೂಜಿಯೊಳಗಿನ ನೀರು ಕುಡಿಯಲೂ ಭಯ
ಸೀಲಿಂಗಿಗಂಟಿಸಿದ ಕನ್ನಡಿಯ ಹಿಂದೆ ಇರಬಹುದೆ ರಹಸ್ಯ ಕೆಮೆರಾ

ಲಾಡ್ಜಿನ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ತಂಗಬಾರದು...
ನಮಗಿಂತ ದೈನೇಸಿಯಿಲ್ಲಾ, ಈ ಏಕಾಂತಕ್ಕಿಂತ ಕಟುವಾದ್ದಿಲ್ಲ
ಎಂದೆನಿಸಿ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿಸಿ
ಸಣ್ಣ ಸದ್ದಿಗೂ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ರವರಹಿತರಾತ್ರಿ
ಎಂದೋ ಕಾಲೇಜಿನ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕಳೆದ ಇರುಳು,
ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ಕಾವಲಿಗೆಂದು ಉಳಿದಿದ್ದ ನಿಶೆ,
ಅವಳು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ದಿನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ
ಬಿಕ್ಕಿಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಧುಮುಕಿ
ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತ
ವಿಚಿತ್ರ ವಾಸನೆಯ ಇಷ್ಟಗಲ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ನಿರ್ನಿದ್ರೆ ಹೊರಳುತ್ತ...

ಬೆಳಕು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎದ್ದು, ಬಿಲ್ಲು ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ,
ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಬಸ್ಸು ಈಗ ಊರು ಸೇರಿರಬಹುದೇನೋ
ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿ, ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸೇರಿ
ಕುಳಿತು, ಆ ಲಾಡ್ಜಿನತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಟ ಹರಿಸಬೇಕು...
ನಾನು ಉಳಿದಿದ್ದ ಕುರುಹೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ
ಹೊಸದಿನದ ರಶ್ಮಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಮತ್ಯಾರನ್ನೋ ತನ್ನೊಳಗೆ
ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿತ್ಯನೂತನೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವಾಗ ಲಾಡ್ಜು,
ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.. ಟಿಪ್ಪು ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಗೆಂಬಂತೆ
ಲಾಡ್ಜಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ರೂಮ್‌ಬಾಯ್ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾನೆ.

ಜೇನಹನಿ

ಸೌತೆಯ ಹೂವನ್ನು ನೀನು ಮುಡಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಸೌತೆಯಷ್ಟೇ ಏಕೆ- ಹಾಗಲ, ಕುಂಬಳ, ತೊಂಡೆ, ಚೀನಿ
ಚಪ್ಪರ - ಅಂಗಳಗಳ ಹಬ್ಬಿ ತುಂಬಿದ ಬಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲರಳಿದ
ಹೂರಾಶಿ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೆಂದೆಂದೂ ಅನಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ.
ನಿರೀಕ್ಷೆಯೇನಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳಡಿಯಿಂದ ಮೂಡುವ ಮಿಡಿಗಳೆಡೆಗೆ
ಮಿಡಿ ಬೆಳೆದು ಮೈದುಂಬಿ ಎಳೆಕಾಯಾಗಿ ಜೋತಾಡಿ
ಯಾವುದೋ ಕಾದಂಬರಿಯೋದುತ್ತ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತ
ನಿನ್ನರಳುಕಂಗಳ ಸೆಳೆದು ಕೊಯ್ದು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು
ಉಪ್ಪು-ಖಾರದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ರುಚಿರುಚಿಯಾಗಿ
ಹಸಿಹಸಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನಲ್ಪಟ್ಟು ಭಲೇ ಭಲೇ ಎಂದು
ನಿನ್ನಿಂದ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡು ಚಪ್ಪರಿಸಿದ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ

ಈ ನಡುವೆ ಆ ಸೌತೆಹೂ ಬಾಡಿ ಮುದುರಿ ಉದುರಿದ್ದು
ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಪುಟವನ್ನು
ಬುಕ್‌ಮಾರ್ಕ್ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಿ ಕಾದಂಬರಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ.
ಈಗ ಕೆದಕಿದರೆ ಮಣ್ಣೊಳಗೆ ಮಣ್ಣಾಗಿರುವ ಪಕಳೆಗಳ ಗುರುತೂ ಸಿಗದು.
ಆ ಹೂವೊಳಗಿದ್ದ ಬಂಡು ಹೀರಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೂವಿಗೆ ಹಾರಿದ್ದ
ದುಂಬಿಯೂ ಈಗ ಕಾಣಸಿಗದು:
ಪುಟದಿಂದ ಪುಟಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುವ ಬುಕ್‌ಮಾರ್ಕಿನಂತೆ
ಅದೀಗ ಮತ್ಯಾವುದೋ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿರಬಹುದು.
ಅಥವಾ ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೇ ತೊರೆದಿರಬಹುದು:
ತನ್ನಿಂದಲೇ ಆದ ಪರಾಗಸ್ಪರ್ಶದ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ.
ಕಾದಂಬರಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲಿನ ಅನಗತ್ಯ ಬುಕ್‌ಮಾರ್ಕಿನಂತೆ.

ಆದರೆ ಆ ದುಂಬಿ ಹೀರಿದ ಜೇನಹನಿ ಅದೋ ಆ ಎತ್ತರದ ಮರದ
ಟೊಂಗೆಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಜೇನುತಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ.
ಸಾವಿರ ಕಣ್ಗಳ ನೀರಲ್ಲಿ ನೀರಾಗಿ, ನೆನೆಯುತ್ತ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲು:
ಹೂವಮ್ಮನ ಒಡಲು.

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಶಿಮ್ಲಾ

ಶಿಮ್ಲಾದ ಮಾಲ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ

ಮಳೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬುದೊಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಆಸೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಳೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ,

ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಹಿಮಪಾತದ ವ್ಯವಸ್ತೆ ಮಾಡಬಹುದು

ಎಂದರು ಸ್ಥಳೀಯರು. ವ್ಯವಸ್ತೆ ಮಾಡಬಹುದು

ಎಂತಲೇ ಅವರೆಂದರು ಅಂತಲ್ಲ, ಅರೆಬರೆ

ಹಿಂದಿ ಬಲ್ಲ ನಾನು ಹಾಗೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡೆ. 

ಆದರೆ ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದ ಶಿಮ್ಲಾ

ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಳೆ ನೋಡುವ ಬಯಕೆ

ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರಿನ

ವಿಶಾಲ ಅಂಗಣದ ಬದಿಯ ಗೂಡುಗೂಡು ಅಂಗಡಿಗಳ

ಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ದಿಢೀರ್ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ.

ಕೊಂಡ ಗಿಲೀಟು ವಸ್ತುಗಳ ಪುಟ್ಟ ಕವರನ್ನು

ಈಗಷ್ಟೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದ ಪುಣ್ಯದ ಸಮೇತ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು

ಪುಟ್ಟ ನೀಲಿ ತಗಡಿನ ಕೆಳಗಿನ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ

ದೇಹವನ್ನಿನ್ನಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದಾಗ.

ಆಮೇಲೆ ಹಾಗೆ ತುಂಬಾ ಸಲ ಆಗಿದ್ದುಂಟು:

ದಾಂಡೇಲಪ್ಪನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಗರದ ತೇರಿನಲ್ಲಿ,

ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಇಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನಲ್ಲಿ.

ಸಂಭ್ರಮ ತುಂಬಿದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ

ಜನವೆಲ್ಲ ತಮ್ಮದೇ ಬಿಡಿಬಿಡಿ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ

ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅಂಗಡಿಯೊಳಗಿನ ಧಗೆಯಲ್ಲಿ

ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸುರಿಯತೊಡಗುವ ಮಳೆ

ನನಗೆ ಶಿಮ್ಲಾದ ಮಾಲ್ ರೋಡ್ ನೆನಪಿಸುವುದು;

ಪರ್ವತನಗರಿಯ ಅಂಚುರಸ್ತೆಗಳ ಇಕ್ಕೆಲದ

ಪೈನ್ ಮರಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುದುಡಿ

ಮಳೆಹನಿಗಳ ಜೋರಿಸುತ್ತ ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು.

ಅದಕ್ಕೇ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶಿಮ್ಲಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಭಯ:

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಾನು ಹೋದಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ?

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಈ ಬಯಕೆ ತೀರಿಹೋದರೆ?

ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಶಿಮ್ಲಾ ನೆನಪಾಗದಿದ್ದರೆ?

ಒಡೆದ ಹಿಮ್ಮಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸವರ್ಷಕ್ಕೆ...

 

ಗೂರಲು ಕೆಮ್ಮಿನ ಅಜ್ಜ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಲು ಒದ್ದೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಸೀಮೆ‌ಎಣ್ಣೆ ಸುರುವಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಅರಳಬೇಕೆಂಬ ಬೇಸರದೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬನಿ ಹನಿಗಳ ತಂಪಿಗೆ ಮೊಗ್ಗುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಜಾಗಿಂಗ್ ಹೊರಟ ಹುರುಪಿನ ಶೂಗಳ ಬಿಗಿಯಲು ಲೇಸಿನ ದಾರದ ಅಂಚುಗಳು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪ್ರತಿಸಲದಂತೆ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲೇ ಬಂದಿದೆ ಹೊಸವರ್ಷ -ತನ್ನ ಒಡೆದ ಹಿಮ್ಮಡಿಯೊಂದಿಗೆ.. ಮೊದಲ ಹಾರಯಿಕೆ ಅದಕ್ಕೇ ಬೇಕಿದೆ; ಮೊದಲ ಆರಯಿಕೆ ಅದಕ್ಕೇ ಆಗಬೇಕಿದೆ.   ಸರಿಯಾದ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಮಾಲೀಶು ಮಾಡಬೇಕಿದೆ, ಖುಷಿಯ ಹಾಡು ಹೇಳಿ ನೋವ ತೊಲಗಿಸಬೇಕಿದೆ, ಅದರ ಹೆಜ್ಜೆಯೊಡನೆ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆ ಬೆರೆಸಿ ನಡೆಸಬೇಕಿದೆ ಮುನ್ನೂರರವತ್ತೈದು ದಿನಗಳ ದೂರದಾರಿ... ಅದಕೇ, ಗುನುಗಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಒಂದಷ್ಟು ಆಶಯದ ನುಡಿ: ಹಾರೈಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಚಿತ್ರಗಳ ದೃಶ್ಯಾವಳಿ:

ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಪಾಯಸದಲ್ಲಿ ಇರಲೆಂದು ಯಥೇಚ್ಛ ಗೋಡಂಬಿ-ದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳು
ಬೋರು ತರಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಮುಗಿಯಲೆಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು
ಮಳೆ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಒಣಗಲೆಂದು ತಂತಿಯ ಮೇಲಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳು
ಸಂಜೆ ಸಂತೆಗೆ ಹೋದವರಿಗೂ ಸಿಗಲೆಂದು ತಾಜಾ ಟೊಮೆಟೊಗಳು
ಅಲಾರ್ಮಿನ ಸ್ನೂಸುಗಳ ನಡುವಿನ ಕಿರುನಿದ್ರೆಯಲೂ ಸಿಹಿಗನಸೇ ಇರಲೆಂದು
ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಿಟಕಿ ಬಳಿ ಕೂತ ರೋಗಿಗೆ ಪುಟ್ಟಮಗು ಹಣ್ಣು ತಂದು ಕೊಡಲೆಂದು
ನಾವು ಹೊಕ್ಕ ಎಟಿ‌ಎಮ್ಮಿನಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ದುಡ್ಡಿರಲೆಂದು
ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಆಂಬುಲೆನ್ಸಿಗೆ ಸುಲಭ ದಾರಿ ಕಾಣಲೆಂದು
ಸರ್ಕಸ್ಸಿನ ಗಿಳಿ ಹೊಡೆದ ಪಟಾಕಿ ಡೇರೆಯೊಳಗಿನ ಮಗುವ ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸದಿರಲೆಂದು
ಮಚ್ಚು-ಲಾಂಗಿಲ್ಲದ ಸಿನೆಮಾಯುಗ ಬಂದರೂ ಕುಲುಮೆಗಳಿಗೆ ಆದಾಯವಿರಲೆಂದು
ಪೆಡಲು ತುಳಿಯದೆಯೆ ಲೂನಾ ಏರು ಹತ್ತಲೆಂದು
ಪ್ರೇಮಿಗಳೇ ತುಂಬಿದ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ಅಜ್ಜನಿಗೊಂದು ಬೆಂಚಿರಲೆಂದು
ಳಕ್ಷಜ್ಞದೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿದ ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯ ಪಠಣ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಗಲೆಂದು-
ಅಕಾರದಿಂದ.

ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

-ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ

ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ಬೀದಿ

ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಭೇಟಿಯಿಡದ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಏನಿತ್ತು?
ಹೊಸಾತಂಗಿಗಿಷ್ಟದ ನವಿಲಿನಾಕಾರದ ಹೇರ್‌ಕ್ಲಿಪ್ಪು,
ಮಡದಿಗೊಪ್ಪುವ ಬಣ್ಣದ ಟಾಪಿಗೆ ಮ್ಯಾಚಾಗುವ ಕಿವಿಯೋಲೆ,
ನೆರೆಮನೆ ಪುಟ್ಟಿಗೆ ಪುಟ್ಟಸೀರೆಯುಡಿಸಿದ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಮುಂದಲೆಬೊಟ್ಟು,
ಅತ್ತೆಮಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೂದಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಈಷ್ಟುದ್ದದ ಪೀಪಿ,
ಮನೆಯ ವಾಸ್ತುಬಾಗಿಲಿಗೆ ಇಳಿಬಿಡಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ತೋರಣ...

ಒಂದು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಣ್ಣದ ಬಳೆಗಳು,
ಎಷ್ಟು ವಿಧದ ಟಿಂಟಿಣಿ ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಗಿಲಗಿಚ್ಚಿಗಳು,
ಎಷ್ಟು ಆಕಾರ ತಳೆವ ಬಾಂಬೆ ಮಿಠಾಯಿಗಳು,
ಎಷ್ಟು ಚುಕ್ಕಿ ಎಷ್ಟು ಬಳ್ಳಿಗಳ ರಂಗೋಲಿಯಚ್ಚುಗಳು

ನಾನು ಕೊಳ್ಳದ ಬಲೂನು ಕೊನೆಗೂ ಬಿಕರಿಯಾಗದೆ,
ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ದಿನ ಅದರ ಬಾಯಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಗಂಟು ಬಿಚ್ಚಿ
ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಉಸಿರನ್ನೆಲ್ಲ ಫುಸ್ಸನೆ ಹೊರತೆಗೆದು
ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣಕಾದ ರಬ್ಬರಿನ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ಕೈಚೀಲದೊಳಗಿಟ್ಟು
ಗುಡಾರ ಸಮೇತ ಮತ್ಯಾವ ಊರಿಗೆ ಹೋದ ಆ ಅಂಗಡಿಯವ?
ಇಂದು ಎಲ್ಲಿ ತೇರು? ಯಾವ ದೇವರಿಗೆ ಉತ್ಸವ?

ನಾನು ಖರೀದಿಸದ ವಸ್ತುಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಊರಲ್ಲೀಗ
ವಿಕ್ರಯಕ್ಕಿರಬಹುದು. ಕೊನೆಗೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಯೋಗದ ನಂಟು:
ಯಾವ ಕ್ಲಿಪ್ಪು ಯಾರ ಮುಡಿಗೋ
ಯಾವ ಓಲೆ ಯಾರ ಕಿವಿಗೋ
ಹಸಿರು ತೋರಣ ಯಾರ ಮನೆ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೋ
ಚೌಕಾಶಿಗೊಗ್ಗದೆ ನಾ ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಆ
ಚಿತ್ರಖಚಿತ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಊಟವೋ

ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ಬೀದಿ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿದೆ
ಮೂಲೆಮೂಲೆಗೂ ಹರಡಿರುವ ಕಸದ ತುಣುಕುಗಳು
ಸಂಭ್ರಮ ಗಿಜಿಗಿಜಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಲಾಭ ನಷ್ಟಗಳ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿವೆ
ಬಿಕರಿಯಾಗದ ಬಲೂನಿನೊಳಗಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಉಸಿರು
ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು:
ಅದಕ್ಕೇ ಈ ಬೀದಿ ಈ ಕಾವಳದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಬೆಚ್ಚಗಿದೆ.